Shloka 14
The Greatness of Puruṣottama
Goloka-tattva and Rādhā–Kṛṣṇa Upāsanā
नैव पश्यति तद्रूपं ध्यायति ध्यानगोचरम् । कदाचित्क्रीडतोर्देवि राधामाधवयोर्वपुः ॥ १४ ॥
naiva paśyati tadrūpaṃ dhyāyati dhyānagocaram | kadācitkrīḍatordevi rādhāmādhavayorvapuḥ || 14 ||
သူသည် ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မျက်စိဖြင့် မမြင်ရ၊ သို့သော် သာမန်မရောက်နိုင်ဘဲ သာ သာမဓိ(ဓျာန)ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော အရာကို ဓျာနဖြင့် စူးစမ်းတရားထိုင်သည်။ အို ဒေဝီ၊ တခါတရံ ရာဓာနှင့် မာဓဝ၏ ကစားပျော်ရွှင်နေသော ကိုယ်ရုပ်ကို စိတ်၌ ထင်ဟပ်စေသည်။
Narada (addressing Devi)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It emphasizes that the Lord’s divine form is primarily realized through inner contemplation (dhyāna) rather than ordinary sensory sight, highlighting bhakti as an inward, vision-giving discipline.
Bhakti here is expressed as loving meditation on the līlā-form of Rādhā–Mādhava; the devotee’s relationship deepens by repeatedly bringing the divine couple into the heart’s awareness.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught in this line; the practical takeaway is dhyāna-upāsanā—disciplined visualization and mental worship as a sādhana within Purāṇic bhakti.