Shloka 13
The Discourse of Rukmāṅgada
Prabodhinī Ekādaśī, Kārtika-vrata, and Satya-dharma
रुक्मांगद उवाच । जानामि तव शीलं तु कुलं जानामि भामिनि । तव वाक्येन हि चिरं मोहिनी रमिता मया ॥ १३ ॥
rukmāṃgada uvāca | jānāmi tava śīlaṃ tu kulaṃ jānāmi bhāmini | tava vākyena hi ciraṃ mohinī ramitā mayā || 13 ||
ရုက္မာင်္ဂဒက ပြော၏— «အို စိတ်လှုပ်ရှားသော မိန်းမရေ၊ သင်၏ သဘောသဘာဝကိုလည်း ငါသိ၏၊ သင်၏ မျိုးရိုးကိုလည်း ငါသိ၏။ အမှန်တကယ် သင်၏ စကားကြောင့်ပင် ငါသည် အချိန်ကြာကြာ မောဟဖြစ်၍ လှည့်စားခံခဲ့ရပြီး၊ အို မာယာမိုဟိနီ၊ သင်နှင့် အတူ ပျော်မြူးနေခဲ့သည်»။
Rukmāṅgada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
The verse highlights how मोह (delusion) can arise through enticing speech and attachment, and it frames a moment of recognition where one admits being misled—an important step toward reclaiming dharma and inner clarity.
Indirectly, it contrasts worldly fascination with the steadiness required for bhakti: the devotee must guard the mind from मोहिनी-like distractions and anchor attention in righteous discernment and devotion to the Divine.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this line; the practical takeaway is ethical vigilance regarding speech (vākyam) and its power to influence the mind.