Shloka 3
Kārtika-Māhātmya
The Greatness of Kārtika
हृष्टपुष्ट जने तस्मिन् क्ष्मा चैव निधिदायिनी । घटदोग्ध्रीषु नृपते तृप्तवत्सासु धेनुषु ॥ ३ ॥
hṛṣṭapuṣṭa jane tasmin kṣmā caiva nidhidāyinī | ghaṭadogdhrīṣu nṛpate tṛptavatsāsu dhenuṣu || 3 ||
အို မင်းကြီး၊ ထိုပြည်သူပြည်သားတို့ ပျော်ရွှင်၍ အားကောင်းပြည့်ဝသည့်အခါ မြေကြီးသည်ပင် ရတနာပေးသနားသူ ဖြစ်လာ၏။ နို့များလွန်းသဖြင့် အိုးထဲသို့တိုင်အောင် နို့ညှစ်နိုင်သော နွားများ၌လည်း နွားကလေးတို့ ပြည့်ဝစွာ သောက်ပြီးနောက် စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ထွန်းလေ၏။
Suta (narrating to the sages at Naimisharanya)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It presents dharmic prosperity as a sacred sign: when people are content and nourished and cows are protected and plentiful, the land itself becomes 'nidhi-dāyinī'—a bestower of wealth—indicating accumulated merit (puṇya) and righteous order (dharma).
While not directly naming bhakti practices, it reflects a bhakti-aligned dharma: honoring life, especially go-sevā (care of cows), and sustaining society—values traditionally connected with Vishnu-centered righteousness and the flourishing that follows devotion-supported dharma.
No specific Vedanga technique is taught in this verse; the practical takeaway is dharmic governance and agrarian ethics—ensuring nourishment, cattle welfare, and social stability—often treated as applied dharma within Purana-based guidance.