Shloka 19
The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)
लघुर्भूत्वा गुरुं त्यक्त्वा पुत्रोपरि द्विजोत्तम । राज्यशासनजं भारं दुर्वहं यच्च भूमिपैः ॥ १९ ॥
laghurbhūtvā guruṃ tyaktvā putropari dvijottama | rājyaśāsanajaṃ bhāraṃ durvahaṃ yacca bhūmipaiḥ || 19 ||
အို ဒွိဇအထူးမြတ်သောသူ၊ ဆရာကို စွန့်လွှတ်၍ တာဝန်မှ လွတ်ကင်းကာ ကိုယ်ကို “ပေါ့ပါး” လုပ်ပြီး၊ နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေးမှ ဖြစ်သော အလွန်ခက်ခဲသည့် ဘာရကို မင်းများအတွက် မလွယ်ကူသော အလေးအနက်ကို သားပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
Narada (narrating/teaching within the Uttara-Bhaga discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
FAQs
It highlights dharmic accountability: renouncing one’s rightful duty—especially by forsaking the guru—does not remove karma; it merely shifts a heavy obligation onto others, here the son, while kingship itself is portrayed as a difficult, duty-laden path.
By implication, it teaches that true devotion is not escapism: bhakti is aligned with dharma, including honoring the guru and carrying one’s ordained responsibilities without selfishly transferring them to dependents.
No specific Vedanga (like Vyakarana or Jyotisha) is taught directly; the practical takeaway is niti/rajadharma—administration is a ‘durvaha’ burden requiring discipline, counsel (guru), and ethical governance.