The Description of the Glory of the Purāṇa (Purāṇa-Māhātmya)

Verse 1

सूत उवाच । इत्येवमुक्त्वा मुनिना हि पृष्टास्ते वै कुमाराः किल नारदेन । संपूजिताः शास्त्रविदां वरिष्ठाः कृताह्निका जग्मुरुमेशलोकम् ॥ १ ॥

စူတာက ပြောသည်—ဤသို့ မုနိက ပြောပြီးနောက်၊ နာရဒက မေးမြန်းခဲ့သော ကုမာရများကို သင့်လျော်စွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြ၏။ သာသ္တရကို သိမြင်သူတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သော သူတို့သည် နေ့စဉ်ကိစ္စဝတ္တရားများကို ပြီးစီးကာ ဥမေရှ (ရှီဝ) ၏ လောကသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 2

तत्रेशमग्र्यर्कनिभैर्मुनींद्रैः श्रीवामदेवादिभिरर्चितांघ्रिम् । सुरासुरेन्द्रैरभिवंद्यमुग्रं नत्वाज्ञया तस्य निषेदुरुर्व्याम् ॥ २ ॥

ထိုနေရာ၌ မိုးတက်နေကဲ့သို့ တောက်ပသော မုနိအထွဋ်အမြတ်များ၊ သီရိဝာမဒေဝတို့ ဦးဆောင်၍ ပူဇော်ကြသည့် ခြေတော်ကို ပိုင်ဆိုင်သော အကြမ်းမားသည့် အရှင်ကို၊ ဒေဝနှင့် အသူရတို့၏ အကြီးအကဲများပင် ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရှင်ကို နမස්ကာရပြုပြီး၊ သူ၏ အမိန့်အတိုင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ကြသည်။

Verse 3

श्रुत्वाथ तत्राखिलशास्त्रसारं शिवागमं ते पशुपाशमोक्षणम् । जग्मुस्ततो ज्ञानघनस्वरूपा नत्वा पुरारिं स्वपितुर्निकाशम् ॥ ३ ॥

ထိုနေရာ၌ သာသနာကျမ်းတို့၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော «ရှီဝာအာဂမ» ကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဇီဝ၏ချည်နှောင်မှုကို ဖြုတ်လွှတ်ပေးနိုင်သော ထိုတရားကြောင့် ဉာဏ်အနှစ်တည်သောသူတို့သည် ထွက်ခွာသွားကြ၍၊ တ్రိပုရကို ဖျက်ဆီးသော ရှီဝာကို ဦးချပြီး မိမိတို့၏ ဖခင်ထံသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 4

तत्पादपद्मे प्रणतिं विधाय पित्रापि सत्कृत्य सभाजितास्ते । लब्ध्वाशिषोऽद्यापि चरन्ति शश्वल्लोकेषु तीर्थानि च तीर्थभूताः ॥ ४ ॥

သူ၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်၌ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ မိမိတို့၏ ဖခင်ကပင် လေးစားစွာ ချီးမြှောက်၍ ကြိုဆိုဂုဏ်ပြု하였다။ အာသီသများကို ရရှိပြီးနောက်၊ ယနေ့တိုင်အောင် သူတို့သည် လောကများအနှံ့ အစဉ်မပြတ် လှည့်လည်ကာ တီရ္ထများကို သွားရောက်ကြပြီး၊ ကိုယ်တိုင်ပင် အသက်ရှင်သော တီရ္ထများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 5

जग्मुस्ततो वै बदरीवनान्ते सुरेन्द्रवर्गैरुपसेव्यमानम् । दध्युश्चिरं विष्णुपदाब्जमव्ययं ध्यायन्ति यद्यतयो वीतरागाः ॥ ५ ॥

ထို့နောက် သူတို့သည် ဘဒရီတောအနက်သို့ သွားရောက်ကြပြီး၊ အင်ဒြာနှင့် နတ်အစုအဝေးတို့က လေးစားစွာ ဆက်ကပ်နေသော၊ မပျက်မယွင်းသော ဗိဿဏု၏ ခြေတော်ကြာပန်းကို ရောက်ရှိကြသည်။ ရာဂကင်းသော ယတီတို့ကဲ့သို့ ထိုခြေတော်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သမาธိဖြင့် စူးစမ်းတော်မူကြသည်။

Verse 6

नारदोऽपि ततो विप्रा कुमारेभ्यः समीहितम् । लब्ध्वा ज्ञानं सविज्ञानं भृशं प्रीतमना ह्यभूत् ॥ ६ ॥

ထို့နောက် နာရဒမုနိလည်း၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကုမာရတို့ထံမှ မိမိလိုလားသည့် ဉာဏ်—ဗိဇ္ဈာနနှင့်တကွ အတွေ့အကြုံသိမြင်မှုပါသော ဉာဏ်—ကို ရရှိ၍ စိတ်နှလုံးအလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။

Verse 7

स तस्मात्स्वर्णदीतीरादागत्य पितुरन्तिके । प्रणम्य सत्कृतः पित्रा ब्रह्मणा निषसाद च ॥ ७ ॥

ထို့နောက် သူသည် ဆွဏ္ဏဒီမြစ်ကမ်းမှ လာရောက်၍ မိမိဖခင်၏ အနီးသို့ ရောက်ကာ ဦးချကန်တော့하였다။ ဖခင် ဘြဟ္မာက လျော်ကန်စွာ ဂုဏ်ပြုလက်ခံပြီးနောက် သူသည် ထိုင်နေ하였다။

Verse 8

कुमारेभ्यः श्रुतं यच्च ज्ञानं विज्ञानसंयुतम् । वर्णयामास तत्त्वेन सोऽपि श्रुत्वा मुमोद च ॥ ८ ॥

ကူမာရတို့ထံမှ ကြားသိခဲ့သော ဉာဏ်ပညာ—အတွေ့အကြုံသိမြင်မှုနှင့် ပေါင်းစည်းသော ဗိညာဏ်—ကို သူသည် တတ္တဝအတိုင်း သစ္စာဖြင့် ရှင်းလင်းပြောကြားလေ၏။ ထိုသူလည်း ကြားနာပြီး ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 9

अथ प्रणम्य शिरसा लब्धाशीर्मुनिसत्तमः । आजगाम च कैलासं मुनिसिद्धनिषेवितम् ॥ ९ ॥

ထို့နောက် မုနိအထက်မြတ်သည် ခေါင်းငုံ့ကန်တော့၍ အာရှီဝါဒကို ရရှိပြီးနောက်၊ မုနိနှင့် စိဒ္ဓတို့ လာရောက်ဆည်းကပ်နေသော ကိုင်လာသတောင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 10

नानाश्चर्यमयं शश्वत्सर्वर्त्तुकुसुमद्रुमैः । मंदारैः पारिजातैश्च चंपकाशोकवंजुलैः ॥ १० ॥

ထိုနေရာသည် အံ့ဩဖွယ်ရာ များစွာဖြင့် အမြဲပြည့်နှက်၍၊ ရာသီတိုင်း ပန်းပွင့်သော သစ်ပင်များဖြင့် အစဉ်အမြဲ အလှဆင်ထားသည်—မန်ဒာရ၊ ပါရိဇာတ၊ ထို့ပြင် ချမ္ပက၊ အရှိုက၊ ဝဉ္ဇုလ သစ်ပင်တို့ဖြင့်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 11

अन्यैश्च विविधैर्वृक्षैर्नानापक्षिगणावृतैः । वातोद्धूतशिखैः पांथानाह्वयद्भिरिवावृतम् ॥ ११ ॥

ထို့ပြင် အခြားအမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်များစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ မတူကွဲပြားသော ငှက်အုပ်များက ဝိုင်းရံလျက်ရှိသည်။ လေတိုက်လှုပ်ရှားသော သစ်ခေါင်းထိပ်များသည် လမ်းသွားခရီးသည်တို့ကို ခေါ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရလေ၏။

Verse 12

नानामृगगणाकीर्णं सिद्धकिन्नरसंकुलम् । सरोभिः स्वच्छसलिलैर्लसत्कांचनपंकजैः ॥ १२ ॥

ထိုနေရာသည် မျိုးစုံသော တိရစ္ဆာန်အုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ စိဒ္ဓနှင့် ကိန္နရတို့ဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိသည်။ ထို့ပြင် ရေကြည်သော ရေကန်များနှင့် အလှဆင်ထားပြီး ရွှေရောင် ကြာပန်းများ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

Verse 13

शोभितं सारसैर्हंसैश्चक्राह्वाद्यैर्निनादितम् । स्वर्द्धनीपातनि र्घृष्टं क्रीडद्भिश्चाप्सरोगणैः ॥ १३ ॥

ထိုနေရာသည် ကြာငှက်နှင့် ဟံသာတို့ဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထား၍ စက္ကရဝါကာနှင့် အခြားငှက်တို့၏ ခေါ်သံများက ပဲ့တင်ထွက်နေသည်။ ထို့ပြင် အပ്സရာအုပ်စုတို့ ကစားမြူးတူးကာ အလှဆင်ပစ္စည်းများ တောက်ပလင်းလက်၍ ရောင်ရမ်းစေသည်။

Verse 14

सलिलेऽलकनंदायाः कुचकुंकुमपिंगले । आमोदमुदितैर्नागैः सलिलैः पुष्करोद्धृतैः ॥ १४ ॥

အလကနန္ဒာမြစ်ရေသည် မိန်းမတို့၏ ရင်သားပေါ်က ကုංකုမအရောင်ကဲ့သို့ အဝါညိုရောင်သန်းနေ၏။ အနံ့သင်းသင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်သော ဆင်တို့သည် နှာမောင်းဖြင့် ရေကို မြှောက်တင်ကာ ထိုရေထဲတွင် ကစားမြူးတူးကြသည်။

Verse 15

स्नापयद्भिः करेणूश्च कलभांश्च समाकुले । अथ श्वेताभ्रसदृशे श्रृंगे तस्य च भूभृतः ॥ १५ ॥

ထိုနေရာတွင် ဆင်မများက ဆင်ကလေးများကို ရေချိုးပေးနေသဖြင့် လူစုလူဝေးကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထို့နောက် ထိုတောင်၏ အဖြူမိုးတိမ်ကဲ့သို့သော ထိပ်ဖျားပေါ်တွင် (အကြောင်းအရာ) ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 16

वटं कालाभ्रसदृशं ददर्श शतयोजनम् । तस्याधस्तात्समासीनं योगिमण्डलमध्यगम् ॥ १६ ॥

သူသည် မိုးတိမ်မဲထုကဲ့သို့ မှောင်မိုက်သော ဗဿ (ဘန်ယန်) ပင်တစ်ပင်ကို မြင်ရ၍ ယောဇနာတစ်ရာအထိ ကျယ်ပြန့်နေသည်။ ထိုအောက်တွင် ယောဂီဝိုင်း၏ အလယ်တည့်တည့်၌ ထိုင်နေသူတစ်ဦးကိုလည်း မြင်သည်။

Verse 17

कपर्दिनं विरूपाक्ष व्याघ्रचर्मांबरावृतम् । भूतिभूषितसर्वांगं नागभूषणभूषितम् ॥ १७ ॥

သူသည် ကပရ္ဒိန်—ဆံပင်ချည်ထုံးထားသော အရှင်—ဗိရူပါက္ခ (မျက်စိထူးဆန်းသူ) ဖြစ်၍ ကျားအရေဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးကို သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဘုတိ) ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး မြွေတို့ကို အလှဆင်ပစ္စည်းအဖြစ် ပတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 18

रुद्राक्षमालया शश्वच्छोभितं चंद्रशेखरम् । तं दृष्ट्वा नारदो विप्रा भक्तिनम्रात्मकंधरः ॥ १८ ॥

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ရုဒ္ရాక్షမဏိပုတီးမാലဖြင့် အမြဲတမ်း တင့်တယ်လှပသော ခန္ဒြရှေခရ (ရှီဝ) ကို မြင်သော် နာရဒသည် ဘက္တိဖြင့် ဦးခေါင်းချ၍ ရိုသေကန်တော့၏။

Verse 19

ननाम् शिरसा तस्य पादयोर्जगदीशितुः । ततः प्रसन्नमनसा स्तुत्वा वाग्भिर्वृषध्वजम् ॥ १९ ॥

သူသည် လောက၏အရှင်တော်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်၌ ဦးခေါင်းဖြင့် နမസ്കာရပြု၏။ ထို့နောက် စိတ်ကြည်နူးအေးချမ်းစွာဖြင့် ဝृषဓွဇ (ရှီဝ) ကို စကားသီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်း၏။

Verse 20

निषसादाज्ञया स्थाणोः सत्कृतो योगिभिस्तदा । अथापृच्छच्च कुशलं नारदं जगतां गुरुः ॥ २० ॥

ထို့နောက် စ္ထာဏု (ရှီဝ) ၏ အမိန့်အတိုင်း နာရဒသည် ထိုင်ရာယူ၏၊ ယောဂီတို့ကလည်း ထိုအခါ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုကြ၏။ ထို့နောက် လောကတို့၏ ဂုရုတော်သည် နာရဒ၏ ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်း၏။

Verse 21

स च प्राह प्रसादेन भवतः सर्वमस्ति मे । सर्वेषां योगिवर्याणां श्रृण्वतां तत्र वाडवाः ॥ २१ ॥

ထို့နောက် သူက ပြော၏—“သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်အတွက် အရာအားလုံး ပြည့်စုံပါပြီ။” ထိုနေရာ၌ အထူးမြတ်သော ယောဂီတို့ နားထောင်နေစဉ် ဝာဍဝတို့ (စုဝေးသော ရှင်သန်ပညာရှိများ) လည်း ကြားရ၏။

Verse 22

पप्रच्छ शांभवं ज्ञानं पशुपाशविमोक्षणम् । स शिवः सादरं तस्य भक्त्या संतुष्टमानसः ॥ २२ ॥

သူသည် ရှာမ္ဘဝ ဉာဏ်—ပశုနှင့် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) တို့၏ ချည်ကပ်မှ ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်ကို လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ပညာကို မေးမြန်း၏။ ထိုဘက္တ၏ ဘက္တိကြောင့် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော ရှီဝသည် သူ့အား လေးစားစွာ အာရုံစိုက်၍ ဖြေကြား၏။

Verse 23

योगमष्टांगसंयुक्तं प्राह प्रणतवत्सलः । स लब्ध्वा शांभवं ज्ञानं शंकराल्लोकशंकरात् ॥ २३ ॥

ဦးညွတ်ကန်တော့သူတို့ကို ချစ်ခင်သနားတတ်သောသူသည် အင်္ဂါရှစ်ပါးပြည့်စုံသော ယောဂကို ဟောကြားသင်ပြ하였다။ လောကတို့၏ အကျိုးပြုရှင် သင်္ကရာထံမှ သာမ္ဘဝ ဉာဏ်ကို ရရှိပြီးနောက် ထိုဉာဏ်ကို ထုတ်ဖော်ကြေညာ하였다။

Verse 24

सुप्रसन्नमना नत्वा ययौ नारायणांतिकम् । तत्रापि नारदोऽभीक्ष्णं गतागतपरायणः ॥ २४ ॥

စိတ်နှလုံးအလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးလျက် ဦးညွတ်ကန်တော့ပြီး နာရာယဏ၏ အနီးတော်သို့ သွား하였다။ ထိုနေရာ၌လည်း နာရဒသည် မကြာခဏ သွားလာပြန်လာကာ အစဉ်အမြဲ အမှုတော်ထမ်းရန် အားထုတ်하였다။

Verse 25

सेवितं योगिभिः सिद्धैर्नारायणमतोषयत् । एतद्वः कीर्तितं विप्रा नारदीयं महन्मया ॥ २५ ॥

ယောဂီများနှင့် စိဒ္ဓများက အမြဲတမ်း ဆည်းကပ်ထမ်းဆောင်သော ထိုသင်ကြားချက်/ကျမ်းသည် နာရာယဏကို ပီတိဖြစ်စေသည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဤကြီးမြတ်သော နာရဒီယ ပုရာဏကို ငါသည် သင်တို့အား ထိုသို့ ဟောကြားပြီးပြီ။

Verse 26

उपाख्यानं वेदसमं सर्वशास्त्रनिदर्शनम् । चतुष्पादसमायुक्तं श्रृण्वतां ज्ञानवर्द्धनम् ॥ २६ ॥

ဤသန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိသည် ဝေဒများနှင့် တန်းတူဖြစ်၍ သာသ္တရအားလုံး၏ အနှစ်သာရကို ပြသသော စုစည်းချက်ဖြစ်သည်။ အပိုင်းလေးပါး ပြည့်စုံသဖြင့် နားထောင်သူတို့၏ ဉာဏ်ပညာကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 27

य एतत्कीर्तयेद्विप्रा नारदीयं शिवालये । समाजे द्विजमुख्यानां तथा केशवमंदिरे ॥ २७ ॥

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ မည်သူမဆို ဤနာရဒီယကို သီဝဘုရားကျောင်း၌ဖြစ်စေ၊ အထူးမြတ်သော ဒွိဇပညာရှင်တို့၏ စည်းဝေးပွဲ၌ဖြစ်စေ၊ ထို့အတူ ကေသဝဘုရားကျောင်း၌ဖြစ်စေ ရွတ်ဆိုပါက (ကတိပြုထားသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိမည်)။

Verse 28

मथुरायां प्रयागे च पुरुषोत्तमसन्निधौ । सेतौ काञ्च्यां कुशस्थल्यां गंगाद्वारे कुशस्थले ॥ २८ ॥

မထုရာ၌၊ ပရယာဂ၌၊ ပုရုရှိုတ္တမ၏ တိုက်ရိုက်သန္နိဓိ၌; စေတု၌၊ ကာဉ္စီ၌၊ ကုသသ္ထလီ၌၊ ဂင်္ဂာဒွာရ၌ နှင့် ကုသသ္ထလ၌—သန့်ရှင်းသော သန္နိဓိ၏ ကုသိုလ်ကို ကြေညာထားသည်။

Verse 29

पुष्करेषु नदीतीरे यत्र कुत्रापि भक्तिमान् । स लभेत्सर्वयज्ञानां तीर्थानां च फलं महत् ॥ २९ ॥

ပုရှ္ကရ၌ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် မည်သည့်နေရာမဆို ဘက္တိရှိသူသည် ကုသိုလ်ကြီးကို ရရှိ၍—ယဇ္ဉအားလုံးနှင့် တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးကို ခံစားရသည်။

Verse 30

दानानां चापि सर्वेषां तपसां वाप्यशेषतः । उपवासपरो वापि हविष्याशी जितेंद्रियः ॥ ३० ॥

လှူဒါန်းမှုအမျိုးမျိုးအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီး တပသ္ယာအားလုံးကို မကျန်အောင် ကျင့်သော်လည်း—ဥပဝါသ်ကို အလေးထားသူ၊ ဟဝိရှ္ယအစာဖြင့်သာ နေထိုင်သူ၊ အင်ဒြိယကို ထိန်းချုပ်သူ ဖြစ်သော်လည်း—ဟူ၍ ဆိုထားသည်။

Verse 31

श्रोता चैव तथा वक्ता नारायणपरायणः । शिवभक्तिरतो वापि श्रृण्वन् सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ ३१ ॥

နားထောင်သူဖြစ်စေ၊ ဖတ်ကြားဟောပြောသူဖြစ်စေ၊ နာရာယဏကို အားကိုးအပ်နှံသူ—သို့မဟုတ် ရှိဝကို ဘက္တိဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးသူပင်ဖြစ်စေ—ဤပုရာဏသင်ခန်းစာကို ကြားနာခြင်းဖြင့် စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်။

Verse 32

अस्निन्नशेषपुण्यानां सिद्धीनां च समुद्भवः । कथितः सर्वपापघ्नः पठतां श्रृण्वतां सदा ॥ ३२ ॥

အမြဲဖတ်သူနှင့် အမြဲနားထောင်သူတို့အတွက်၊ ဤအရာသည် ကုသိုလ်အားလုံးနှင့် စိဒ္ဓိအားလုံး ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 33

कलिदोषहरं पुंसां सर्वसंपत्तिवर्द्धनम् । सर्वेषामीप्सितं चेदं सर्वज्ञानप्रकाशकम् ॥ ३३ ॥

ဤသဒ္ဓမ္မသည် လူတို့အတွက် ကလိယုဂ၏ အပြစ်ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေး၍ စည်းစိမ်ဥစ္စာအမျိုးမျိုးကို တိုးပွားစေကာ လူအားလုံးလိုလားသမျှကို ပြည့်စုံစေပြီး ဉာဏ်ပညာအားလုံးကို ထွန်းလင်းစေသည်။

Verse 34

शैवानां वैष्णवानां च शाक्तानां सूयसेविनाम् । तथैव गाणपत्यानां वर्णाश्रमवतां द्विजाः ॥ ३४ ॥

ရှိုင်ဝတို့နှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့အကြား၊ ရှာက်တတို့နှင့် စူရျကို ပူဇော်သူတို့အကြား၊ ထို့အတူ ဂဏပတိကို ချစ်ခင်ကိုးကွယ်သူတို့အကြားတွင်လည်း ဝဏ္ဏနှင့် အာရှ్రమ စည်းကမ်းများ၌ တည်မြဲသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များ ရှိကြသည်။

Verse 35

तपसां च व्रतानां च फलानां संप्रकाशकम् । मंत्राणां चैव यंत्राणां वेदांगानां विभागशः ॥ ३५ ॥

ဤကျမ်းသည် တပသ (အကျင့်တရားခက်ခဲမှု) နှင့် ဝြတ (သန့်ရှင်းသော သစ္စာကတိ) တို့၏ အကျိုးဖလကို ထင်ရှားစေပြီး၊ မန္တရများနှင့် ယန္တရများကိုလည်း စနစ်တကျ ဖော်ပြကာ၊ ဝေဒာင်္ဂများ၏ ခွဲခြားချက်များကိုပါ ရှင်းလင်းတင်ပြသည်။

Verse 36

तथागमानां सांख्यानां वेदानां चैव संग्रहम् । य एतत्पठते भक्त्या श्रृणुयाद्वा समाहितः ॥ ३६ ॥

ထို့အတူ ဤကျမ်းတွင် အာဂမများ၊ စာಂခ்ய သင်ကြားချက်များနှင့် ဝေဒများ၏ အနှစ်ချုပ်လည်း ပါဝင်သည်။ မည်သူမဆို ဗက္တိဖြင့် ဖတ်ရွတ်သော်လည်းကောင်း၊ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်သော်လည်းကောင်း၊ ထိုသင်ယူမှု၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 37

स लभेद्वांछितान्कामान्देवादिष्वपि दुर्लभान् । श्रुत्वेदं नारदीयं तु पुराणं वेदसंमितम् ॥ ३७ ॥

ဝေဒနှင့်တူညီသော အာဏာရှိသည်ဟု ချီးမြှောက်ခံရသော ဤ နာရဒီယ ပုရာဏကို ကြားနာပြီးနောက်၊ မည်သူမဆို လိုလားသမျှ ဆန္ဒများကို ရရှိနိုင်ကာ၊ ထိုဆန္ဒများသည် နတ်တို့အကြားတွင်ပင် ရခဲသောအရာများဖြစ်စေကာမူ ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 38

वाचकं पूजयेद्भक्त्या धनरत्नांशुकादिभिः । भूमिदानैर्गवां दानै रत्नदानैश्च संततम् ॥ ३८ ॥

ဘက်တိဖြင့် ရွတ်ဖတ်သူ/ဟောပြောသူကို ငွေကြေး၊ ရတနာ၊ အဝတ်အထည် စသဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။ ထို့ပြင် မြေဒါန၊ နွားဒါန၊ အဖိုးတန်ရတနာဒါနတို့ကိုလည်း အမြဲပြုရမည်။

Verse 39

हस्त्यश्वरथदानैश्च प्रीणयेत्सततं गुरुम् । यस्तु व्याकुरुते विप्राः पुराणं धर्मसंग्रहम् ॥ ३९ ॥

ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား စသည့်ဒါနများဖြင့် ဂုရုကို အမြဲပျော်ရွှင်စေသင့်သည်။ သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဤပုရာဏ—ဓမ္မ၏အနှစ်ချုပ်—ကို ဟောပြောရှင်းလင်းသူသည် အထူးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သောဂုဏ်ပြုမှုကို ခံယူထိုက်သူဖြစ်သည်။

Verse 40

चतुर्वर्गप्रदं नॄणां कोऽन्यस्तत्सदृशो गुरुः । कायेन मनसा वाचा धनाद्यैरपि संततम् ॥ ४० ॥

လူတို့အား ဘဝ၏ အာရ္ထ ၄ ပါးကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ဂုရုနှင့် တူညီသည့် ဂုရု အခြားမည်သူရှိမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်၊ စိတ်၊ နှုတ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ငွေကြေးနှင့် အခြားအရင်းအမြစ်များဖြင့်လည်းကောင်း အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ပူဇော်ရမည်။

Verse 41

प्रियं समाचरेत्तस्य गुरोर्द्धर्मोपदेशिनः । श्रुत्वा पुराणं विधिवद्धोमं कृत्वा सुरार्चनम् ॥ ४१ ॥

ဓမ္မကို သင်ကြားပေးသော ဂုရု၏ စိတ်နှစ်သက်ရာကို ပြုကျင့်ရမည်။ ပုရာဏကို နည်းလမ်းတကျ နားထောင်ပြီးနောက် ဟောမ (မီးပူဇော်) ကို စည်းကမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်ကာ ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 42

ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाच्छतं मिष्टान्नपायसैः । दक्षिणां प्रददेच्छक्त्या भक्त्या प्रीयेत माधवः ॥ ४२ ॥

ထို့နောက် မုန့်ချိုနှင့် နို့ထမင်း (ပာယသ) တို့ဖြင့် ဗြာဟ္မဏ ၁၀၀ ဦးကို ကျွေးမွေးရမည်။ ထို့ပြင် ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒက္ခိဏာ (ဂုဏ်ပြုအလှူ) ကို ပေးရမည်။ ဤသို့ ဘက်တိဖြင့် မာဓဝ (ဗိဿဏု) သည် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 43

यथा श्रेष्ठा नदी गंगा पुष्करं च सरो यथा । काशी पुरी नगो मेरुर्देवो नारायणो हरिः ॥ ४३ ॥

မြစ်များအနက် ဂင်္ဂါမြစ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့၊ ရေကန်များအနက် ပုရှ္ကရကန်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ မြို့များအနက် ကာရှီမြို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ တောင်များအနက် မေရုတောင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့—ဒေဝတားတို့အနက် နာရာယဏ (ဟရီ) သည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 44

कृतं युगं सामवेदो धेनुर्विप्रोऽन्नमंबु च । मार्गो मृगेंद्रः पुरुषोऽश्वत्थः प्रह्लाद आननम् ॥ ४४ ॥

ကృతယုဂ၊ စာမဝေဒ၊ နွား၊ ဗြာဟ္မဏ၊ အစာနှင့် ရေ၊ လမ်းကြောင်း၊ တိရစ္ဆာန်တို့၏ အရှင် (ခြင်္သေ့)၊ ပုရုရှ (အမြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်)၊ အရှွတ္ထ (ပိပယ်) သစ်ပင်၊ ပရဟ္လာဒ၊ နှင့် မျက်နှာ—ဤတို့သည် ဖော်ပြထားသော ဆက်စပ်ညီညွတ်မှုများ ဖြစ်၏။

Verse 45

उच्चैः श्रवा वसंतश्च जपः शेषोऽर्यमा धनुः । पावको विष्णुरिंद्रश्च कपिलो वाक्पतिः कविः ॥ ४५ ॥

သူသည် ဥစ္စೈಃश्रဝာ ဖြစ်၏၊ သူသည် ဝသန္တ (နွေဦး) ဖြစ်၏၊ သူသည် ဇပ (မန္တရားကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုခြင်း) ဖြစ်၏၊ သူသည် ရှေရှ ဖြစ်၏၊ သူသည် အရျမာ ဖြစ်၏၊ သူသည် လေးတံ ဖြစ်၏၊ သူသည် ပာဝက (မီး) ဖြစ်၏၊ သူသည် ဝိෂ္ဏု ဖြစ်၏၊ သူသည် အိန္ဒြ ဖြစ်၏၊ သူသည် ကပိလ ဖြစ်၏၊ သူသည် ဝါက်ပတိ (စကား၏ အရှင်) ဖြစ်၏၊ သူသည် ကဝိ (အလုံးစုံသိ မြင်သူ-ကဗျာဆရာ) ဖြစ်၏။

Verse 46

अर्जुनो हनुमान्दर्भश्चित्तं चित्ररथोंऽबुजम् । उर्वशी कांचनं यद्वच्छ्रेष्टाश्चैते स्वजातिषु ॥ ४६ ॥

အర్జုန၊ ဟနုမာန်၊ ဒರ್ಭမြက်၊ စိတ်၊ စိတ္တရထ၊ ကြာပန်း၊ ဥရဝသီ၊ နှင့် ရွှေတို့သည် မိမိတို့အမျိုးအစားအလိုက် အထူးမြတ်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြသကဲ့သို့—ဤတို့လည်း မိမိတို့အမျိုးအစားအတွင်း အကောင်းဆုံးဟု ယူဆကြ၏။

Verse 47

तथैव नारदीयं तु पुराणेषु प्रकीर्तितम् । शांतिरस्तु शिवं चास्तु सर्वेषां वो द्विजोत्तमाः ॥ ४७ ॥

ထိုနည်းတူပင် နာရဒီးယ ပုရာဏသည် ပုရာဏတို့အနက် ထင်ရှားစွာ ကြေညာထား၏။ သင်တို့အားလုံးအပေါ် ငြိမ်းချမ်းမှု ရှိပါစေ၊ မင်္ဂလာကောင်း ရှိပါစေ၊ အို ဒွိဇိုတ္တမတို့ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူတို့)။

Verse 48

गमिष्यामि गुरोः पांर्श्वं व्यासस्यामिततेजसः । इत्युक्त्वाभ्यर्चितः सूतः शौनकाद्यैर्महात्मभिः ॥ ४८ ॥

«အတိုင်းမသိ တေဇောရှိသော ဂုရု ဗျာသ၏ အနားသို့ ငါသွားမည်» ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ ရှောနက စသည့် မဟာတ္တမများက ရိုသေကန်တော့ ပူဇော်ထားသော စူတသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 49

आज्ञप्तश्च पुनः सर्वैर्दर्शनार्थं गुरोर्ययौ । तेऽपि सर्वे द्विजश्रेष्ठाः शौनकाद्याः समाहिताः । श्रुतं सम्यगनुष्ठाय तत्र तस्थुश्च सत्रिणः ॥ ४९ ॥

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးက ထပ်မံ အမိန့်ပေးသဖြင့် ဂုရုကို တွေ့မြင်ရန် သွားလေ၏။ ထို့ပြင် ရှောနက စသည့် ဒွိဇအမြတ်ဆုံး ရှင်ရသီတို့သည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ ကြားသိထားသမျှကို မှန်ကန်စွာ လိုက်နာကျင့်သုံးပြီး စတြ (ယဇ္ဉာပွဲ) ကို ဆောင်ရွက်သူများအဖြစ် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 50

कलिकल्मषविषनाशनं हरिं यो जपपूजनविधिभेषजोपसेवी । स तु निर्विषमनसा समेत्य यागं लभते सतमभीप्सितं हि लोकम् ॥ ५० ॥

ကလိယုဂ်၏ အပြစ်အညစ်အကြေး အဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော ဟရီကို သတ်မှတ်ထားသည့် ဂျပ (မန်တရရွတ်) နှင့် ပူဇော်နည်းတို့ဟူသော ဆေးဝါးဖြင့် ဆည်းကပ်သူသည်၊ စိတ်အညစ်အကြေးကင်းသကဲ့သို့ အဆိပ်ကင်းသော စိတ်ဖြင့် ယဇ္ဉာကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီး အမှန်တကယ် လိုလားသည့် လောက/အခြေအနေကို ရရှိလေ၏။

Verse 51

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे पुराणमहिमावर्णनं नाम पंचविंशोत्तरशततमोऽध्यायः ॥ १२५ ॥

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ၌၊ မဟာဇာတ်ကြီး (ဘೃಹဒုပါချာန) အတွင်း၊ စတုတ္ထပဒ၌ ပါဝင်သော «ပုရာဏ၏ ဂုဏ်မဟိမ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ တစ်ရာနှစ်ဆယ့်ငါးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။