The Account of the Ekādaśī Vow Observed Throughout the Twelve Months

Verse 1

सनातन उवाच । एकादश्यां तु दलयोर्निराहारः समाहितः । नानापुष्पैर्मुने कृत्वा विचित्रं मण्डपं शुभम् ॥ १ ॥

စနာတနက ပြော၏— «ဧကာဒသီ (Ekādaśī) နေ့၌ စိတ်တည်ငြိမ်၍ အစာမစားဘဲ အတည်တကျ နေထိုင်ကာ၊ အို မုနိ၊ ပန်းမျိုးစုံဖြင့် အလှတရားပြည့်ဝသော မင်္ဂလာမဏ္ဍပ (maṇḍapa) ကို တည်ဆောက်ရမည်»။

Verse 2

स्रात्वा सम्यग्विधानेन सोपवासो जितेंद्रियः । संपूज्य विधिवद्विष्णुं श्रद्धया सुसमाहितः ॥ २ ॥

သတ်မှတ်ထားသောနည်းလမ်းအတိုင်း သန့်စင်စွာ ရေချိုးပြီး အစာရှောင်ကာ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်လျက်၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပူဇော်ပွဲစဉ်အတိုင်း သခင် ဗိဿဏုကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 3

उपचारैर्बहुविधैर्जपैर्होमैः प्रदक्षिणैः । स्तोत्रपाठैर्बहुविधैर्गीतवाद्यैर्मनोहरैः ॥ ३ ॥

အမျိုးမျိုးသော ပူဇော်ဝန်ဆောင်မှုများဖြင့်၊ မန္တရားဂျပဖြင့်၊ ဟောမမီးပူဇော်ခြင်းဖြင့်၊ ပတ်လည်လှည့်ကာ ပူဇော်ခြင်းဖြင့်၊ စတုတ္တရပုဒ်များကို မျိုးစုံဖတ်ရွတ်ခြင်းဖြင့်၊ နှစ်သက်ဖွယ် သီချင်းနှင့် တူရိယာတီးခတ်ခြင်းဖြင့်—သခင်ကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 4

दंडवत्प्रणिपातैश्च जयशब्दैर्मनोहरैः । रात्रौ जागरणं कृत्वा याति विष्णोः परं पदम् ॥ ४ ॥

တုတ်တံကဲ့သို့ အပြည့်အဝ လဲကျကန်တော့ခြင်း (ဒဏ္ဍဝတ်) နှင့် “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟူသော သာယာသော အောင်ပွဲသံများကို ကြွေးကြော်ခြင်း၊ ထို့ပြင် ညလုံးပေါက် အိပ်မပျော်ဘဲ ဂရုတစိုက် စောင့်နိုးနေခြင်းဖြင့် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 5

चैत्रस्य शुक्लैकादश्यां सोपवासो नरोत्तमः । कृत्वा च नियमान्सर्वान्वक्ष्यमाणान्दिनत्रये ॥ ५ ॥

ချိုက်ထရလ၏ လဆန်း အိကာဒရှီနေ့တွင်၊ အို လူကောင်းအမြတ်ဆုံး၊ အစာရှောင်ရမည်။ ထို့ပြင် နောက်တစ်ဆင့် ဖော်ပြမည့် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်များအားလုံးကို ခံယူကာ သုံးရက်တိုင်တိုင် လိုက်နာရမည်။

Verse 6

द्वादश्यामर्चयेद्भक्तया वासुदेवं सनातनम् । उपचारैः षोडशभिस्ततः संभोज्य बांधवान् ॥ ६ ॥

ဒွာဒရှီနေ့တွင် ထာဝရ ဝါစုဒေဝကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်၊ ဆယ့်ခြောက်မျိုးသော ဥပစာရများဖြင့် ဆောင်ရွက်၍၊ ထို့နောက် မိမိ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 7

दत्वा च दक्षिणां तेभ्यो विसृज्याश्नीत च स्वयम् ॥ । इयं तु कामदा नाम सर्वपातकनाशिनी ॥ ७ ॥

ထိုသူတို့အား ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ပေးလှူပြီးနောက် ရိုသေစွာ ပြန်လွှတ်ကာ၊ ထို့နောက် မိမိကိုယ်တိုင် အစာကို သုံးဆောင်ရမည်။ ဤအကျင့်ကို «ကာမဒါ» ဟု ခေါ်ပြီး အပြစ်အကုန် ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 8

भुक्तिमुक्तिप्रदा विप्र भक्त्या सम्यगुपोषिता । वैशाखकृष्णैकादश्यां समुपोष्य विधानतः ॥ ८ ॥

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ဤအုပ်ဝါကို ဘက္တိဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ကောင်းစွာ ကျင့်သုံးပါက၊ ဝိုင်ရှာခ (Vaiśākha) လ၏ ကృష్ణ ဧကာဒသီ (Kṛṣṇa Ekādaśī) တွင် လောကီအပျော်အပါးနှင့် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 9

वरूथिनीं परदिने पूजयेन्मृधुसूदनम् । स्वर्णान्नकन्याधेनूनां दानमत्र प्रशस्यते ॥ ९ ॥

ဝရုသိနီ (Varūthinī) ၏ နောက်တစ်နေ့တွင် မဓုသူဒန (Madhusūdana) ကို ပူဇော်ရမည်။ ဤအခါတွင် ရွှေ၊ ချက်ပြီးအစာ၊ သမီးကညာ (ဓမ္မအရ လက်ထပ်ပေးခြင်း) နှင့် နွားတို့ကို ဒါနပြုခြင်းသည် အထူးချီးမွမ်းခံရသည်။

Verse 10

वरूथिनीव्रतं कृत्वा नरो नियमतत्परः । सर्वपाप विनिर्मुक्तो वैष्णवं लभते पदम् ॥ १० ॥

ဝရုသိနီ ဝရတ (Varūthinī Vrata) ကို စည်းကမ်းတကျ တည်ကြည်စွာ ကျင့်သုံးသောသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပဒ (ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်) ကို ရရှိသည်။

Verse 11

वैशाखशुक्लैकादश्यां समुपोष्य च मोहिनीम् । स्नात्वा परेऽह्नि संपूज्य गंधाद्यैः पुरुषोत्तमम् ॥ ११ ॥

ဝိုင်ရှာခ လ၏ သုက္လ ပက္ခ ဧကာဒသီတွင် မိုဟိနီ ဧကာဒသီ (Mohinī Ekādaśī) အုပ်ဝါကို ဆောင်ရမည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ရေချိုးပြီး၊ အနံ့သာနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ပုရုရှိုတ္တမ (Puruṣottama) ကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 12

संभोज्य विप्रान्मुच्येत पातकेभ्यो न संशयः । ज्येष्ठस्य कृष्णकादश्यां समुपोष्य परां नृप ॥ १२ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့ကို အာဟာရပူဇာဖြင့် ကျွေးမွေးလျှင် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်—သံသယမရှိ။ အို မင်းမြတ်၊ ဂျေဋ္ဌ မာသ၏ ကృష్ణပက္ခ ဧကာဒသီနေ့တွင် အပြည့်အဝ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုလျှင် အမြင့်ဆုံးသော သာသနာရေးအဆင့်သို့ ရောက်၏။

Verse 13

द्वादश्यां नैत्यिकं कृत्वा समभ्यर्च्य त्रिविक्रमम् । ततो द्विजाग्र्यान्संभोज्य दत्वा तेभ्यश्च दक्षिणाम् ॥ १३ ॥

ဒွာဒသီနေ့တွင် နေ့စဉ်မဖြစ်မနေသော ကర్మများကို ပြုလုပ်ပြီး တြိဝိက్రమ (ဗိဿနု) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇာအာရాధနာ ပြုကာ၊ ထို့နောက် ဒွိဇအဂ္ဂရ (ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်) များကို အာဟာရဖြင့် ကျွေးမွေး၍ ဒက္ခိဏာကိုလည်း ပေးအပ်ရမည်။

Verse 14

सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं व्रजेन्नरः । ज्येष्ठस्य शुक्लैकादश्यां निर्जलां समुपोष्य तु ॥ १४ ॥

ဂျေဋ္ဌ မာသ၏ သုက္လပက္ခ ဧကာဒသီနေ့တွင် နိရ္ဇလာ (ရေမသောက်) ဥပဝါသကို ပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်ကာ ဗိဿနုလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 15

उदयादुदयं यावद्भास्करस्य द्विजोत्तम । प्रभाते कृतनित्यस्तु द्वादश्यामुपचारकैः ॥ १५ ॥

အို ဒွိဇအထူးမြတ်၊ နေထွက်တစ်ကြိမ်မှ နောက်တစ်ကြိမ် နေထွက်အထိ၊ မနက်ခင်း နေ့စဉ်တာဝန်များကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဒွာဒသီနေ့တွင် သတ်မှတ်ထားသော ဥပစာရများဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ပူဇာဝတ်ပြုရမည်။

Verse 16

ह्यषीकेशं समभ्यर्च्य विप्रान् संभोज्य भक्तितः । चतुर्विंशैकादशीनां फलं यत्तत्समाप्नुयात् ॥ १६ ॥

ဟೃṣīkēśa (ဗိဿနု) ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇာဝတ်ပြု၍ ဗြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း ရိုသေစွာ ကျွေးမွေးလျှင်၊ ဧကာဒသီ ၂၄ ကြိမ် စောင့်ထိန်းခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်ဖလကို တူညီစွာ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 17

आषाढकृष्णैकादश्यां योगिनीं समुपोष्य वै । नारायणं समभ्यर्च्य द्वादश्यां कृतनित्यकः ॥ १७ ॥

အာသာဍလ၏ မှောင်ဖက် ယောဂိနီ ဧကာဒသီနေ့တွင် အုပါဝါသ (အစာရှောင်) ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်း၍၊ နာရာယဏကို ပူဇော်ပြီးနောက် ဒွာဒသီနေ့တွင် နေ့စဉ်နိယမကိစ္စများကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 18

ततः संभोज्य विप्राग्र्यान्दत्वा तेभ्यश्च दक्षिणाम् । सर्वदानफलं प्राप्य मोदते विष्णुमन्दिरे ॥ १८ ॥

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့ကို အစာကျွေး၍ ဒက္ခိဏာကိုလည်း ပေးလှူကာ၊ အလှူဒါနအမျိုးမျိုး၏ အကျိုးဖလအားလုံးကို ရရှိပြီး ဗိဿနု၏ မန္ဒိရ (အိမ်တော်) တွင် ပျော်ရွှင်လေသည်။

Verse 19

आषाढशुक्लैकादश्यां यद्विधानं श्रृणुष्व तत् । उपोष्य तस्मिन् दिवसे विधिवन्मंडपे शुभे ॥ १९ ॥

ယခု အာသာဍလ၏ လင်းဖက် ဧကာဒသီအတွက် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းကို နားထောင်လော့။ ထိုနေ့တွင် အုပါဝါသကို ထိန်းသိမ်းပြီး သန့်ရှင်း၍ မင်္ဂလာရှိသော မဏ္ဍပအတွင်း စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပွဲများကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 20

स्थापयेत्प्रतिमां विष्णोः शंखचक्रगदांबुजैः । लसच्चतुर्भुजामग्र्यां कांचनीं वाथ राजतीम् ॥ २० ॥

သံခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မကို ကိုင်ဆောင်သော လက်လေးဖက် တောက်ပမြင့်မြတ်သည့် ဗိဿနု၏ ပုံတော်ကို ရွှေဖြစ်စေ ငွေဖြစ်စေ တည်ထောင်ရမည်။

Verse 21

पीतांबरधरां शुभ्रे पर्य्यंके स्वास्तृते द्विज । ततः पंचामृतैः स्नाप्य मन्त्रैः शुद्धजलेन च ॥ २१ ॥

အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်သော ပုံတော်ကို သန့်ရှင်းစွာ ခင်းထားသည့် အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ထားလော့။ ထို့နောက် ပဉ္စအမృతဖြင့် ရေချိုးပူဇော်၍ မန္တရများနှင့်အတူ သန့်ရေဖြင့်လည်း ဆက်လက်သန့်စင်ရမည်။

Verse 22

पौरुषेणैव सूक्तेन ह्युपचारान् प्रकल्पयेत् । नीराजनांतान्पाद्यादींस्ततः संप्रार्थयेद्धरिम् ॥ २२ ॥

ပေါရုෂသုက္တ တစ်ပုဒ်တည်းဖြင့်ပင် ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုအတွက် အုပစာရများကို စီစဉ်ရမည်။ ပာဒျ (ခြေသုတ်ရေ) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများမှ စ၍ နီရာဇန (မီးလှည့်ပူဇော်) အထိ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဟရီဘုရားအား စိတ်ထက်သန်စွာ ဆုတောင်းရမည်။

Verse 23

सुप्ते त्वयि जगन्नाथ जगत्सुप्तं भवेदिदम् । विबुद्धे त्वयि बुद्धं च जगत्सर्वं चराचरम् ॥ २३ ॥

အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် (Jagannātha) ရေ—သင် အိပ်စက်သော် ဤလောကတစ်ခုလုံးလည်း အိပ်စက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သင် နိုးထသော် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါ လောကတစ်ခုလုံး နိုးကြားလာ၏။

Verse 24

इति संप्रार्थ्य देवाग्रे चातुर्मास्यप्रचोदितान् । नियमांस्तु यथाशक्ति गृह्णीयाद्भक्तिमान्नरः ॥ २४ ॥

ဤသို့ ဘုရားရှေ့တော်၌ သင့်လျော်စွာ ဆုတောင်းပြီးနောက်၊ ဘက္တိရှိသူသည် ချာတုർമាសျ (လေးလအထူးကာလ) အတွက် ချမှတ်ထားသော နိယမများကို မိမိစွမ်းအားအတိုင်း လက်ခံကျင့်သုံးရမည်။

Verse 25

ततः प्रभाते द्वादश्यां समर्चेच्छेषशायिनम् । उपचारैः षोडशभिस्ततः संभोज्य वाडवान् ॥ २५ ॥

ထို့နောက် ဒွာဒశီနေ့ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင်၊ ရှေရှာပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ဗိṣṇုဘုရားကို အုပစာရ ၁၆ မျိုးဖြင့် သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 26

प्रतोष्य दक्षिणाभिश्च स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः । ततः प्रभृति विप्रेंद्र गन्धाद्यैः प्रत्यहं यजेत् ॥ २६ ॥

ဒက္ခိဏာ (ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်) များဖြင့် အမှုဆောင်သူတို့ကို ကျေနပ်စေပြီးနောက်၊ မိမိကိုယ်တိုင် စကားကို ထိန်းချုပ်ကာ စားသောက်ရမည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အို ဗြာဟ္မဏတို့၏ အထွတ်အထိပ်ရေ၊ နံ့သာစသည်တို့ဖြင့် နေ့စဉ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 27

कृत्वैवं विधिना विप्र देवस्य शयनीव्रतम् । भुक्तिमुक्तियुतो मर्त्यो भवेद्विष्णोः प्रसादतः ॥ २७ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ဘုရား၏ ရှယနီဗြတကို ကျင့်ဆောင်သော လူသားသည် ဗိဿဏု၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် လောကီအာနန္ဒနှင့် မောက္ခကို နှစ်မျိုးလုံး ရရှိမည်။

Verse 28

श्रावणे कृष्णपक्षे तु एकादश्यां द्विजोत्तम । कामिकां समुपोष्यैव नियमेन नरोत्तम ॥ २८ ॥

အို ဒွိဇအမြတ်၊ ရှရာဝဏလ၏ အမှောင်ပက္ခတွင် ဧကာဒသီနေ့၌ လူမြတ်သည် စည်းကမ်းနှင့် သတ်မှတ်ထားသော ကန့်သတ်ချက်များဖြင့် ကာမိကာ (ဧကာဒသီ) အုပါဝါသကို ထိန်းသိမ်းကျင့်ဆောင်ရမည်။

Verse 29

द्वादश्यां कृतनित्यस्तु श्रीधरं पूजयेद्धरिम् । उपचारैः षोडश भिस्ततः संभोज्य वै द्विजान् ॥ २९ ॥

ဒွါဒသီနေ့တွင် နေ့စဉ်ကိစ္စဝတ္တရားများကို ပြီးစီးပြီးနောက် ဟရီ—ရှရီဓရကို အုပါချာ ၁၆ မျိုးဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဒွိဇများ (ဗြာဟ္မဏများ) ကို လေးစားစွာ ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 30

दत्वा च दक्षिणां तेभ्यो विसृज्याश्नीत बांधवैः । एवं यः कुरुते विप्रकामिकाव्रतमुत्तमम् ॥ ३० ॥

ထို့နောက် သူတို့ (ဗြာဟ္မဏများ) ထံ ဒက္ခိဏာကို ပေးအပ်ပြီး တရားဝင် ပြန်လွှတ်ကာ၊ မိမိ၏ ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ထမင်းစားရမည်။ ဤသို့ဖြင့် လူသည် အထူးမြတ်သော ဝိပရကာမိကာဗြတကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်ဆောင်သည်။

Verse 31

स सर्वकामाँल्लब्ध्वेह याति विष्णोः परं पदम् । एकादश्यां नभःशुक्ले पवित्रां समुपोष्य वै ॥ ३१ ॥

ဤလောက၌ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိပြီးနောက်၊ နဘဟ် (ဘဟာဒရပဒ) လ၏ အလင်းပက္ခရှိ ဧကာဒသီနေ့တွင် သန့်ရှင်းစေသော အုပါဝါသကို မှန်ကန်စွာ ထိန်းသိမ်းခြင်းအားဖြင့် ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 32

द्वादश्यां नियतो भूत्वा पूजयेच्च जनार्दनम् । उपचारैः षोडशभिस्ततः संभोज्य वाडवान् ॥ ३२ ॥

ဒွာဒသီနေ့တွင် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်၍ ဂျနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ဆယ်ခြောက်မျိုးသော အပူဇာဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 33

दत्वा च दक्षिणां तेभ्यः पुत्रं प्राप्येह सद्गुणम् । याति विष्णोः पदं साक्षात्सर्वदेवनमस्कृतः ॥ ३३ ॥

ထို့ပြင် သူတို့အား သင့်တော်သော ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ပေးလှူလျှင်၊ ဤဘဝ၌ပင် သီလဂုဏ်ပြည့်ဝသော သားကို ရရှိကာ၊ နတ်တို့အားလုံးက ဂုဏ်ပြုနမസ്കာရပြုသဖြင့် ဗိဿနု၏ နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားမည်။

Verse 34

नभस्यकृष्णैकादश्यामजाख्यां समुपोष्य वै । अर्चेदुर्पेंद्रं द्वादश्यामुपचारैः पृथग्विधैः ॥ ३४ ॥

အမှန်တကယ်၊ နဘသျ (Nabhasya) လ၏ ကృష్ణပက္ခ အေကာဒသီ—အဇာ (Ajā) ဟုခေါ်သောနေ့တွင် စနစ်တကျ အစာရှောင်ပြီး၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် အမျိုးမျိုးသော အပူဇာ (upacāra) များဖြင့် အရှင် ဥပೇಂದ್ರ (Upendra) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 35

विप्रान्संभोज्य मिष्टान्नैर्विसृजेत्प्राप्तदक्षिणान् । एवं कृतव्रतो विप्रभक्त्याऽजायाः समाहितः ॥ ३५ ॥

ဗြာဟ္မဏများကို ချိုမြိန်ကောင်းမွန်သော အစားအစာများဖြင့် ကျွေးမွေးပြီးနောက်၊ ဒက္ခိဏာကို ရရှိပြီးသူတို့ကို ဂုဏ်ပြုကာ ပြန်လွှတ်ရမည်။ ဤသို့ ဝ్రတကို ပြီးမြောက်သူသည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိပြုလျက်၊ ဗြာဟ္မဏများကို ဘက္တိဖြင့် ဂုဏ်ပြုကာ အဇာ—မမွေးဖွားသော အရှင်ထံ စိတ်ကို တည်စေ၏။

Verse 36

भुक्त्वेह भोगानखिलान्यात्यंते वैष्णवं क्षयम् । नभस्यशुक्लैकादश्यां पद्माख्यां समुपोष्य वै ॥ ३६ ॥

ဤလောက၌ အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အားလုံးကို ခံစားပြီးနောက်၊ နဘသ (Nabhas) လ၏ သုက္လပက္ခ အေကာဒသီ—ပဒ္မာ (Padmā) ဟုခေါ်သောနေ့တွင် စနစ်တကျ အစာရှောင်ခြင်းအားဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မပျက်စီးသော ဗိဿနု၏ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အဘိဓာန်တည်ရာသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 37

कृत्वा नित्यार्चनं तत्र कटिदानमथाचरेत् । पूर्वं संस्थापितायास्तु प्रतिमाया द्विजोत्तम ॥ ३७ ॥

ထိုနေရာ၌ နေ့စဉ်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ခါးပတ်/ခါးဝတ်အလှူဖြစ်သော «ကဋိဒါန» ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ယင်းသည် မူလကတည်းက သေချာစွာ တည်ထောင်ထားသော ပရတိမာအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 38

समुत्सवविधानेन नीत्वा तां सलिलाशये । कृतांबुस्पर्शनां तत्र संप्रपूज्य विधानतः ॥ ३८ ॥

ပွဲတော်ထုံးတမ်း (သမုತ್ಸဝ) အတိုင်း ထိုပရတိမာကို ရေကန်သို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရေထိခြင်းအခမ်းအနား (အမ္ဗုစပရှန) ကို ပြုလုပ်ကာ၊ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 39

आनीय मण्डपे तस्मिन् वामपार्श्वेन शाययेत् । ततः प्रभाप्ते द्वादश्यां गन्धाद्यैरर्च्य वामनम् ॥ ३९ ॥

ထိုမဏ္ဍပသို့ ပြန်ယူလာပြီး ဘယ်ဘက်အနားဖြင့် လဲလျောင်းစေပါ။ ထို့နောက် ဒွာဒသီ (လဆယ်နှစ်ရက်) မိုးလင်းလာသော်၊ သန့်ရှင်းသော နံ့သာနှင့် အခြားအလှူပစ္စည်းများဖြင့် ဝါမနကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 40

संभोज्य वाडवान्दत्वा दक्षिणां च विसर्जयेत् । एवं यः कुरुते विप्र पद्माव्रतमनुत्तमम् ॥ ४० ॥

လက်ခံသူများကို အစာကျွေးပြီး၊ နွားများနှင့်အတူ ဒက္ခိဏာ (ဂုဏ်ပြုအလှူ) ကို ပေးကာ၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း အခမ်းအနားကို အဆုံးသတ်ရမည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်သူသည်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ အထွတ်အထိပ် ပဒ္မဝြတ (ကြာပန်းသစ္စာ) ကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 41

भुक्तिं प्राप्येह मुक्तिं तु लभतेंऽते प्रपंचतः । इषस्य कृष्णैका दश्यामिंदिरां समुपोष्य वै ॥ ४१ ॥

ဤလောက၌ အကျိုးခံစားမှုများကို ရရှိပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သံသရာပရပဉ္စမှ လွတ်မြောက်သော မုတ်တိ (မောက္ခ) ကို ရကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင်၊ အာရှ္ဝိနလ၏ မှောင်ဖက် အိကာဒသီဖြစ်သော «အင်ဒိရာ အိကာဒသီ» ကို ဥပဝါသ (အုပ်ဝါသ) ဖြင့် သေချာစွာ စောင့်ထိန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 42

शालग्रामशिलाग्रे तु मध्याह्ने श्राद्धमाचरेत् । विष्णोः प्रीतिकरं विप्र ततः प्रातर्हरेर्दिने ॥ ४२ ॥

နေ့လယ်တွင် သာလဂရမ်ရှီလာ၏ရှေ့၌ ရှရဒ္ဓကర్మကို ပြုလုပ်ရမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုကာရဏာသည် ဗိဿဏုဘုရားကို ပီတိဖြစ်စေ၏။ ထို့နောက် ဟရီ၏နေ့တွင် မနက်ပိုင်း၌ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 43

पद्मनाभं समभ्यर्च्य भूदेवान्भोजयेत्सुधीः । विसृज्य दक्षिणां दत्वा ताँस्ततोऽश्नीत च स्वयम् ॥ ४३ ॥

ပဒ္မနာဘ (ဗိဿဏု) ကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ပညာရှိသည် ဘူဒေဝများဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးရမည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို ဂုဏ်ပြု၍ ပြန်လွှတ်ကာ သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကို ပေးပြီးမှ ကိုယ်တိုင် စားသောက်ရမည်။

Verse 44

एवं कृतव्रतो मर्त्यो भुक्त्वा भोगानिहेप्सितान् । पितॄणां कोटिमुद्धृत्य यात्यंते वैष्णवं गृहम् ॥ ४४ ॥

ဤသို့ ဝတ္တရားကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းသူ မနုဿသည် ဤလောက၌ လိုလားသည့် အပျော်အပါးများကို ခံစားပြီးနောက် မိမိဘိုးဘွားတစ်ကုဋိကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿဏု၏ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အဘိုဒ်သို့ ရောက်၏။

Verse 45

एकादश्यामिषे शुक्ले विप्र पाशांकुशाह्वयाम् । उपोष्य विधिवद्विष्णोर्दिने विष्णुं समर्चयेत् ॥ ४५ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ရွှင်လင်းပက္ခ၏ ပာရှာင်ကုရှာ ဟု ခေါ်သော ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်၍ ဗိဿဏု၏နေ့မြတ်တွင် စည်းကမ်းတကျ ဗိဿဏုဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 46

ततः संभोज्य विप्राग्र्यान्दत्वा तेभ्यश्च दक्षिणाम् । भक्त्या प्रणम्य विसृजेदश्नीयाच्च स्वयं ततः ॥ ४६ ॥

ထို့နောက် အထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေး၍ သူတို့အား သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကို ပေးရမည်။ ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ဂုဏ်ပြု၍ ပြန်လွှတ်ပြီးမှသာ ကိုယ်တိုင် စားသောက်ရမည်။

Verse 47

एवं यः कुरुते भक्त्या नरः पाशांकुशाव्रतम् । स भुक्त्वेह वरान्भोगान्याति विष्णोः सलोकताम् ॥ ४७ ॥

ထို့ကြောင့် ဘက္တိဖြင့် ပာရှာင်ကူရှ-ဝရတကို ကျင့်သူသည် ဤလောက၌ အကောင်းဆုံး ကောင်းချီးနှင့် သက်သာချမ်းသာကို ပထမဦးစွာ ခံစားရပြီး နောက်တစ်ဖန် သခင် ဗိဿဏု၏ တူညီသော လောက (ဗိဿဏု-ဆာလောက്യ) သို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 48

कार्तिके कृष्णपक्षे तु एकादश्यां द्विजोत्तम । रमामुपोष्य विधिवद्द्वादश्यां प्रातरर्चयेत् ॥ ४८ ॥

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ကာရ္တိကလ၏ အမှောင်ဖက် (ကృష్ణပက္ခ) တွင် ဧကာဒသီနေ့၌ ရမာအတွက် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ဒွါဒသီ နံနက်၌ ထုံးတမ်းအတိုင်း နမಸ್ಕာရပူဇာ ပြုရမည်။

Verse 49

केशवं केशिहंतारं देवदेवं सनातनम् । भोजयेच्च ततो विप्रान्विसृजेल्लब्धदक्षिणान् ॥ ४९ ॥

ကေသဝ—ကေသင်ကို သတ်သောသူ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အနန္တကာလတည်တံ့သော ဘုရား—ကို ပထမဦးစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ဘြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးကာ၊ ဒက္ခိဏာ ရရှိပြီးသည်နှင့် လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 50

एवं कृतव्रतो विप्र भोगान्भुक्त्वेह वांछितान् । व्योमयानेन सांनिध्यं लभते च रमापतेः ॥ ५० ॥

ထို့အတိုင်း၊ အို ဘြာဟ္မဏရေ၊ ဝရတကို စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သူသည် ဤလောက၌ မိမိလိုလားသော သာယာမှုများကို ခံစားရပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် ဆောင်ယူခံရကာ ရမာပတိ—လက္ရှ္မီ၏ အရှင် ဗိဿဏု—၏ နီးကပ်သော သာနိဓျကို ရရှိသည်။

Verse 51

ऊर्जस्य शुक्लैकादश्यां समुपोष्य प्रबोधिनीम् । केशवं बोधयेद्रात्रौ सुप्तं गीतादिमंगलैः ॥ ५१ ॥

ဦရ္ဇ (ကာရ္တိက) လ၏ အလင်းဖက် ဧကာဒသီနေ့၌ ပရဘောဓိနီ ဥပဝါသကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ “အိပ်နေသည်” ဟု ဆိုကြသော ကေသဝကို ညအချိန်၌ ဘက္တိသီချင်းများနှင့် အခြား မင်္ဂလာကောင်းသော ပူဇာပွဲများဖြင့် နိုးထစေရမည်။

Verse 52

ऋग्यजुःसाममंत्रैश्च वाद्यैर्नानाविधैरपि । द्राक्षेक्षुदाडिमैश्चान्यै रंभाश्रृंगाटकादिभिः ॥ ५२ ॥

ရိဂ်၊ ယဇုရ်၊ သာမ ဝေဒ မန္တရားများဖြင့်လည်းကောင်း၊ တူရိယာအမျိုးမျိုးဖြင့်လည်းကောင်း; စပျစ်သီး၊ ကြံ၊ သလဲသီးနှင့် အခြားသော ပူဇော်ပစ္စည်းများ—ငှက်ပျောသီး၊ ရေကန့်သီး စသဖြင့်—ဖြင့် ပူဇော်တင်မြှောက်၏။

Verse 53

समर्पणैस्ततो रात्र्यां व्यतीतायां परेऽहनि । स्नात्वा नित्यक्रियां कृत्वा गदादामोदरं यजेत् ॥ ५३ ॥

ထို့နောက် ပူဇော်အပ်နှံခြင်းတို့ဖြင့် ညကို ကုန်လွန်စေပြီး နောက်တစ်နေ့တွင်—ရေချိုးကာ နေ့စဉ်ကိစ္စဝတ္တရားများကို ပြီးစီးပြီးနောက်—ဂဒါကိုင်ဆောင်သော သခင် ဒာမိုဒရကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရမည်။

Verse 54

उपचारैः षोडशभिः पौरुषेणापि सूक्ततः । संभोज्य विप्रान्विसृजेद्दक्षिणाभिः प्रतोषितान् ॥ ५४ ॥

ထုံးစံအတိုင်း ဆယ်ခြောက်ပါးသော ဥပစာရများဖြင့် ပူဇော်ပြီး၊ ပေါရုရှ သုက္တကိုလည်း သင့်တော်စွာ ရွတ်ဆိုကာ; ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးပြီးနောက် ဒက္ခိဏာပေး၍ စိတ်ကျေနပ်အောင် ပြုကာ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 55

ततस्तां प्रतिमां हैमीं सधेनुं गुरवेऽर्पयेत् । एवं यः कुरुते भक्त्या बोधिनीव्रतमादृतः ॥ ५५ ॥

ထို့နောက် ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ထိုပုံတော်ကို နို့ပေးနွား (သဓေနု) နှင့်အတူ ဂုရုထံ အပ်နှံပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ ဘောဓိနီဗြတကို ဘက္တိနှင့် ရိုသေစွာ ကျင့်သုံးသူသည် အမှန်တကယ် ဗြတကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 56

स भुक्त्वेह वरान्भोगान्वैष्णवं लभते पदम् । मार्गस्य कृष्णैकादश्यामुत्पन्नां समुपोष्य वै ॥ ५६ ॥

ဤလောက၌ အထူးကောင်းမြတ်သော ဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက်၊ သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပဒကို ရရှိ၏—အမှန်တကယ် မာရ္ဂရှီရ္ษ လတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကృష్ణ ဧကာဒಶီ ဥပဝါသကို သင့်တော်စွာ စောင့်ထိန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 57

द्वादश्यां कृष्णमभ्यर्चेद्गंधाद्यैरुपचारकैः । ततः संभोज्य विप्राग्र्यान्दत्वा तेभ्यश्च दक्षिणाम् ॥ ५७ ॥

ဒွာဒသီနေ့တွင် သခင်ကృష్ణကို အနံ့သာနှင့် အလှူပစ္စည်းတို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့ကို ဂုဏ်ပြု၍ အစာကျွေးကာ သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကိုလည်း ပေးရမည်။

Verse 58

विसृज्य पश्चाद्भुंजीत स्वयमिष्टैः समाहितः । एवं यो भक्तिभावेन उत्पन्नाव्रतमाचरेत् ॥ ५८ ॥

ပူဇော်မှုကို ပြီးစီးပြီးနောက် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ မိမိနှစ်သက်သင့်တော်သော အစာဖြင့် ကိုယ်တိုင် စားသုံးရမည်။ ဤသို့ ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ဝရတကို ကျင့်သူသည် အမှန်တကယ် မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံးသူဖြစ်သည်။

Verse 59

स विमानं समारुह्य यात्यंते वैष्णवं पदम् । मार्गस्य शुक्लैकादश्यां मोक्षाख्यां समुपोष्य वै ॥ ५९ ॥

ကောင်းကင်ယာဉ်ကို စီးနင်း၍ နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပဒ (ဗိဿနု၏ အဘိဓမ္မအိမ်တော်) သို့ ရောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် မာရ္ဂရှီရ္ṣ လ၏ လင်းလက်သော ဧကာဒသီ—“မောက္ခာ” ဟု ခေါ်သောနေ့တွင် အစာရှောင်ခြင်းကို သင့်တော်စွာ စောင့်ထိန်းပြီးနောက် ဖြစ်သည်။

Verse 60

द्वादश्यां प्रातरभ्यर्च्य ह्यनंतं विश्वरूपकम् । सर्वैरेवोपचारैस्तु विप्रान्संभोजयेद्द्विजः ॥ ६० ॥

ဒွာဒသီနေ့ မနက်ပိုင်းတွင် အနန္တ—အဆုံးမရှိသော၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရူပသဏ္ဌာန်ရှိသည့် သခင်ကို ပူဇော်ပြီး၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း အလှူအတန်းနှင့် ဝန်ဆောင်မှု အမျိုးမျိုးဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 61

विसृज्य दक्षिणां दत्वा स्वयं भुंजीत बांधवैः । एवं कृत्वा व्रतं विप्र भुक्त्वा भोगानिहेप्सितान् ॥ ६१ ॥

ဧည့်သည်/ပူဇော်ပွဲဆောင်ရွက်သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကို ပေးပြီးနောက်၊ မိမိသည် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ကိုယ်တိုင် စားသုံးရမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤသို့ ဝရတကို ပြီးစီးလျှင် ဤလောက၌ လိုလားသော သက်သာချမ်းသာမှုနှင့် အပျော်အပါးတို့ကို ခံစားရသည်။

Verse 62

दश पूर्वान्दश परान्समुद्धृत्य व्रजेद्धरिम् । पौपस्य कृष्णैकादश्यां सफलां समुपोष्य वै । द्वादश्यामच्युतं प्रार्च्य सर्वैरेवोपचारकैः ॥ ६२ ॥

ဘိုးဘွားဆယ်ပါးနှင့် မျိုးဆက်ဆယ်ဆက်ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ပြီးနောက် ဟရိဘုရားထံသို့ ရောက်နိုင်၏။ ပေါုရှလ၏ ကృష్ణပက္ခ ဧကာဒသီနေ့တွင် အကျိုးဖြစ်သော ဥပဝါသ (အုဘောသ) ကို စောင့်ထိန်း၍၊ ဒွါဒသီနေ့တွင် အချျုတဘုရားကို သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းနှင့် ဝန်ဆောင်မှုအားလုံးဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 63

संभोज्य विप्रान्मधुरैर्विसृजेल्लब्धदक्षिणान् । एवं कृत्वा व्रतं विप्र सफलाया विधानतः ॥ ६३ ॥

ဗြာဟ္မဏများကို ချိုမြိန်သော အစားအစာများဖြင့် ကျွေးမွေးပြီး၊ သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကို ပေးကာ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤသို့ စည်းကမ်းအတိုင်း ဝရတကို ဆောင်ရွက်လျှင် အကျိုးဖြစ်၍ အောင်မြင်ပေသည်။

Verse 64

भुक्त्वेह भोगानखिलान्यात्यंते वैष्णवं पदम् । पौषस्य शुक्लैकादश्यां पुत्रदां समुपोष्य वै ॥ ६४ ॥

ဤလောက၌ အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အားလုံးကို ခံစားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံး အဘိဓမ္မနေရာ (ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပဒ) သို့ ရောက်၏။ ပေါုရှလ၏ သုကလပက္ခ ဧကာဒသီနေ့တွင် ပုတ္တရဒါ ဧကာဒသီ အစာရှောင်ကို စည်းကမ်းတကျ စောင့်ထိန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 65

द्वादश्यां चक्रिणं प्रार्येदर्घाद्यैरुपचारकैः । ततः संभोज्य विप्राग्र्यान्दत्वा तेभ्यस्तु दक्षिणाम् ॥ ६५ ॥

ဒွါဒသီနေ့တွင် စက်ကရင် (စက်ရကိုင်ရှင်) ဗိဿဏုဘုရားကို အရ္ဃျာ စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် အုပါချာရများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အထူးကောင်းမြတ်သော ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးပြီး သူတို့အား ဒက္ခိဏာ ပေးရမည်။

Verse 66

विसृज्य स्वयमश्नीयाच्छेषान्नं स्वेष्टबांधवैः । एवं कृतव्रतो विप्र भुक्वा भोगानिहेप्सितान् ॥ ६६ ॥

အရင်ဆုံး ဝေမျှပေးပြီးနောက် ကိုယ်တိုင် စားသုံးရမည်၊ ကျန်သော အစာကိုတော့ မိမိချစ်ခင်သော ဆွေမျိုးသားချင်းတို့အား ပေးရမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤသို့ ဝရတကို မှန်ကန်စွာ ပြီးစီးသူသည် ဤလောက၌ လိုချင်သော သက်သာချမ်းသာနှင့် အပျော်အပါးတို့ကို ခံစားရ၏။

Verse 67

विमानवरमारुह्य यात्यंते हरिमंदिरम् । माघम्य कृष्णैकादश्यां षट्तिलां समुपोष्य वै ॥ ६७ ॥

အလွန်မြတ်သော နတ်ရထားပေါ်သို့ တက်စီး၍ နောက်ဆုံးတွင် ဟရီ (Hari) ၏ မန္ဒိရအိမ်တော်သို့ ရောက်ကြသည်—မాఃဃလ၌ ကృష్ణဧကာဒశီနေ့၌ “ဆတ်တီလာ” ဥပဝါသကို စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 68

स्नात्वा दत्वा तर्पयित्वा हुत्वा भुक्त्वा समर्च्य च । तिलैरेव द्विजश्रेष्ठ द्वादश्यां प्रातरेव हि ॥ ६८ ॥

ရေချိုးပြီး လှူဒါန်းကာ ဘိုးဘွားတို့အား တర్పဏဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေ၍ မီးဟုတ (ဟောမ) ပူဇော်ကာ အစာစားပြီးလည်း ကောင်းကင်တော်ကို ပူဇော်လျက်—အို ဒွိဇအမြတ်၊ ဒွာဒသီနေ့၌ ဤအရာအားလုံးကို မနက်ပိုင်းတွင်သာ တီလ (နှမ်း) ဖြင့်ပင် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 69

वैकुंठं सम्यगभ्यर्व्य सर्वैरेवोपचारकैः । द्विजान्संभोज्य विसृजेद्दत्वा तेभ्यश्च दक्षिणाम् ॥ ६९ ॥

ဝိုင်ကుంఠ (Vaikuṇṭha) အရှင်ဗိෂ္ဏုကို သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းနှင့် ဝန်ဆောင်မှုအားလုံးဖြင့် မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို အစာကျွေးကာ၊ ထို့နောက် ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ပေးပြီး လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 70

एवं कृत्वा व्रतं विप्र विधिना सुसमाहितः । भुक्त्वेह वांछितान्भोगानंते विष्णुपदं लभेत् ॥ ७० ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤသို့ စည်းကမ်းတကျ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဗြတကို ဆောင်ရွက်သူသည် ဤလောက၌ လိုလားသော အပျော်အပါးများကို ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဗိෂ္ဏုပဒ (ဗိෂ္ဏု၏ အဘိုဒ်) ကို ရရှိမည်။

Verse 71

माघस्य शुक्लैकादश्यां समुपोष्य जयाह्वयाम् । प्रातर्हरि दिनेऽभ्यर्च्चेच्छ्रीपतिं पुरुषं द्विज ॥ ७१ ॥

အို ဒွိဇ၊ မాఃဃလ၏ အလင်းဘက် ဧကာဒသီ—“ဇယာ” ဟု ခေါ်သောနေ့၌ ဥပဝါသကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့ မနက်ခင်းတွင် သရီပတိ (Śrīpati) အမြင့်ဆုံး ပုရုෂကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 72

भोजयित्वा दक्षिणां च दत्वा विप्रान्विसृज्य च । स्वयं भुंजीत तच्छेषं प्रयतो निजबांधवैः ॥ ७२ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးပြီး သာသနာတော်အတိုင်း ဒက္ခိဏာကို ပေးကာ လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လွှတ်ပြီးနောက်၊ မိမိသည် စိတ်ထိန်းချုပ်၍ ကျန်သော အစာကို မိမိ၏ ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ စားသုံးရမည်။

Verse 73

य एवं कुरुते विप्र व्रतं केशवतोषणम् । स भुक्त्वेह वरान्भोगानंते विष्णोः पदं व्रजेत् ॥ ७३ ॥

အို ဗြာဟ္မဏရေ၊ ဤသို့ ကေရှဝကို ပျော်ရွှင်စေသော ဗြတကို ကျင့်သူသည် ဤလောက၌ ကောင်းမြတ်သော ကောင်းချီးများနှင့် မြတ်သော သာယာမှုများကို ခံစားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿနု၏ အဘိုဒ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 74

तपस्यकृष्णैकादश्यां विजयां समुपोष्य वै । द्वादश्यां प्रातरभ्यर्च्य योगीशं गंधपूर्वकैः ॥ ७४ ॥

တပသျ (ဖာလ္ဂုဏ) လ၏ ကృష్ణပက္ခ ဧကာဒသီနေ့တွင် “ဝိဇယာ” ဥပဝါသကို သေချာစွာ စောင့်ထိန်းရမည်။ ထို့နောက် ဒွာဒသီ မနက်တွင် ပူဇော်ရေးကို စတင်ကာ ယောဂီတို့၏ အရှင်ကို နံ့သာနှင့် အလှူပစ္စည်းတို့ဖြင့် အာရాధနာ ပြုရမည်။

Verse 75

ततः संभोज्य भूदेवान्दक्षिणाभिः प्रतोष्य तान् । विसृज्य बांधवैः सार्द्धं स्वयमश्नीत वाग्यतः ॥ ७५ ॥

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နတ်တော်များဟု ခေါ်သော ဗြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးကာ ဒက္ခိဏာများဖြင့် သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး၊ လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လွှတ်ရမည်။ ထို့နောက် မိမိသည် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ စကားကို ထိန်းချုပ်၍ ကိုယ်တိုင် စားသုံးရမည်။

Verse 76

एवं कृतव्रतो मर्त्यो भुक्त्वा भोगानिहेप्सितान् । देहांते वैष्णवं लोकं याति देवैः सुसत्कृतः ॥ ७६ ॥

ဤသို့ ဗြတကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်သူ မနုဿသည် ဤလောက၌ မိမိလိုလားသော သာယာမှုများကို ခံစားပြီးနောက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံးတွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ သွားရောက်ကာ နတ်တော်တို့၏ ကောင်းစွာ ကြိုဆိုဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံရမည်။

Verse 77

फाल्गुनस्य सिते पक्षे एकादश्यां द्विजोत्तम । उपोष्यामलकीं भक्त्या द्वादश्यां प्रातरर्चयेत् ॥ ७७ ॥

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ဖာလ္ဂုဏလ၏ လင်းပက္ခ၌ ဧကာဒသီနေ့တွင် အာမလကီဝရတကို ဘက္တိဖြင့် ထိန်းသိမ်းကာ အစာရှောင်ရမည်။ ထို့နောက် ဒွါဒသီနေ့ မနက်ခင်းတွင် အာမလကီကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 78

पुंडरीकाक्षमखिलैरुपचारैस्ततो द्विजान् । भोजयित्वा वरान्नेन दद्यात्तेभ्यस्तु दक्षिणाम् ॥ ७८ ॥

ထို့နောက် ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ (ဗိဿနု) ကို ဥပစာရ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ ဒွိဇများ (ဗြာဟ္မဏ) ကို အကောင်းဆုံး အစာဖြင့် ကျွေးမွေးပြီး ထိုသူတို့အား ဒက္ခိဏာကိုလည်း သင့်တော်သလို ပေးရမည်။

Verse 79

एवं कृत्वा विधानेनामलक्यां पूजनादिकम् । सितैकादश्यां तपस्ये व्रजेद्विष्णोः परं पदम् ॥ ७९ ॥

ဤသို့ စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း အာမလကီ၏ ပူဇော်ပွဲနှင့် ဆက်စပ်သော ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်ပြီး၊ တပသျ (ဖာလ္ဂုဏ) လ၏ လင်းဧကာဒသီနေ့တွင် ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 80

चैत्रस्य कृष्णैकादशीं पापमोचनिकां द्विज । उपाष्य द्वादश्यांप्रातर्गोविंदं पूजयेत्तथा ॥ ८० ॥

အို ဒွိဇ၊ ချိုင်တြလ၏ မှောင်ပက္ခ၌ ကျရောက်သော ပာပမောစနီ ဧကာဒသီကို အစာရှောင်၍ စောင့်ထိန်းပြီး၊ နောက်တစ်နေ့ ဒွါဒသီ မနက်စောစောတွင် ဂోవိန္ဒကို ထိုနည်းတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 81

उपचारैः षोडशभिर्द्विजान्संभोज्य दक्षिणाम् । दत्वा तेभ्यो विसृज्याथ स्वयं भुंजीत बान्धवैः ॥ ८१ ॥

ထုံးစံအတိုင်း ဥပစာရ ၁၆ မျိုးဖြင့် ဒွိဇများကို ဂုဏ်ပြုကာ ကျွေးမွေးပြီး၊ ထိုသူတို့အား သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကို ပေးရမည်။ ထို့နောက် လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လွှတ်ပြီး မိမိသည် မိသားစုဆွေမျိုးတို့နှင့်အတူ စားသောက်ရမည်။

Verse 82

एव यः कुरुते विप्र पापमोचनिकाव्रताम् । स याति वैष्णवं लोकं विमानेन तु भास्वता ॥ ८२ ॥

ဤသို့ပင်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ «ပါပမောစနိကာ» ဝရတကို ကျင့်သူသည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၍ တောက်ပသော ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ ရောက်သွား၏။

Verse 83

इत्थं कृष्णो तथा शुक्ले व्रतं चैकादशीभवम् । मोक्षदं कीर्तितं विप्र नास्त्यस्मिन्संशयः क्वचित् ॥ ८३ ॥

ဤသို့ပင်၊ ကృష్ణပက္ခနှင့် သုက္လပက္ခ နှစ်ဖက်လုံးတွင် «ဧကာဒသီ» ဝရတကို အို ဗြာဟ္မဏ၊ မောက္ခပေးသောအရာဟု ကြေညာထားပြီး၊ ဤအပေါ် မည်သည့်သံသယမျှ မရှိ။

Verse 84

यतस्त्रिदिनसंसाध्यं कीर्तिनं पापनाशनम् । सर्वव्रतोत्तमं विप्र ततो ज्ञेयं महाफलम् ॥ ८४ ॥

သုံးရက်အတွင်းပင် စည်းကမ်းတကျ ပြီးမြောက်စေနိုင်ပြီး၊ ၎င်း၏ကျင့်သုံးခြင်းက အပြစ်ကိုဖျက်ဆီးကာ ဝရတအားလုံးထဲတွင် အမြတ်ဆုံးဟု ချီးမွမ်းထားသဖြင့်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ အကျိုးကြီးမားသည်ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 85

त्यजेच्चत्वारि भुक्तानि नारदै तद्दिनत्रये । आद्यंतयोरेकमेकं मध्यमे द्वयमेव हि ॥ ८५ ॥

အို နာရဒ၊ သုံးရက်ကြာ ကျင့်သုံးရာတွင် အစာစားချိန် လေးကြိမ်ကို စွန့်ရမည်—ပထမနေ့တွင် တစ်ကြိမ်၊ နောက်ဆုံးနေ့တွင် တစ်ကြိမ်၊ အလယ်နေ့တွင် နှစ်ကြိမ် ဖြစ်၏။

Verse 86

अथ ते नियमान्वच्मि व्रते ह्यस्मिन्दिनत्रये । कांस्यं मांसं मसूरान्नं चणकान्कोद्रवांस्तथा ॥ ८६ ॥

ယခု သုံးရက်ဝရတ၏ စည်းကမ်းများကို ငါပြောမည်—ကာံသျ (bell-metal) ပန်းကန်များ၊ အသား၊ မစူရပဲဖြင့် ချက်သောအစာ၊ ချနက (chickpea) နှင့် ကိုဒရဝ အစေ့တို့ကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 87

शाकं मधु परान्नं च पुनर्भोजनमैथुने । दशम्यां दश वस्तूनि वर्जयेद्वैष्णवः सदा ॥ ८७ ॥

ဒသမီနေ့တွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝသည် အမြဲတမ်း အရာဆယ်ပါးကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်—အရွက်ဟင်း၊ ပျားရည်၊ အရသာပြင်းသော ချက်ပြုတ်အစားအစာ၊ ထပ်မံစားခြင်းနှင့် လိင်ဆက်ဆံခြင်းတို့ကဲ့သို့။

Verse 88

द्यूतक्रीडां च निद्रां च तांबूलं दंतधावनम् । परापवादं पैशुन्यं स्तेयं हिंसां तथा रतिम् ॥ ८८ ॥

လောင်းကစားနှင့် ကစားပွဲများ၊ အလွန်အကျွံအိပ်ခြင်း၊ ကွမ်းဝါးခြင်း၊ သွားတိုက်သန့်ရှင်းခြင်း၊ အခြားသူကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းနှင့် မကောင်းသတင်းသယ်ဆောင်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း၊ အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ ကာမအလိုလိုက်ခြင်းတို့ကို စွန့်ပယ်ရမည်။

Verse 89

कोपं ह्यनृतवाक्यं च एकादश्यां विवर्ज्जयेत् । कांस्यं मांसं सुरां क्षौद्रं तैलं विण्म्लेच्छभाषणम् ॥ ८९ ॥

ဧကာဒశီနေ့တွင် ဒေါသနှင့် မမှန်သောစကားကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထို့ပြင် ကာṃစျ (ခေါင်းလောင်းသတ္တု)၊ အသား၊ အရက်၊ ပျားရည်၊ ဆီ၊ အညစ်အကြေးနှင့် မသန့်ရှင်းသော မလေစ္ဆဘာသာစကားပြောခြင်းကိုလည်း စွန့်ပယ်ရမည်။

Verse 90

व्यायामं च प्रवासं च पुनर्भोजनमैथुने । अस्पृश्यस्पर्शमाशूरे द्वादश्यां द्वादश त्यजेत् ॥ ९० ॥

ဒွာဒသီနေ့တွင် ပညာရှိသည် ရှောင်ကြဉ်ရမည့်အရာများကို စွန့်ပယ်ရမည်—ပြင်းထန်သောလေ့ကျင့်ခန်း၊ ခရီးသွားခြင်း၊ ထပ်မံစားခြင်း၊ လိင်ဆက်ဆံခြင်းနှင့် အညစ်အကြေးရှိသူတို့ကို ထိတွေ့ခြင်းတို့ကဲ့သို့။

Verse 91

एवं नियमकृद्विप्र उपवासं समाचरेत् । शक्तोऽशक्तुस्तु मतिमानेकभुक्तं न नक्तकम् ॥ ९१ ॥

ထို့ကြောင့်၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ စည်းကမ်းကန့်သတ်ချက်များကို လိုက်နာသူသည် အုပါဝါသ (အစာရှောင်) ကို သင့်တော်စွာ ကျင့်သုံးရမည်။ ပညာရှိသည်—တင်းကျပ်စွာရှောင်နိုင်သူဖြစ်စေ မနိုင်သူဖြစ်စေ—နက္တက (ညစာ) ထက် ဧကဘုက္တ (တစ်ကြိမ်သာစားခြင်း) ကို လက်ခံကျင့်သုံးသင့်သည်။

Verse 92

अयाचितं वापि चरेन्न त्यजेद्व्रतमीदृशम् ॥ ९२ ॥

မတောင်းဘဲရသော ဆွမ်းတော်အလှူဖြင့် အသက်မွေးရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဝရတကို မစွန့်လွှတ်သင့်။

Verse 93

इति श्रीबृहन्नारदीय पुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थभागे द्वादशमासस्थितैकादशीव्रतकथनं नाम विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥ १२० ॥

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပထမပိုင်း၊ မဟာဥပాఖ్యာန၊ စတုတ္ထခန်း၌ “တစ်နှစ်တစ်လုံး (၁၂ လ) တစ်လျှောက် ကျင့်သုံးသော ဧကာဒသီဝရတ၏ ကထာ” ဟူသော အခန်း ၁၂၀ ပြီးဆုံး၏။