The Exposition of the Saptamī Vow Observed Across Twelve Months (Saptamī-vrata-prakāśana)

Verse 1

सनातन उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि सप्तम्यास्ते व्रतान्यहम् । यानि कृत्वा नरो भक्त्या सूर्यसायुज्यमाप्नुयात् ॥ १ ॥

သနာတနက မိန့်တော်မူသည်။ နာရဒာရေ၊ နားထောင်လော့။ သတ္တမီနေ့တွင် ဆောင်ရွက်ရမည့် ဝရတများကို ငါပြောမည်။ ယင်းတို့ကို ဘက္တိဖြင့် ကျင့်လျှင် လူသည် နေဘုရား စူရျနှင့် စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရနိုင်သည်။

Verse 2

चैत्रे तु शुक्लसप्तम्यां बहिः स्नानं समाचरेत् । स्थंडिले गोमयालिप्ते गौरमृत्तिकयास्तृते ॥ २ ॥

ချိုင်တြလတွင် အလင်းဖက် သတ္တမီနေ့၌ အပြင်ဘက်တွင် စနစ်တကျ ရေချိုးရမည်။ နွားချေးလိမ်းထားသော မြေပြင် (သ္ထဏ္ဍိလ) ပေါ်တွင် အဝါဖျော့မြေ (ဂေါရမృတ္တိကာ) ဖြန့်ခင်းထားရမည်။

Verse 3

लिखित्वाष्टदलं पद्मं कर्णिकायां विभावम् । विन्यसेत्पूर्वपत्रे तु देवौ द्वौ कृतधातुकौ ॥ ३ ॥

ပန်းကန်ပုံ အရွက်ရှစ်ရွက်ပါသော ပဒ္မကို ရေးဆွဲပြီး၊ အလယ်က ကဏ္ဏိကာတွင် ဝိဘာဝကို တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် အရှေ့ဘက် အရွက်ပေါ်တွင် သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဒေဝတော် နှစ်ပါးကို တည်ထားရမည်။

Verse 4

आग्नेयं च न्यसेन्पत्रे गंधर्वौ कृतकारकौ । दक्षिणे च न्यसेत्पत्रे तथैव राक्षसद्वयम् ॥ ४ ॥

အဂ္နေယ (အရှေ့တောင်) ဘက် အရွက်ပေါ်တွင် ကೃတ နှင့် ကာရက ဟု အမည်ရသော ဂန္ဓರ್ವ နှစ်ပါးကို ရုပ်တုအဖြစ် တင်ထားရမည်။ ထို့အတူ တောင်ဘက် အရွက်ပေါ်တွင် ရာක්ෂသ နှစ်ပါးကိုလည်း တင်ထားရမည်။

Verse 5

आकृतौ द्वौ न्यसेत्पत्रे नैर्ऋते मुनिसत्तम । काद्रवेयौ महानागौ पश्चिमे कृतचारकौ ॥ ५ ॥

မုနိတို့အထက်မြတ်သူရေ၊ နైరဋ (အနောက်တောင်) ဘက် အရွက်ပေါ်တွင် ရုပ်ပုံနှစ်ရုပ်ကို တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် အနောက်ဘက် အရွက်ပေါ်တွင် ကာဒ్రဝေယ မဟာနာဂ နှစ်ပါး—ကೃတစာရက ဟု ခေါ်ကြသော—ကို တင်ထားရမည်။

Verse 6

वायव्य यातुधानौ द्वौ उत्तरे च ऋषिद्वयम् । ऐशान्ये विन्यसेत्पत्पे ग्रहमेको द्विजोत्तम ॥ ६ ॥

အနောက်မြောက် (ဝါယဗျ) တွင် ယာတုဓာန နှစ်ပါးကို ထားရမည်၊ မြောက်ဘက်တွင် ရှိသီ နှစ်ပါးကို ထားရမည်။ အရှေ့မြောက် (အိုင်ရှာနျ) တွင် ကြာပန်းမန္ဒလပေါ်၌ ဂြဟ တစ်ပါးကို ထားရမည်၊ အို ဒွိဇောတ္တမ။

Verse 7

तेषां संपूजनं कार्यं गंधमाल्यानुलेपनैः । दीपैर्धूपैः सनैवेद्यैस्तांबूलक्रमुकादिभिः ॥ ७ ॥

ထိုသူတို့ကို အလွန်လေးစားစွာ ပူဇော်ရမည်—အနံ့သာ၊ ပန်းကုံး၊ လိမ်းဆေးတို့ဖြင့်; မီးအလင်းနှင့် မီးခိုး (ဓూప) တို့ဖြင့်; ထို့ပြင် နైవေဒျ (အစာပူဇော်) နှင့် ကွမ်းရွက်၊ အာရေကာသီး (ကရမုက) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့်။

Verse 8

एवं संपूज्य होमं तु घृतेनाष्टशतं चरेत् । सूर्यस्याष्टाष्ट चान्येषां प्रदद्यादाहुतीः क्रमात् ॥ ८ ॥

ဤသို့ စနစ်တကျ ပူဇော်ပြီးနောက် ဟောမကို ပြုလုပ်ရမည်၊ ဂျီ (ထောပတ်ရှင်း) ဖြင့် အကြိမ် ၈၀၀ ပူဇော်လှူရမည်။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက် အာဟုတိများကို ပေးရမည်—နေမင်းအတွက် ၆၄ ကြိမ်၊ အခြားသူတို့အတွက်လည်း ထိုနည်းတူ။

Verse 9

नाममंत्रेण वेद्यां वा ततः पूर्णाहुतिं ददेत् । दक्षिणा च ततो देया द्विजेभ्यः शक्तितो द्विज ॥ ९ ॥

ထို့နောက် နာမမန်တရဖြင့် (သို့မဟုတ် ဝေဒိပေါ်တွင်) ပူဏ္ဏာဟုတိ—နောက်ဆုံး အာဟုတိကို ပေးရမည်။ ထို့ပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇ၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဘြာဟ္မဏများထံ ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်လှူ) ကို ပေးရမည်။

Verse 10

एतत्कृत्वा विधानं तु सर्वसौख्यमवाप्नुयात् । देहांते मण्डलं भानोर्भत्त्वा गच्छेत्परं पदम् ॥ १० ॥

ဤသတ်မှတ်ထားသော ဝိဓာနကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် အမျိုးမျိုးသော ချမ်းသာသုခကို ရရှိမည်။ အသက်ဆုံးချိန်တွင် နေမင်း၏ မဏ္ဍလကို ထိုးဖောက်ကာ အမြင့်ဆုံးသော ပဒ (ပရမပဒ) သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 11

वैशाखशुक्लसप्तम्यां जह्नुना जाह्नवी स्वयम् । क्रोधात्पीता पुनस्त्यक्ता कर्णरंध्रात्तु दक्षिणात् ॥ ११ ॥

ဝိုင်သာခ လပြည့်ပိုင်း၏ သတ္တမနေ့ (စပ္တမီ) တွင် ဂင်္ဂါမယ်တော် ဇာဟ္နဝီကို ရှင်ဇဟ္နု သောကဒေါသဖြင့် သောက်ယူခဲ့ပြီး နောက်တဖန် သူ၏ ညာဘက် နားပေါက်မှ ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

Verse 12

तां तत्र पूजयेत्स्नात्वा प्रत्यूषे विमले जले । गंधपुष्पाक्षताद्यैश्च सर्वैरेवोपचारकैः ॥ १२ ॥

မနက်အရုဏ်တက်ချိန် သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ရေတွင် ရေချိုးပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် မယ်တော်ကို နံ့သာ၊ ပန်း၊ မကွဲဆန် (အက္ခတ) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် အခြား အထုံးအနားပူဇော်မှု အားလုံးဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 13

ततो घटसहस्रं तु देयं गंगाव्रते त्विदम् । भक्त्या कृतं सप्तकुलं नयेत्स्वर्गमसंशयः ॥ १३ ॥

ထို့ကြောင့် ဂင်္ဂါဝရတ၌ ရေအိုး တစ်ထောင်ကို လှူဒါန်းရမည်။ ဘက္တိဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် မိမိမိသားစု၏ မျိုးဆက် ခုနစ်ဆက်ကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်ဟု သံသယမရှိ။

Verse 14

कमलव्रतमप्यत्र प्रोक्तं तद्विधिरुच्यते । तिलमात्रं तु सौवर्णं विधाय कमलं शुभम् ॥ १४ ॥

ဤနေရာတွင် ကမလဝရတ (ကြာပန်းဝရတ) ကိုလည်း ဟောကြားထားပြီး၊ ယခု ၎င်း၏ နည်းလမ်းကို ဆိုမည်။ နှမ်းစေ့အရွယ်ရှိသော ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မင်္ဂလာကြာပန်းကို ဖန်တီးရမည်။

Verse 15

वस्त्रयुग्मावृतं कृत्वा गंधधूपादिनार्चयेत् । नमस्ते पद्महस्ताय नमस्ते विश्वधारिणे ॥ १५ ॥

အဝတ်အစား နှစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ နံ့သာ၊ မီးခိုး (ဓూప) စသည်တို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက်—“ကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်တော်အား နမස්ကာရ; ကမ္ဘာလောကကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမස්ကာရ” ဟု ဆုတောင်းရမည်။

Verse 16

दिवाकर नमस्तुभ्यं प्रभाकर नमोऽस्तु ते । इति संप्रार्थ्य देवेशं सूर्ये चास्तमुपागते ॥ १६ ॥

အို နေ့ကိုဖန်ဆင်းသော နေမင်းတော်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ အို အလင်းကိုပေးသော ပရဘာကာရ၊ သင့်အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ ထိုသို့ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို စိတ်နှလုံးဖြင့် ဆုတောင်းပြီး နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်လာသော် ကိစ္စတော် ပြီးဆုံး၏။

Verse 17

सोदकुंभं तु तत्पद्मं कपिलां च द्विजेऽर्पयेत् । तद्दिने तूपवस्तव्यं भोक्तव्यं च परेऽहनि ॥ १७ ॥

ထို့နောက် ရေဖြည့်အိုးတစ်လုံး၊ ထိုပဒ္မပန်းနှင့် ကပိလာ (အညိုရောင်) နွားကို ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား လှူဒါန်းရမည်။ ထိုနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ နောက်နေ့တွင်သာ စားသောက်ရမည်။

Verse 18

संभोज्य ब्राह्मणान्भक्त्या व्रतसाकल्यमाप्नुयात् । निबव्रतं च तत्रेव तद्विधानं श्रृणुष्व मे ॥ १८ ॥

ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးလျှင် ဝရတ၏ အကျိုးပြည့်စုံမှုကို ရရှိမည်။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ဝရတကို နိယမဖြင့် အဆုံးသတ်သော အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်လော့။ ၎င်း၏ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။

Verse 19

निंबपत्रैः स्मृता पूजा भास्करस्य द्विजोत्तम । खखोल्कायेति मंत्रेण प्रणवाद्येन नारद ॥ १९ ॥

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ဘာစ్కရ (နေမင်း) ကို နိမ်ရွက်များဖြင့် ပူဇော်ရသည်ဟု ဆိုထားသည်။ အို နာရဒ၊ ပရဏဝ (Oṃ) ဖြင့် အစပြုသော “ခခိုးလ္ကာယ” မန္တရကို အသုံးပြုရမည်။

Verse 20

निंबपत्रं ततोऽश्नीयाच्छयेद्भूमौ च वाग्यतः । द्विजान्परेऽह्नि संभोज्य स्वयं भुंजीत बंधुभिः ॥ २० ॥

ထို့နောက် နိမ်ရွက်ကို စား၍ စကားမပြောဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ရမည်။ နောက်နေ့တွင် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တို့ကို ကျွေးမွေးပြီးမှ မိမိသည် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ စားသောက်ရမည်။

Verse 21

निंबपत्रव्रतं चैतत्कर्तॄणां सर्वसौख्यदम् । सप्तमी शर्कराख्यैषा प्रोक्ता तच्चापि मे श्रृणु ॥ २१ ॥

ဤဝတ်ကို «နိမ်အရွက် ဝရတ» ဟုခေါ်၍ လိုက်နာသူတို့အား အမျိုးမျိုးသော ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို ပေးတတ်သည်။ လဆန်း/လဆုတ် ခုနစ်ရက်မြောက် စပ္တမီကို «ရှာကရာ» ဟုဆိုကြ၏—ထိုအကြောင်းကိုလည်း ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။

Verse 22

अमृतं पिबतो हस्तात्सूर्यस्यामृतबिंदवः । निष्पेतुर्भुवि चोत्पन्नाः शालिमुद्गयवेक्षवः ॥ २२ ॥

နေမင်းသည် အမရိတကို သောက်စဉ် လက်မှ အမရိတစက်များ လျှောကျသွား၏။ ထိုစက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျ၍ ဆန်စပါး၊ မုဒ္ဂ (ပဲစိမ်း)၊ ယဝ (မုယော) နှင့် ကြံတို့ ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။

Verse 23

शर्करा च ततस्तस्मादिक्षुसारामृतोपमा । इष्टा रवेरतः पुण्या शर्करा हव्यकव्ययोः ॥ २३ ॥

ထိုကြံရည်၏ အနှစ်မှ စက္ကရာ (သကြား) ပေါ်ထွန်းလာ၍ အမရိတနှင့် တူသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သကြားသည် နေမင်းအတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်ပြီး၊ ဟဝိစ် (ဒေဝတားပူဇာ) နှင့် ကဗျ (ပိတೃကာရျ) နှစ်မျိုးသော ပူဇာအတွက်လည်း ကုသိုလ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 24

शर्करासप्तमी चैव वाजिमेधफलप्रदा । सर्वदुःखोपशमनी पुत्रसंततिवर्धिनी ॥ २४ ॥

«ရှာကရာ-စပ္တမီ» အကျင့်ဝတ်သည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို ပေးတတ်၏။ ဒုက္ခအားလုံးကို သက်သာစေပြီး သားသမီးဆက်စပ်နှင့် မျိုးရိုးကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 25

अस्यांतु शर्करादानं शर्कराभोजनं तथा । कर्तव्यं हि प्रयत्नेन व्रतमेतद्रविप्रियम् ॥ २५ ॥

ဤနေ့တွင် သကြားကို ဒါနပေးခြင်းနှင့် သကြားကို စားသုံးခြင်းတို့ကို ကြိုးစားအားထုတ်၍ မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်ရမည်။ အကြောင်းမူကား ဤဝရတသည် ရဝိ (နေမင်း) အထူးနှစ်သက်ရာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 26

यः कुर्यात्परया भक्त्या स वै सद्गतिमाप्नुयात् । ज्येष्ठे तु शुक्लसप्तम्यां जात इंद्रो रविः स्वयम् ॥ २६ ॥

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ဤအမှုကို ပြုသူသည် အမှန်တကယ် အထွတ်အထိပ်သော သုဂတိကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ဂျေဋ္ဌ (Jyeṣṭha) လ၏ လင်းပတ် စပတမီနေ့တွင် အိန္ဒြ (Indra) ကိုယ်တိုင် ရဝိ (Ravi) အဖြစ် နေမင်းတော်အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။

Verse 27

तं संपूज्य विधानेन सोपवासो जितेंद्रियः । स्वर्गतिं लभते विप्र देवेंद्रस्य प्रसादतः ॥ २७ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ထိုသူကို ပူဇော်ကာ အစာရှောင်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်သူသည်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင် အိန္ဒြ (Indra) ၏ ကရုဏာကြောင့် ကောင်းကင်လမ်း (svarga-gati) ကို ရရှိသည်။

Verse 28

आषाढशुक्लसप्तम्यां विवस्वान्नाम भास्करः । जातस्तं तत्र संप्रार्च्य गन्धपुष्पादिभिः पृथक् ॥ २८ ॥

အာသာဍ္ဍ (Āṣāḍha) လ၏ လင်းပတ် စပတမီနေ့တွင် နေမင်း ဘာස්ကရ (Bhāskara) သည် “ဝိဝස්ဝန်” (Vivasvān) ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ သင့်တော်သော ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြင့် အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အစရှိသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို သီးသန့်စီ၍ ဆက်ကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 29

लभते सूर्यसायुज्यं विप्रेंद्रात्र न संशयः । श्रावणे शुक्लसप्तम्यामव्यंगाख्यं व्रतं शुभम् ॥ २९ ॥

အို ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ သံသယမရှိဘဲ ဤမင်္ဂလာရှိသော “အဗျင်္ဂ-ဝြတ” (Avyaṅga-vrata) ကို ရှရဝဏ (Śrāvaṇa) လ၏ လင်းပတ် စပတမီနေ့တွင် စောင့်ထိန်းပါက၊ နေမင်း စူရျ (Sūrya) နှင့် စာယုဇျ (sāyujya) အဖြစ် ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 30

कार्पासं तु चतुर्हस्तं सार्द्ध वस्त्रं हि गोपतेः । पूजांते प्रीतये देयं व्रतमेतच्छुभावहम् ॥ ३० ॥

ပူဇော်ပွဲအဆုံးတွင် သတ္တဝါတို့၏ ကာကွယ်ရှင် ဂိုပတိ (Gopati) ထံသို့ လက်လေးတောင်အရှည်ရှိသော ကော်ပတ်စ် (ချည်) အဝတ်ကို သင့်တော်သော ဝတ်စုံနှင့်အတူ ဆက်ကပ်ရမည်၊ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ထာဝရနှစ်သက်တော်မူစေသည်။ ဤဝြတသည် မင်္ဂလာကို ပေးတတ်၏။

Verse 31

यदि चेद्धस्तयुक्तेयं तदा स्यात्पापनाशिनी । अस्यां दानं जपो होमः सर्वं चाक्षय्यतां व्रजेत् ॥ ३१ ॥

ဤသန့်ရှင်းသောကာလ/ဝတ်ပြုမှုသည် ဟတ္တာ (နက္ခတ်) နှင့် တိုက်ဆိုင်ပါက အပြစ်ကိုဖျက်ဆီးပေးသည်။ ထိုအခါ ဒါန၊ မန္တရရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ဟောမမီးပူဇော်ခြင်းတို့ အပါအဝင် အလုပ်ကောင်းအားလုံးသည် မကုန်ခန်းသော ကုသိုလ်ကို ရရှိစေသည်။

Verse 32

भाद्रे तु शुक्लसप्तम्याममुक्ताभरणव्रतम् । सोमस्य तु महेशस्य पूजनं चात्र कीर्तितम् ॥ ३२ ॥

ဘဓ္ဒရ (Bhādra) လတွင် လပြည့်ဖက် သတ္တမတိသီနေ့၌ «အမုက္တာဘရဏ» ဟုခေါ်သော ဝတ်တရားကို ဆောင်ရမည်။ ထိုဝတ်တရားအတွင်း၌လည်း စောမ (Soma) အရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ မဟေရှ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရန် သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 33

गंगादिभिः षोडशभिरुपचारैः समर्चनम् । प्रार्थ्य प्रणम्य विसृजेत्सर्वकामसमृद्धये ॥ ३३ ॥

ဂင်္ဂါရေ စသည့် အရာများဖြင့် စတင်ကာ ထုံးစံအတိုင်း ဥပစာရ ၁၆ မျိုးဖြင့် ဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။ ဆုတောင်း၍ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် ပူဇော်ပွဲကို အဆုံးသတ်ကာ လာလံ့ရမည်၊ ထိုသို့ပြုလျှင် လိုအင်အားလုံး ပြည့်စုံကြွယ်ဝစေသည်။

Verse 34

फलसप्तमिका चेयं तद्विधानमुदीर्यते । नालिकेरं च वृंताकं नारंगं बीजपूरकम् ॥ ३४ ॥

ဤသည်ကို «ဖလ-သပ္တမီကာ» (Phala-saptamī) ဟုခေါ်ပြီး၊ ယခု၎င်း၏ စည်းကမ်းနည်းလမ်းကို ဖော်ပြမည်။ နာလိကေရ (အုန်းသီး)၊ ဝೃန္တಾಕ (ခရမ်းသီး)၊ နာရင်ဂ (လိမ္မော်) နှင့် ဘီဇပူရက (စီထရွန်) တို့ကို ပူဇော်/အသုံးပြုရမည်။

Verse 35

कूष्मांडं बृहतीपूगमिति सप्त फलानि वै । महादेवस्य पुरतो विन्यस्यापरदोरकम् ॥ ३५ ॥

မဟာဒေဝ (Mahādeva) ရှေ့၌ ကုဿ္မာဏ္ဍ (ash-gourd)၊ ဘೃಹတီ फल၊ ပူဂ (ကွမ်းသီးအစု) စသည့် ဖလ ၇ မျိုးကို ချထားပူဇော်ပြီးနောက်၊ အခြားလက်ပေါ်တွင် ကာကွယ်ရေးကြိုး (ဒေါရက) ကို ချည်ရမည်။

Verse 36

सप्ततन्तुकृतं सप्तग्रंथियुक्तं द्विजोत्तम । संपूज्य परया भक्त्या धारयेद्वामके करे ॥ ३६ ॥

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ကြိုးခုနစ်ချောင်းဖြင့် ပြုလုပ်၍ ချည်ကွင်းခုနစ်ခု ပါသော သန့်ရှင်းသော ကြိုးကို အမြင့်မြတ်သော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် လက်ဝဲဘက်တွင် ဆောင်ထားရမည်။

Verse 37

स्त्री नरो दक्षिणे चैव यावद्वर्षं समाप्यते । संभोज्य विप्रान्सप्तैव पायसेन विसृज्यस तान् ॥ ३७ ॥

မိန်းမနှင့် ယောက်ျားကို တစ်နှစ်ပြည့်သည်အထိ ဒက္ခိဏာအဖြစ် ပေးလှူရမည်။ ထို့နောက် ပာယသ (နို့ဆန်ချို) ဖြင့် ဗြာဟ္မဏ ၇ ယောက်ကို ကျွေးမွေးပြီး လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 38

स्वयं भुंजीत मतिमान् व्रतसंपूर्तिहेतवे । फलानि तानि देयानि सप्तस्वपि द्विजेषु च ॥ ३८ ॥

ပညာရှိသည် ဝ్రတ ပြည့်စုံစေရန် အတွက် အစာကို ကိုယ်တိုင် စားသုံးရမည်။ ထို့ပြင် ထိုအသီးအနှံများကိုလည်း ဗြာဟ္မဏ ၇ ယောက်လုံးထံ လှူဒါန်းရမည်။

Verse 39

एवं तु सप्त वर्षाणि कृत्वोपास्य यथाविधि । सायुज्यं लभते विप्र महादेवस्य तद्व्रती ॥ ३९ ॥

အို ဗြာဟ္မဏရေ၊ ဤသို့ စည်းကမ်းအတိုင်း ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် ပူဇော်ဆည်းကပ်ပြီး ဝ్రတ ကို ထိန်းသိမ်းသူသည် မဟာဒေဝနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 40

आश्विने शुक्लपक्षे तु विज्ञेया शुभसप्तमी । तस्यां कृतस्नानपूजो वाचयित्वा द्विजोत्तमान् ॥ ४० ॥

အာရှ္ဝိန လဆန်းပိုင်းတွင် မင်္ဂလာရှိသော သုဘ-သပ္တမီ (လဆန်း ၇ ရက်) ကို သိမှတ်ရမည်။ ထိုနေ့၌ ရေချိုး၍ ပူဇော်ပြီးနောက် ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့အား သာသနာစာတော်များကို ရွတ်ဖတ်စေရာ၏။

Verse 41

आरभ्य कपिलांगां च संपूज्य प्रार्थयेत्ततः । त्वामहं दद्मि कल्याणि प्रीयतामर्यमा स्वयम् ॥ ४१ ॥

ထုံးတမ်းကို စတင်၍ ကပိလာင်္ဂါ (အဝါရောင်အင်္ဂါရှိ သန့်ရှင်းသူ) ကို စေတနာဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် ဆုတောင်းရမည်– «ကောင်းမြတ်သော မိန်းမရေ၊ သင့်ကို မင်္ဂလာဖြင့် ငါပေးအပ်၏။ အရျမာသည် ကိုယ်တိုင် ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ»။

Verse 42

पालय त्वं जगत्कृत्स्नं यतोऽसि धर्मसम्भवा । इत्युक्त्वा वेदविदुषे दत्त्वा कृत्वा च दक्षिणाम् ॥ ४२ ॥

«သင်သည် ဓမ္မမှ ပေါက်ဖွားသူဖြစ်သဖြင့် ကမ္ဘာလောက အလုံးစုံကို ကာကွယ်ပါ» ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ဝေဒကို သိမြင်သော ပညာရှင်အား ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်ခ) ကို သင့်တော်စွာ ပေးအပ်하였다။

Verse 43

नमस्कृत्य स्वयं विप्र विसृजेत्प्राशयेत्वरवयम् । पंचगव्यं व्रतं चेत्थं विधाय श्वो द्विजोत्तमान् ॥ ४३ ॥

အရင်ဆုံး ကိုယ်တိုင် ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏသည် သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ကာ ထို့နောက် အကောင်းဆုံးအဖွဲ့ကို စားသောက်စေသင့်သည်။ ဤသို့ ပဉ္စဂဝျ ဝရတကို ပြီးစီးစွာ ကျင့်ပြီးနောက် နောက်နေ့တွင် ဒွိဇောတ္တမန်ကို ဂုဏ်ပြု၍ ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 44

भोजयित्वा स्वयं चाद्यात्तदन्नं द्विजशेषितम् । कृतं ह्येतद्व्रतं विप्र सुभाष्यं श्रद्धयान्वितः ॥ ४४ ॥

အရင်ဆုံး ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးပြီးနောက်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ဗြာဟ္မဏတို့ စားပြီးကျန်သော အစာကို စားသင့်သည်။ အို ဗြာဟ္မဏရေ၊ ဤဝရတသည် သဒ္ဓါနှင့် ကောင်းမွန်သော မန္တရ/စကား (သင့်တော်သော ရွတ်ဆိုမှု) ဖြင့် ဆောင်ရွက်လျှင် တကယ်တမ်း ပြည့်စုံစွာ ပြုလုပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

Verse 45

देवदेवप्रसादेन भुक्तिमुक्तिमवाप्नुयात् । अथ कार्तिकशुक्लायां शाकाख्यं सप्तमीव्रतम् ॥ ४५ ॥

နတ်တို့၏နတ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် လောကီအာနန္ဒနှင့် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါးလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။ ယခု ကာရ္တိကလ၏ လဆန်းပိုင်းတွင် သတ္တမီနေ့၌ ကျင့်ရသော «သာက» ဟုခေါ်သည့် ဝရတကို ဖော်ပြမည်။

Verse 46

तस्यां तु सप्तशाकानि सस्वर्णकमलानि च । प्रदद्यात्सप्तविप्रेभ्यः शाकाहारस्ततः स्वयम् ॥ ४६ ॥

ထိုအခါတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုနစ်မျိုးနှင့် ရွှေကြာပန်းတို့ကို ပုဏ္ဏား ခုနစ်ဦးအား လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် မိမိကိုယ်တိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အာဟာရဖြင့်သာ အသက်မွေးရမည်။

Verse 47

द्वितीयेऽह्नि द्विजान्भोज्य दत्वा तेभ्योऽन्नदक्षिणाम् । विसृज्य बंधुभिः सार्द्धं स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः ॥ ४७ ॥

ဒုတိယနေ့တွင် ဒွိဇ (ပုဏ္ဏား) များကို ကျွေးမွေးပြီး အစာနှင့် ထုံးတမ်းဒက္ခိဏာကို ပေးလှူရမည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ကာ မိမိသည် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ စကားကို ထိန်းသိမ်းလျက် စားသောက်ရမည်။

Verse 48

मार्गस्य सितसप्तम्यां मित्रव्रतमुदाहृतम् । यद्विष्णोर्दक्षिणं नेत्रं तदेव कृतवानिह ॥ ४८ ॥

မာရ္ဂရှီရ္ရှ လ၏ လဆန်း ခုနစ်ရက်နေ့တွင် “မိတ္တရ-ဝရတ” ဟုခေါ်သော ဝရတကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ဗိဿနု၏ ညာမျက်စိဟူသော အရာကို ဤနေရာ၌ ထိုဝရတ၏ သန့်ရှင်းသော အာရုံအဖြစ် တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 49

अदित्यां कश्यपाज्जज्ञे मित्रो नामा दिवाकरः । अतोऽस्यां पूजनं तस्य यथोक्तविधिना द्विज ॥ ४९ ॥

အဒိတိမှ ကശ്യပအားဖြင့် “မိတ္တ” ဟုအမည်ရသော နေမင်း (ဒိဝါကရ) မွေးဖွားလာသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေ့တွင်၊ ဒွိဇရေ၊ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း သူ၏ ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 50

कृत्वा द्विजान्भोजयित्वा सप्तैव मधुरादिना । सुवर्णदक्षिणां दत्वा विसृज्याश्नीत च स्वयम् ॥ ५० ॥

ပူဇော်ပွဲကို ပြုစီမံပြီးနောက် ဒွိဇ (ပုဏ္ဏား) များကို ချိုမြိန်သော ပူဇော်ဖွယ် ခုနစ်မျိုး စသဖြင့် ကျွေးမွေးကာ ရွှေဒက္ခိဏာကို ပေးလှူပြီး၊ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ကာ ထို့နောက် မိမိကိုယ်တိုင် စားသောက်ရမည်။

Verse 51

कृत्वैतद्विधिना लोकं सृर्य्यस्य व्रजति ध्रुवम् । द्विजो ब्राह्मं तथा शूद्रः सत्कुले जन्म चाप्नुयात् ॥ ५१ ॥

ဤဝတ်ကို သတ်မှတ်ထားသောနည်းလမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်ပြီးလျှင် မဖြစ်မနေ နေမင်း၏လောကသို့ ရောက်၏။ ဒွိဇသည် ဗြာဟ္မဏအဆင့်ကို ရပြီး၊ ရှုဒ္ဒရပင်လျှင် ကောင်းမြတ်သော မိသားစုတွင် မွေးဖွားရ၏။

Verse 52

पौषस्य शुक्लसप्तम्यां व्रतं चाभयसंज्ञितम् । उपोष्य भानुं त्रिःसन्ध्यं समभ्यर्च्य धरास्थितः ॥ ५२ ॥

ပေါုရှလ၏ လဆန်း ခုနစ်ရက်နေ့တွင် «အဘယ» ဟုခေါ်သော ဝတ်ကို ဆောင်ရမည်။ အစာရှောင်ပြီး နံနက်၊ မွန်းတည့်၊ ညနေ သုံးစန္ဓျာတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ နိမ့်ချစွာ နေမင်း ဘာနုကို သုံးကြိမ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 53

क्षीरसिक्तान्नसंबद्धं मोदकं प्रस्थसंमितम् । द्विजाय दत्वा भोज्यान्यान्सप्ताष्टभ्यश्च दक्षिणाम् ॥ ५३ ॥

နို့စိမ်ဆန်ဖြင့် ချည်နှောင်ပြုလုပ်ထားသော မောဒကကို ပရသ္ထ တစ်ပမာဏအတိုင်း ပြင်ဆင်၍ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံ လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏ ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးအား အခြားအစားအစာများနှင့် ဒက္ခိဏာကိုလည်း ပေးရမည်။

Verse 54

पृथवी वा सुवर्णं वा विसृज्याश्नीत च स्वयम् । अभयाख्यं व्रतं त्वेतत्सर्वस्याभयदं स्मृतम् ॥ ५४ ॥

မြေယာ သို့မဟုတ် ရွှေကို လှူဒါန်းပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင် အစာစားရမည်။ ဤဝတ်ကို «အဘယ-ဝတ်» ဟုခေါ်ကြပြီး အားလုံးအတွက် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစေသော ဝတ်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 55

मार्तंडाख्यं व्रतं नाम कथयंति द्विजाः परे । एकमेवेति च प्रोक्तमेकदैवतया बुधैः ॥ ५५ ॥

ပညာရှိ ဒွိဇအချို့က «မာရ္တဏ္ဍ-ဝတ်» ဟုခေါ်သော ဝတ်တစ်ပါးကို ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် ပညာရှိတို့ကလည်း တစ်ပါးတည်းဟု ကြေညာကြသည်၊ အကြောင်းမှာ တစ်ပါးတည်းသော ဒေဝတာကိုသာ အာရုံပြု၍ ဆောင်ရွက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 56

माघे तु कृष्णसप्तम्यां व्रतं सर्वाप्तिसंज्ञकम् । समुपोष्य दिने तस्मिन्सम्पूज्यादित्यबिम्बकम् ॥ ५६ ॥

မာဃလတွင် ကృష్ణစပ္တမီ (အမှောင်ပက္ခ၏ ၇ ရက်) နေ့၌ «သဗ္ဗာပ્તિ» ဟူသော ဝရတကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ထိုနေ့တွင် အပြည့်အဝ အစာရှောင်၍ အာဒိတျယ (နေမင်း) ၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သော နေဝိုင်းကို သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 57

सौवर्णं गंधपुष्पाद्यैः कृत्वा रात्रौ च जागरम् । परेऽह्नि विप्रान्सम्भोज्य पायसेन तु सप्त वै ॥ ५७ ॥

ရွှေဖြင့် ပူဇော်ပစ္စည်းကို ပြင်ဆင်၍ အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားပစ္စည်းများကိုပါ ထည့်သွင်းကာ ညလုံးပတ်လုံး ဂါရဝဖြင့် နိုးကြားနေရမည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဘြာဟ္မဏ ၇ ယောက်ကို ပာယသ (နို့ဆန်ချို) ဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမည်။

Verse 58

दक्षिणां नालिकेराणि तेभ्यो दत्वा गुरुं ततः । सौवर्णं तु रवेर्बिम्बं युक्तं दक्षिणयान्यया ॥ ५८ ॥

အရင်ဆုံး သူတို့အား ဒက္ခိဏာကို အုန်းသီးများအဖြစ် ပေးလှူရမည်။ ထို့နောက် ဂုရုထံသို့ နေမင်းကို ကိုယ်စားပြုသော ရွှေနေဝိုင်း (ဒစ်ခ်) ကို ထပ်မံဒက္ခိဏာနှင့်အတူ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 59

समर्प्य च भृशं प्रार्थ्य विसृज्याद्यात्स्वयं ततः । एतत्सर्वाप्तिदं नाम संप्रोक्तं सार्वकामिकम् ॥ ५९ ॥

ထိုအရာကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဆုတောင်းပန်ကြားကာ၊ ထို့နောက် (ပူဇော်ပစ္စည်းကို) လွှတ်ပေး၍ ကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာရမည်။ ဤအမည်/ဝရတသည် အရာအားလုံးကို ရရှိစေသော အကျိုးပေးသူဟု ကြေညာထားပြီး တရားသင့်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 60

व्रतस्यास्य प्रभावेण द्वैतं सिध्येद्धि सर्वथा । माघस्य शुक्लसप्तम्यामचलाख्यं व्रतं स्मृतम् ॥ ६० ॥

ဤဝရတ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဒွైత (နှစ်မျိုးသော အကျိုး) သည် အစဉ်အမြဲ အလုံးစုံသောနည်းဖြင့် ပြည့်စုံစေသည်ဟု ဆိုသည်။ မာဃလ၏ အလင်းပက္ခ စပ္တမီနေ့တွင် ဆောင်ရွက်ရသော ဤဝရတကို «အချလ» (မလှုပ်မရှား) ဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 61

त्रिलोचनजयंतीयं सर्वपापहरा स्मृता । रथाख्या सप्तमी चेयं चक्रवर्तित्वदायिनी ॥ ६१ ॥

ဤအကျင့်ကို “ထရီလိုချန-ဇယန္တီ” ဟုခေါ်ကြပြီး အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် “ရထာ-သပ္တမီ” ဟုခေါ်သော လဆန်း/လဆုတ် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့သည် စကြဝတိန် (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဓိပတိ) အဆင့်ကို ပေးတတ်သည်။

Verse 62

अस्यां समर्च्य सवितुः प्रतिमां तु हैमीं हैमाश्वयुक्तरथगां तु ददेत्सहेभाम् । यो भावभक्तिसहितः स गतो हि लोकं शम्भोः स मोदत इहापि च भुक्तभोगः ॥ ६२ ॥

ဤအခါ၌ စဝိတೃ (နေဘုရား) ၏ ရွှေရုပ်တုကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပြီး၊ ရွှေမြင်းများဆွဲသော ရထားကို ဆင်များနှင့်အတူ လှူဒါန်းသင့်သည်။ စိတ်နှလုံးမှ ဘာဝ-ဘက္တိဖြင့် ပြုလုပ်သူသည် သမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ လောကသို့ ရောက်ပြီး၊ ဤဘဝ၌လည်း သင့်တော်သော စည်းစိမ်ကို ခံစားကာ ပျော်ရွှင်ရသည်။

Verse 63

भास्करी सप्तमी चेयं कोटिभास्वद्ग्रहोपमा । अरुणोदयवेलायामस्यां स्नानं विधीयते ॥ ६३ ॥

ဤနေ့သည် “ဘ္ဟာස්ကရီ သပ္တမီ” ဟုခေါ်ပြီး တောက်ပမှုမှာ နေတောက်ပသန်းပေါင်းများစွာနှင့် တူသည်။ ဤပုဏ္ဏနေ့၌ အရုဏောဒယ (မိုးလင်းခါနီး) အချိန်တွင် ရေချိုးခြင်းကို ချမှတ်ထားသည်။

Verse 64

अर्कस्य च बदर्याश्च सप्त सप्त दलानि वै । निधाय शिरसि स्नायात्सप्तजन्माघशांतये ॥ ६४ ॥

အာက (arka) ရွက် ၇ ရွက်နှင့် ဘဒရီ (badarī) ရွက် ၇ ရွက်ကို ခေါင်းပေါ်တင်၍ ရေချိုးရမည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် မွေးဖွားမှု ၇ ဘဝအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်ကို သက်သာစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 65

पुत्रप्रदं व्रतं चात्र प्राहादित्यः स्वयं प्रभुः । यो माघसितप्तम्यां पूजयेन्मां विधानतः ॥ ६५ ॥

ဤနေရာ၌ အာဒိတျ (နေဘုရား) သခင်တော်ကိုယ်တိုင်က သားသမီးပေးသော ဝရတကို ကြေညာတော်မူ၏။ မာဃလတွင် သပ္တမီနေ့၌ စည်းကမ်းတကျ ငါ့ကို ပူဇော်သူသည် မျိုးဆက် (သားသမီး) ကို ရရှိသည်။

Verse 66

तस्याहं पुत्रतां यास्ये स्वांशेन भृशतोषितः । तस्माज्जितेंद्रियो भूत्वा समुपोष्य दिवानिशम् ॥ ६६ ॥

သူ့အပေါ် ငါ၏အတ္တ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့် အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် ငါသည် သူ၏သားအဖြစ် မွေးဖွားမည်။ ထို့ကြောင့် အာရုံခံအင်္ဂါတို့ကို အနိုင်ယူကာ နေ့ညမပြတ် သင့်တော်စွာ အုပါဝါသ (အစာရှောင်) ကို စောင့်ထိန်းရမည်။

Verse 67

पूजयेदपरे चाह्नि होमं कृत्वा द्विजां स्ततः । दध्योदनेन पयसा पायसेन च भोजयेत् ॥ ६७ ॥

ထို့နောက် နေ့၏နောက်ပိုင်းတွင် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ကာ သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို ဒဓျောဒန (ဒိန်ချဉ်နှင့်ရောသော ထမင်း)၊ နို့၊ နှင့် ပာယသ (နို့ထမင်းချို) တို့ဖြင့် ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 68

अनेन विधिना यस् कुरुते पुत्रसप्तमीः । लभते स तु सत्पुत्रं चिरायुषमनामयम् ॥ ६८ ॥

ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ပုတ္တရ-သပ္တမီ (Putra-saptamī) ဝရတကို ကျင့်သုံးသူသည် သီလကောင်းသော သားကောင်းတစ်ဦးကို ရရှိမည်၊ အသက်ရှည်၍ ရောဂါကင်းစင်လိမ့်မည်။

Verse 69

तपस्यशुक्लसप्तम्यां व्रतमर्कपुटं चरेत् । अर्कपत्रैर्यजेदर्कमर्कपत्राणि चाश्नुयात् ॥ ६९ ॥

တပသျ (ဖာလ္ဂုဏ) လ၏ လပြည့်ဘက် သပ္တမီနေ့တွင် အရ္ကပုဋ (Arkapuṭa) ဟုခေါ်သော ဝရတကို ကျင့်သုံးရမည်။ အရ္ကရွက်များဖြင့် အရ္ကအပင်ကို ပူဇော်ကာ၊ ထုံးတမ်းအစာအဖြစ် အရ္ကရွက်များကိုလည်း စားသုံးရမည်။

Verse 70

अर्कनाम जपेच्छश्वदित्थं चार्कपुटव्रतम् । धनदं पुत्रदं चैतत्सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ७० ॥

ဤသို့ အရ္က (နေမင်း) ၏ နာမကို အမြဲတမ်း ဂျပ်ရမည်။ ဤသည်ပင် အရ္ကပုဋ ဝရတ ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးကိုလည်း ပေးတတ်၍ သားသမီးကိုလည်း ပေးတတ်ကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 71

त्रिवर्गदामिति प्राहुः केचिदेतद्वतं द्विज । यज्ञव्रतं तथाप्यन्ये विधिवद्धोमकर्मणा ॥ ७१ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ အချို့က ဤဝရတကို «တရိဝဂ္ဂဒါ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ အခြားသူတို့ကတော့ ဟောမ (မီးပူဇော်) ကို ဓမ္မနည်းတကျ ဆောင်ရွက်သဖြင့် «ယဇ္ဉဝရတ» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 72

सर्वासु सर्वमासेषु सप्तमीषु द्विजोत्तमः । भास्कराराधनं प्रोक्तं सर्वकामिकमित्यलम् ॥ ७२ ॥

အို ဒွိဇောတ္တမ၊ လတိုင်း၌ စပ္တမီ (လဆန်း/လဆုတ် ၇ ရက်) အားလုံးတွင် «ဘ္ဟာස්ကရ» (နေဘုရား) ကို ပူဇော်ခြင်းသည် မိမိအလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသော အလုံအလောက်သော အကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုထား၏။

Verse 73

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे द्वादशमासस्थितसप्तमीव्रतनिरूपणं नाम षोडशाधिकशततमोऽध्यायः ॥ ११६ ॥

ဤသို့ဖြင့် မြတ်နိုးအပ်သော «ဗြဟန္နာရဒီယ ပုရာဏ» ၏ ပူರ್ವဘားဂ၊ ဗြဟဒုပါခ္ယာန အကြီးမားသောဇာတ်ကြောင်း၊ စတုတ္ထပါဒ အတွင်းရှိ «တစ်နှစ်တစ်ဆယ့်နှစ်လတစ်လျှောက် စပ္တမီဝရတ အကြောင်းရှင်းလင်းချက်» ဟူသော အခန်းအမည်ပါ ၁၁၆ မြောက် အধ্যာယ ပြီးဆုံး၏။