The exposition of the Pañcamī vow to be observed in the twelve months

Verse 1

सनातन उवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि पंचम्यास्ते व्रतान्यहम् । यानि भक्त्या समास्थाय सर्वान्कामानवाप्नुयात् ॥ १ ॥

စနာတနက ပြော၏—“နားထောင်လော့၊ ဗြာဟ္မဏရေ။ ပဉ္စမီနေ့၏ ဝြတများကို ငါရှင်းပြမည်။ ၎င်းတို့ကို ဘက္တိဖြင့် လိုက်နာသူသည် လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ရရှိနိုင်၏။”

Verse 2

प्रोक्ता मत्स्यजयंती तु पंचमी मधुशुक्लगा । अस्यां मत्स्यावतारार्चा भक्तैः कार्या महोत्सवा ॥ २ ॥

မတ္စျဂျယန္တီသည် မဓု (ချೈတြ) လ၏ လင်းလက်သော ပက္ခဒ်၌ ပဉ္စမီနေ့တွင် ကျရောက်သည်ဟု ကြေညာထား၏။ ထိုနေ့တွင် ဘက္တိရှိသော သဒ္ဓါရှင်တို့သည် ဗိෂ္ဏုဘုရား၏ မတ္စျအဝတာရကို မဟာပွဲတော်အဖြစ် အာရ္ချာပူဇာ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 3

श्रीपंचमीति चैषोक्ता तत्र कार्यं श्रियोऽर्चनम् । गंधाद्यैरुपचारैस्तु नैवेद्यैः पायसादिभिः ॥ ३ ॥

ဤဝတ်ကို «သရီပဉ္စမီ» ဟု ခေါ်သည်။ ထိုအခါ သရီ (လက္ခ္မီ) ကို နံ့သာရနံ့နှင့် အခြားအုပချာရများဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ ပာယသ (နို့ဆန်ချို) စသည့် နైవేద្យများကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 4

यो लक्ष्मीं पूजयेच्चात्र तं वै लक्ष्मीर्न मुंचति । पृथ्वीव्रतं तथा चांद्रं हयग्रीवव्रतं तथा ॥ ४ ॥

ဤနေရာ၌ လက္ခ္မီကို ပူဇော်သူကို လက္ခ္မီသည် အမှန်တကယ် မစွန့်ပစ်ပါ။ ထို့အတူ ပృထ္ဝီ-ဝတ်၊ ခန္ဒြ-ဝတ် နှင့် ဟယဂ္ရီဝ-ဝတ် တို့လည်း သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 5

कार्यं तत्तद्विधानेन तत्तत्सिद्धिमभीप्सुभिः । अथ वैशाखपंचम्यां शेषं चाभ्यर्च्य मानवः ॥ ५ ॥

အလုပ်အကိုင်တစ်ခုချင်းစီ၌ အောင်မြင်မှုကို လိုလားသူတို့သည် ထိုထိုနည်းဥပဒေအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် ဝိုင်သာခ ပဉ္စမီနေ့တွင် လူသည် ရှေရှ (အနန္တ) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 6

सर्वैर्नागगणैर्युक्तमभीष्टं लभते फलम् । तथा ज्येष्ठस्य पंचम्यां पितॄनभ्यर्चयेत्सुधीः ॥ ६ ॥

နာဂအစုအဝေးအားလုံး၏ ကရုဏာဖြင့် ပြည့်စုံသူသည် မိမိလိုလားသော အကျိုးကို ရရှိသည်။ ထို့အတူ ဂျေဋ္ဌ မာသ၏ ပဉ္စမီနေ့တွင် ပညာရှိသည် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 7

सर्वकामफलावाप्तिर्भवेद्वै विप्रभोजनैः । अथाषाढस्य पंचम्यां वायुं सर्वगतं मुने ॥ ७ ॥

ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်းဖြင့် အလိုရှိသမျှ ဆန္ဒတို့၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်။ ထို့နောက် မုနိရေ၊ အာသာဍ မာသ၏ ပဉ္စမီနေ့တွင် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော ဝါယု (လေ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 8

ग्रामाद्बहिर्विनिर्गत्य धरोपस्थे समास्तितः । ध्वजं च पंचवर्णं तु वंशदंडाग्रसंस्थितम् ॥ ८ ॥

ရွာအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားပြီး မြေပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ ထိုနေရာ၌ ဝါးတံတောင်ထိပ်၌ တပ်ဆင်ထားသော အရောင်ငါးမျိုးသော တံခွန်ကို ထောင်လေ၏။

Verse 9

समुच्छ्रितं निदध्यात्तु कल्पिताब्जे तु मध्यतः । ततस्तन्मूलदेशे तु दिक्षु सर्वासु नारद ॥ ९ ॥

ထိုတံခွန်ကို စိတ်ကူးထားသော ကြာပန်း၏ အလယ်၌ မြင့်တက်ထောင်မတ်နေသကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တရားထိုင်၍ သတိပြုရမည်။ ထို့နောက် အို နာရဒာ၊ ၎င်း၏ အမြစ်နေရာ၌ လေးဘက်အပါအဝင် အရပ်အားလုံးတွင် ထပ်မံ စိတ်ကူးသဘောထားရမည်။

Verse 10

लोकपालान्समभ्यर्च्य कुर्याद्वायुपरीक्षणम् । प्रथमादिषु यामेषु यो यो वायुः प्रवर्तते ॥ १० ॥

လောကပာလများ (လောကကိုကာကွယ်သူများ) ကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဝါယု (အသက်ရှူလေ/အသက်လေ) ကို စစ်ဆေးလေ့လာရမည်။ ပထမယာမနှင့် နောက်တစ်ဆက်တစ်ဆက် ယာမများတွင် မည်သည့် ဝါယုက လှုပ်ရှားလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရမည်။

Verse 11

तस्मै तस्मै दिगीशाय पूजां सम्यक् प्रकल्पयेत् । एवं स्थित्वा निराहारस्तत्र यामचतुष्टयम् ॥ ११ ॥

အရပ်တစ်ရပ်စီ၏ အရှင် (ဒိဂီရှ) တိုင်းထံသို့ ပူဇော်ပွဲကို မှန်ကန်စွာ စီစဉ်၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုသို့နေထိုင်လျက် အစာမစားဘဲ ယာမလေးယာမ (တစ်နေ့တစ်ည) ကြာ ထိုနေရာ၌ တည်နေရမည်။

Verse 12

सायमागत्य गेहं स्वं भुक्त्वा स्वल्पं समाहितः । लोकपालान्नमस्कृत्य स्वप्याद्भूमितले शुचौ ॥ १२ ॥

ညနေတွင် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အနည်းငယ်သာ စားသောက်လျက်၊ လောကပာလများကို ဦးချပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော မြေပေါ်၌ အိပ်စက်ရမည်။

Verse 13

यः स्वप्नो जायते तस्यां रात्रौ यामे चतुर्थके । स एव भविता नूनं स्वप्न इत्याह वै शिवः ॥ १३ ॥

ည၏ စတုတ္ထယာမ၌ ပေါ်လာသော အိပ်မက်သည် မလွဲမသွေ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်ဟု—အိပ်မက်အကြောင်းကို သီဝက မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 14

अशुभे तु समुत्पन्ने शिवपूजापरायणः । सोपवासो नयेदष्टयामं तद्दिनमेव वा ॥ १४ ॥

အမင်္ဂလာသဘော ဖြစ်ပေါ်လာသော် သီဝပူဇာ၌ အလွန်အာရုံစိုက်သူသည် အုပ်ဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ ယာမရှစ် (တစ်နေ့လုံး) သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ထိုနေ့တစ်နေ့တည်းကို စည်းကမ်းဖြင့် ဖြတ်သန်းသင့်၏။

Verse 15

भोजयित्वा द्विजानष्टौ ततः शुभफलं लभेत् । व्रतमेतत्समुदितं शुभाशुभनिदर्शनम् ॥ १५ ॥

ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ရှစ်ဦးကို အစာကျွေးပြီးနောက် ကောင်းမွန်သော အကျိုးကို ရရှိမည်။ ဤဝရတသည် မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာ နှစ်မျိုးလုံးကို ပြသညွှန်ပြသော ဝရတဟု ကြေညာထား၏။

Verse 16

नृणां सौभाग्यजनकमिह लोके परत्र च । श्रावणे कृष्णपंचम्यां व्रतं ह्यन्नसमृद्धिदम् ॥ १६ ॥

ဤဝရတသည် လူတို့အတွက် ဤလောက၌လည်း နောက်လောက၌လည်း ကံကောင်းခြင်းကို ဖြစ်စေ၏။ ရှရဝဏ (Śrāvaṇa) လတွင် ကృష్ణပဉ္စမီ (အမှောင်ပက္ခ ငါးရက်မြောက်) နေ့၌ ထိန်းသိမ်းလျှင် အစာအဟာရနှင့် စပါးသီးနှံ ပေါကြွယ်စေ၏။

Verse 17

चतुर्थ्यां दिनशेषे तु सर्वाण्यन्नानि नारद । पृथक् पात्रेषु संस्थाप्य जलैराप्लावयेत्सुधीः ॥ १७ ॥

အို နာရဒ၊ စတုတ္ထီနေ့တွင် နေ့အချိန်ကျန်သေးသည့်အခါ ပညာရှိသည် ပြင်ဆင်ထားသော အစာအဟာရအားလုံးကို ပန်းကန်အသီးသီးတွင် ခွဲထားပြီး ရေဖြင့် ကောင်းစွာ ဖျန်းစိုစေသင့်၏။

Verse 18

ततो पात्रांतरे तत्तु निष्कास्यांबु निधापयेत् । प्रातर्भानौ समुदिते पितॄंश्चैव तथा ऋषीन् ॥ १८ ॥

ထို့နောက် ထိုရေကို အခြားအိုးတစ်လုံးသို့ ပြောင်းထည့်၍ သီးသန့်ထားလေ။ နံနက်ခင်း နေထွက်လာသောအခါ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်များ) ကိုလည်းကောင်း၊ ရှိ (မဟာရသီများ) ကိုလည်းကောင်း တရပဏဖြင့် ဂုဏ်ပြုလေ။

Verse 19

देवांश्चाभ्यर्च्य सुस्नातं कृत्वा नैवेद्यमग्रतः । तदन्नं याचकेभ्यस्तु प्रयच्छेत्प्रीतमानसः ॥ १९ ॥

ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ပြီး ကောင်းစွာရေချိုးသန့်စင်ကာ နိုင်ဝေဒျ (naivedya) အဖြစ် အစာပူဇော်ကို ရှေ့တွင်တင်ထားလေ။ ထို့နောက် စိတ်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာဖြင့် တောင်းခံသူများအား ထိုအစာကို ပေးကမ်းလေ။

Verse 20

सर्वं दिनं क्षिपेदेवं प्रदोषे तु शिवालये । गत्वा संपूजयेद्देवं लिंगरूपिणमीश्वरम् ॥ २० ॥

ဤသို့ဖြင့် တစ်နေ့လုံးကို ကုန်လွန်စေပြီး၊ ပြဒိုးသ (ညနေချိန်) တွင် ရှိဝဘုရားကျောင်းသို့ သွားကာ လင်္ဂရূপဖြင့် တည်ရှိသော အီရှ္ဝရ (အရှင်) ကို သေချာစွာ ပူဇော်လေ။

Verse 21

गंधपुष्पादिभिः सम्यक्पूजयित्वा महेश्वरम् । जपेत्पञ्चाक्षरी विद्यां शतं चापि सहस्रकम् ॥ २१ ॥

အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အစရှိသဖြင့် မဟေရှ္ဝရကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ပဉ္စာက္ခရီ မန္တရဝိဒ္ယာ (အက္ခရာငါးလုံး မန္တရ) ကို တစ်ရာကြိမ် သို့မဟုတ် တစ်ထောင်ကြိမ်တိုင်အောင် ဂျပ်ရွတ်လေ။

Verse 22

जपं निवेद्य देवाय भवाय भवरूपिणे । स्तुत्वा सर्वैर्वौदिकैश्च पौराणैश्चाप्यनाकुलः ॥ २२ ॥

မိမိ၏ ဂျပ်ရွတ်မှု (japa) ကို လောကဖြစ်ပေါ်မှုကို လွန်ကဲလည်းကောင်း၊ ထိုဖြစ်ပေါ်မှုအဖြစ်လည်းကောင်း တည်ရှိသော ဘဝ (Bhava) သခင်ထံ ဆက်ကပ်လေ။ ထို့နောက် စိတ်မရှုပ်ထွေးဘဲ ဝေဒိကနှင့် ပုရာဏိက စတုတိများအားလုံးဖြင့် ချီးမွမ်းလေ။

Verse 23

प्रार्थयेद्देवमीशानं शश्वत्सर्वान्नसिद्धये । शारदीयानि चान्नानि तथा वासंतिकान्यपि ॥ २३ ॥

အရှင်ဣရှာန (အုပ်စိုးရှင်ဘုရား) ထံသို့ အမြဲတမ်း ဆုတောင်းပန်ကြား၍ အစာသီးနှံအမျိုးမျိုးကို မပြတ်မလပ် ရရှိစေရန်—ဆောင်းဦးရာသီနှင့် နွေဦးရာသီ အစာများပါ အပါအဝင်—တောင်းခံရမည်။

Verse 24

यानि स्युस्तैः समृद्धोऽहं भूयां जन्मनि जन्मनि । एवं संप्रार्थ्य देवेशं गृहमागत्य वै स्वकम् ॥ २४ ॥

“အဲဒီပေးကမ်းမှုများဖြင့် ကျွန်ုပ် ပြည့်စုံကြွယ်ဝပါစေ၊ မွေးဖွားရာတိုင်း မွေးဖွားရာတိုင်း၌ပင်” ဟု ထိုသို့ ဘုရားတို့၏အရှင် (ဒေဝေရှ) ထံ အလွန်တရာ ဆုတောင်းပြီးနောက် မိမိအိမ်သို့ ပြန်လာ하였다။

Verse 25

दत्वान्नं ब्राह्मणादिभ्यः पक्वं भुञ्जीत वाग्यतः । एतदन्नव्रतं विप्र विधिनाऽचरितं नृभिः ॥ २५ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် အခြားသူများအား အစာပေးလှူပြီးနောက် စကားကိုထိန်းသိမ်းကာ ချက်ပြီးသော အစာကိုသာ စားသုံးရမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤသည်မှာ အန္နာဝြတ (အစာနှင့်ဆိုင်သော ဝတ်) ဖြစ်၍ လူတို့သည် စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 26

सर्वान्नसंपज्जनकं परलोके गतिप्रदम् । श्रावणे शुक्लपञ्चजम्यां नृभिरास्तिक्यतत्परैः ॥ २६ ॥

သြဂုတ်လ (ရှရဝဏ) ၏ လဆန်း ပဉ္စမီနေ့တွင် ယုံကြည်ခြင်းကို အလေးထားသူများသည် အစာသီးနှံအမျိုးမျိုး ပေါများစေပြီး နောက်လောက၌ ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းကို ပေးသော ထိုဝတ်ပူဇော်ကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။

Verse 27

द्वारस्योभयतो लेख्या गोमयेन विषोल्बणाः । गंधाद्यैः पूजयेत्तांश्च तथेंद्राणीमनंतरम् ॥ २७ ॥

တံခါးဝ၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် နွားချေးဖြင့် အဆိပ်ကာကွယ်နိုင်သည့် မင်္ဂလာအမှတ်အသားများကို ရေးဆွဲရမည်။ ထို့နောက် အနံ့သာနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ထိုအမှတ်အသားများကို ပူဇော်ကာ၊ နောက်တစ်ဆင့် အိန္ဒြာဏီကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 28

संपूज्य स्वर्णरूप्यादिदध्यक्षतकुशांबुभिः । गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैर्दीपैर्नैवेद्यसंचयैः ॥ २८ ॥

ထို့နောက် ဘုရားကို ရွှေ၊ ငွေ စသည့်အရာများ၊ ဒဓိ (နို့ချဉ်)၊ အက္ခတ (မကွဲဆန်)၊ ကုရှမြက်နှင့် သန့်ရှင်းသည့် အဘိသေကရေတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနံ့သာ၊ ပန်း၊ မီးခိုး၊ မီးအလင်းနှင့် နైవေဒျ အစားအစာပူဇော်သက္ကာများစွာဖြင့်လည်းကောင်း စုံလင်စွာ ပူဇော်လေ၏။

Verse 29

ततः प्रदक्षिणीकृत्य तद्द्रव्यं संप्रणम्य च । संप्रार्थ्य भक्तिभावेन विप्राग्र्येषु समर्पयेत् ॥ २९ ॥

ထို့နောက် ပရဒက္ခိဏာ (လှည့်ပတ်ကန်တော့) ပြု၍ ထိုပူဇော်သက္ကာကိုလည်း ဦးချကန်တော့ကာ၊ ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ဆုတောင်းပြီး အမြတ်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏများထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံရမည်။

Verse 30

यदिदं स्वर्णरौप्यादि द्रव्यं वै विप्रसात्कृतम् । तदनंतफलं भूयान्मम जन्मनि जन्मनि ॥ ३० ॥

ရွှေ၊ ငွေ စသည့် ဥစ္စာပစ္စည်းတို့ကို ဗြာဟ္မဏထံ အမှန်တကယ် လှူဒါန်းထားသမျှသည်၊ ကျွန်ုပ်အတွက် မွေးဖွားမှုတိုင်း မွေးဖွားမှုတိုင်း၌ အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်ဖလ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 31

इत्येवं ददतो द्रव्यं भक्तिभावेन नारद । प्रसन्नः स्याद्धनाध्यक्षः स्वर्णादिकसमृद्धिदः ॥ ३१ ॥

ဤသို့ပင်၊ အို နာရဒာ၊ ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ဥစ္စာပစ္စည်းကို လှူဒါန်းသူအပေါ် ဓန၏အဓိပတိဖြစ်သော ဘုရားရှင်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကာ ရွှေစသည့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 32

एतद्व्रतं नरः कृत्वा विप्रान्संभोज्य भक्तितः । पश्चात्स्वयं च भुञ्जीत दारापत्यसुहृद्दृतः ॥ ३२ ॥

ဤဝ్రတကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် လူသည် ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးရမည်။ ထို့နောက်မှ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဇနီး၊ သားသမီးနှင့် မိတ်ဆွေများနှင့်အတူ စားသောက်ရမည်။

Verse 33

भाद्रे तु कृष्णपंचम्यां नागान् क्षीरेण तर्पयेत् ॥ ३३ ॥

ဘဒြပဒ လတွင် ကృష్ణပဉ္စမီ (အမှောင်ပိုင်း) နေ့၌ နာဂတို့အား နွားနို့ဖြင့် တర్పဏ ပူဇော်၍ ကျေနပ်စေသင့်သည်။

Verse 34

यस्तस्याऽसप्तमं यावत्कुलं सर्पात्सुनिर्भयम् । भाद्रस्य शुक्लपंचम्यां पूजयेदृषिसत्तमान् ॥ ३४ ॥

ဘဒြပဒ လ၏ သုက္လပဉ္စမီ (အလင်းပိုင်း) နေ့၌ အထူးမြတ်သော ရှင်ဋ္ဌာန ဥဿီတို့ကို ပူဇော်သူ၏ မျိုးရိုးသည် ခုနစ်ဆက်တိုင်အောင် မြွေဘေးကင်းလွတ်လုံးဝ ဖြစ်သည်။

Verse 35

प्रातर्नद्यादिके स्नात्वा कृत्वा नित्यमतंद्रितः । गृहमागत्य यत्नेन वेदिकां कारयेन्मृदा ॥ ३५ ॥

မနက်အရုဏ်တွင် မြစ်စသည့် သန့်ရေ၌ ရေချိုးပြီး နေ့စဉ်ကိစ္စများကို မပျင်းမနာ ဆောင်ရွက်ကာ အိမ်သို့ပြန်လာပြီး သေချာစွာ မြေဖြင့် ဝေဒိကာ (ပူဇော်ပလ္လင်) ကို ပြုလုပ်စေသင့်သည်။

Verse 36

गोमयेनोपलिप्याथ कृत्वा पुष्पोपशोभिताम् । तत्रास्तीर्य कुशान्विप्रऋषीन्सप्त समर्चयेत् ॥ ३६ ॥

ထို့နောက် နွားချေးဖြင့် လိမ်းသုတ်၍ ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ကာ ထိုနေရာ၌ ကုရှမြက်ကို ခင်းပြီး ပုဏ္ဏားရိရှီ ခုနစ်ပါးကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 37

गन्धैश्च विविधैः पुष्पैर्धूपैर्दीपैः सुशोभनेः । कश्यपोऽत्रिर्भरद्वाजौ विश्वामित्रोऽथ गौतमः ॥ ३७ ॥

အနံ့သာမျိုးစုံ၊ ပန်းမျိုးစုံ၊ မီးခိုး (ဓూప) နှင့် မီးအလင်း (ဒီပ) တို့ဖြင့် အလွန်လှပစွာ အလှဆင်ထားရာ၌ ကশ্যပ၊ အတြိ၊ ဘရဒ္ဝာဇ၊ ထို့ပြင် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ နှင့် နောက်တစ်ပါး ဂೌတမ တို့ ရှိကြသည်။

Verse 38

जमदग्निर्वसिष्ठश्च सप्तैते ऋषयः स्मृताः । एतैभ्योऽघ्य च विधिवत्कल्पयित्वा प्रदाय च ॥ ३८ ॥

ဇမဒဂ္နိနှင့် ဝသိဋ္ဌ—အခြားသူတို့နှင့်အတူ—ဤတို့ကို ရှိသီ ၇ ပါးဟု မှတ်သားကြသည်။ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေဘူဇာ) ကို ပြင်ဆင်ပြီး ထိုသူတို့အား လှူပူဇာတင်ရမည်။

Verse 39

नैवेद्यं विपचेद्वीमान्श्यामाकाद्यैरकृष्टकैः । तन्निवेद्य विसृज्येमान्स्वयं चाद्यात्तदेव हि ॥ ३९ ॥

အကൃഷ္ဋက (မစိုက်ပျိုးသော) သီးနှံများဖြစ်သည့် ရှျာမာက စသည်တို့ဖြင့် ဝိṣ္ဏု၏ သန့်ရှင်းသော အာသန (ဝီမာန်) အတွက် နိုင်ဝေဒျ (အစားအစာပူဇာ) ကို ချက်ပြုတ်ရမည်။ ထိုကို ပူဇာတင်ပြီးနောက် သူတို့ကို လွှတ်ပေးကာ၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအစားအစာကိုပင် စားသုံးရမည်။

Verse 40

अनेन विधिना सप्त वर्षाणि प्रतिवत्सरम् । कृत्वा व्रतांते वरयेदाचार्यान् सप्त वैदिकान् ॥ ४० ॥

ဤနည်းလမ်းအတိုင်း နှစ်စဉ်တိုင်း ၇ နှစ်တိုင်တိုင် ဗြတ (သစ္စာဝတ်) ကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။ ဗြတအဆုံးတွင် ဝေဒိက အာစာရျ ၇ ပါးကို ဂုဏ်ပြုကာ ဆုလက်ဆောင်ပေးရမည်။

Verse 41

प्रतिमाः सप्तकुर्वींत सुवर्णेन स्वशक्तितः । जटिलाः साक्षसूत्राश्च कमण्डलुसमन्विताः ॥ ४१ ॥

ကိုယ်နိုင်သလောက် ရွှေဖြင့် ရုပ်ပုံ ၇ ရုပ် ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုရုပ်ပုံများကို ဇဋာဆံပင်ရှိသော တပသီပုံစံ၊ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) ပါရှိပြီး ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကိုင်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 42

संस्थाप्य कलशेष्वेतांस्ताम्रेषु मृन्मयेषु वा । स्नापयेद्विधिवद्भक्त्या पृथक्पंचामृतैरपि ॥ ४२ ॥

ဤရုပ်ပုံများကို ကြေးကလသ (အိုး) သို့မဟုတ် မြေအိုးများတွင် တည်ထားပြီး၊ ဘက္တိဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ပူဇာနည်းအတိုင်း ရေချိုးပေးရမည်။ ထို့ပြင် ပဉ္စာမృత (နက်တာ ၅ မျိုး) ဖြင့်လည်း သီးသန့်စီ ရေချိုးပူဇာ ပြုရမည်။

Verse 43

उपचारैः षोडशभिस्ततः संपूज्य भक्तितः । अर्घ्यं दत्वा ततो होमं तिलव्रीहियवादिभिः ॥ ४३ ॥

ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် ဆယ့်ခြောက်ပါးသော ပူဇာဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုအလှူရည်) ကို ဆက်ကပ်ပြီး လင်းစေ့၊ ဆန်၊ မုယောစေ့ စသည့် သီးနှံများဖြင့် မီးဟောမ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 44

। सहस्तोमाइति ऋखा नामनन्त्रैस्तु वा पृथक् । पुण्यैर्मन्त्रैस्तथैवान्यैर्हुत्वा पूर्णाहुतिं चरेत् ॥ ४४ ॥

«သဟස්တိုမာ» ဟုခေါ်သော ရိဂ္ဝေဒ ဥက္ခာကို ရွတ်ဆို၍ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မန္တရားများကို သီးခြားစီ အသုံးပြု၍ဖြစ်စေ၊ ပုဏ္ဏမန်တရားများနှင့် သတ်မှတ်ထားသော အခြားမန္တရားများဖြင့် ဟုတ (အာဟုတိ) များကို ဆက်ကပ်ပြီး နောက်ဆုံး ပူရ္ဏာဟုတိ (ပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်အာဟုတိ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 45

ततस्तु सप्त गा दद्याद्वस्त्रालंकारसंयुताः । आचार्यं पूजयेज्जैव वस्त्रालंकारभूषणैः ॥ ४५ ॥

ထို့နောက် အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ တပ်ဆင်ထားသော နွား ခုနစ်ကောင်ကို လှူဒါန်းရမည်။ ထို့အပြင် အာစာရျ (ဆရာ) ကိုလည်း အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်းနှင့် အဆင်တန်ဆာများဖြင့် ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 46

अनुज्ञया गुरोः पश्चान्मूर्तीर्विप्रेषु चार्पयेत् । भोजयित्वा तु तान्भक्त्या प्रणिपत्य विसर्जयेत् ॥ ४६ ॥

ဂုရု၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရပြီးနောက် မူရ္တိ (သန့်ရှင်းသော ရုပ်တော်) များကို ဗြာဟ္မဏများထံ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် သူတို့ကို အစာကျွေးပြီး ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 47

ततश्चेष्टैः सहासीनः स्वयं ब्राह्मणशेषितम् । भुंक्त्वा वै षड्रसोपेतं प्रमुद्यात्सह बंधुभिः ॥ ४७ ॥

ထို့နောက် မိမိ၏ အကူအညီပေးသူများနှင့်အတူ ထိုင်၍ ဗြာဟ္မဏများ စားပြီးကျန်သော အစာ—အရသာ ခြောက်မျိုး ပြည့်စုံသော—ကို မိမိကိုယ်တိုင် စားသုံးကာ ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ရမည်။

Verse 48

एतत्कृत्वा व्रतं गांगं भोगान्भुक्त्वाथ वाञ्छितान् । सप्तर्षीणां प्रसादेन विमानवरगो भवेत् ॥ ४८ ॥

ဤဂင်္ဂါနှင့်ဆိုင်သော ဝရတကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် လိုလားသည့် အပျော်အပါးတို့ကို ခံစားရသော်လည်း၊ စပ့်တဋ္ဌရိရှီ (သတ္တရ္ဌိ) များ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ကောင်းမြတ်သော ကောင်းကင်ဗိမာန် (ဝိမာန) ပေါ် စီးနင်းသွားလာသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 49

आश्विने शुक्लपञ्चम्यामुपांगललिताव्रतम् ॥ ४९ ॥

အာရှွိန လ၏ လင်းလက်သော ပက္ခ (သုက္လပက္ခ) အတွင်း ပဉ္စမီ တိထီနေ့တွင် «ဥပါင်္ဂ-လလိတာ ဝရတ» ဟုခေါ်သော ဝရတကို ထိန်းသိမ်းကျင့်ဆောင်ရမည်။

Verse 50

तस्याः स्वर्णमयीं मूर्तिं शक्त्या निर्माय नारद । उपचारैः षोडशभिः पूजयेत्तां विधानतः ॥ ५० ॥

အို နာရဒာ၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ထိုမယ်တော်၏ ရွှေရုပ်တော်ကို ဖန်တီးပြီး၊ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ဆယ်ခြောက်ပါး ဥပစာရ (ṣoḍaśopacāra) ဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။

Verse 51

पक्वान्नं फलसंयुक्तं सघृतं दक्षिणान्वितम् । द्विजवर्याय दातव्यं व्रतसंपूर्तिहेतवे ॥ ५१ ॥

ချက်ပြုတ်ထားသော အစာကို သစ်သီးများနှင့် တွဲဖက်၍ ဂျီ (ဃృత) ပါစေကာ၊ ဒက္ခိဏာ လှူဒါန်းမှုနှင့်အတူ ထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏာတစ်ဦးအား ဝရတ ပြည့်စုံစေရန် ပေးလှူရမည်။

Verse 52

सवाहना शक्तियुता वरदा पूजिता मया । मातर्मामनुगृह्याथ गम्यतां निजमंदिरम् ॥ ५२ ॥

အို မယ်တော်၊ မိမိယာဉ်တော်ပေါ် စီးနင်း၍ သတ္တိတော်နှင့် ပြည့်စုံကာ ကောင်းချီးပေးတော်မူသူမယ်တော်ကို ကျွန်ုပ် ပူဇော်ကန်တော့ပြီးပြီ။ ကျွန်ုပ်ကို ကရုဏာပြုတော်မူပါ၊ ထို့နောက် မိမိ၏ နိဇမန်ဒီရ (ကိုယ်ပိုင်အာဝါသ) သို့ ပြန်ကြွတော်မူပါ။

Verse 53

कार्तिके शुक्लपंचम्यां जयाव्रतमनुत्तमम् । कर्तव्यं पापनाशाय श्रद्धया द्विजसत्तम ॥ ५३ ॥

ကာတ္တိကလ၏ လဆန်းငါးရက် (Śukla Pañcamī) တွင် «ဇယာဝရတ» ဟူသော အထူးမြတ်သော ဝရတကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်၊ အို ဒွိဇအမြတ်၊ အပြစ်များ ပျက်ကွယ်စေရန်။

Verse 54

पूजयित्वा जयां विप्र यथाविधि समाहितः । उपचारैः षोडशभिस्ततः शुचिरलंकृतः ॥ ५४ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းအတိုင်း «ဇယာ» ကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်း၍ အလှဆင်ကာ ထို့နောက် ဆယ့်ခြောက်ပါးသော ပူဇော်ဝန်ဆောင်မှု (ṣoḍaśopacāra) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 55

विप्रैकं भोजयेच्चापि तस्मै दत्त्वा च दक्षिणाम् । विसर्जयेत्ततः पश्चात्स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः ॥ ५५ ॥

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို အစာကျွေးရမည်၊ ထို့နောက် ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ပေးအပ်ပြီး လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။ ထို့နောက်မှ ကိုယ်တိုင် စားသောက်နိုင်သော်လည်း စကားကို ထိန်းချုပ်ရမည်။

Verse 56

यस्तु वै भक्तिसंयुक्तः स्नानं कुर्य्याज्जयादिने । नश्यन्ति तस्य पापानि सिंहाक्रांता मृगा यथा ॥ ५६ ॥

ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံသူသည် ဇယာနေ့၌ ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်လျှင်၊ သူ၏ အပြစ်များသည် ခြင်္သေ့တက်လာသကဲ့သို့ သမင်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ပျက်စီးကုန်၏။

Verse 57

यदश्वमेधावभृथे फलं स्नानेन कीर्तितम् । तत्फलं प्राप्यते विप्रस्नानेनापि जयादिने ॥ ५७ ॥

အရှ္ဝမေဓယဇ္ဉ၏ အဝဘ္ဟෘသ (avabhṛtha) အဆုံးသတ်ရေချိုးတွင် ရေချိုးခြင်းကြောင့် ရရှိသည်ဟု ချီးမွမ်းထားသော ကုသိုလ်ဖလသည်—အို ဗြာဟ္မဏ—ဇယာနေ့၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့်လည်း ထိုဖလကိုပင် ရရှိနိုင်၏။

Verse 58

अपुत्रो लभते पुत्रं वंध्या गभ च विंदति । रोगी रोगात्प्रमुच्येत बद्धो मुच्येत बंधनात् ॥ ५८ ॥

သားမရှိသူသည် သားကို ရရှိ၏။ မမွေးနိုင်သော မိန်းမလည်း ကိုယ်ဝန်ရ၏။ နာမကျန်းသူသည် ရောဂါမှ လွတ်ကင်း၏၊ ချည်နှောင်ခံရသူသည် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 59

मार्गशुक्ले च पञ्चम्यां नागानिष्ट्वा विधानतः । नागेभ्यो ह्यभयं लब्ध्वा मोदते सह बांधवैः ॥ ५९ ॥

မာဂရှီရ္ษ လပြည့်ဘက် ပဉ္စမီနေ့တွင် နာဂများကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ မြွေဒေဝတားတို့ထံမှ အဘယ (ကြောက်မက်ကင်းခြင်း) ကို ရရှိကာ ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မောဒနာ ဖြစ်၏။

Verse 60

पौषेऽपि शुक्लपञ्चम्यां सम्पूज्य मधुसूदनम् । लभते बाञ्छितान्कामान्नात्र कार्या विचारणा ॥ ६० ॥

ပေါဿ လတွင်လည်း လပြည့်ဘက် ပဉ္စမီနေ့၌ မဓုသူဒန (ဗိෂ္ဏု) ကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်လျှင် လိုလားသမျှ ဆန္ဒတို့ကို ရရှိ၏။ ဤအကြောင်း၌ သံသယ သို့မဟုတ် ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 61

पंचम्यां प्रतिमासे तु शुक्ले कृष्णे च नारद । पितॄणां पूजनं शस्तं नागानां चापि सर्वथा ॥ ६१ ॥

နာရဒာရေ၊ လစဉ် ပဉ္စမီနေ့တွင် လပြည့်ဘက်နှင့် လကွယ်ဘက် နှစ်ဘက်စလုံး၌ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များကို ပူဇော်ခြင်းသည် အကျိုးရှိသဖြင့် သတ်မှတ်ထား၏။ ထို့အတူ နာဂများကိုလည်း အစဉ်အမြဲ ပူဇော်သင့်၏။

Verse 62

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे द्वादशमासस्थपञ्चमीव्रतनिरूपणं नाम चतुर्दशाधिकशततमोऽध्यायः ॥ ११४ ॥

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ဘృဟန္နာရဒီယ ပုရာဏ» ပူရ္ဝဘားဂ၌၊ ဘృဟဒုပါခ္ယာန အကြောင်းအရာကြီး၏ စတုတ္ထပာဒ၌၊ “တစ်နှစ် ဒွါဒသမాసအတွင်း ဆောင်ရွက်ရမည့် ပဉ္စမီဝ్రတ အကြောင်း ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၁၁၄ သည် ပြီးဆုံး၏။