Adhyaya 105
Purva BhagaFourth QuarterAdhyaya 10523 Verses

The Anukramaṇikā (Contents-Outline) of the Vāmana Purāṇa

ဗြဟ္မာသည် ဝါမနပုရာဏကို စုစုပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ဂါထာရှိ၍ တြိဝိက్రమ (ဝါမန-ဗိဿနု) ကို အဓိကထားကာ အပိုင်းခွဲနှစ်ပိုင်းဖြင့် စီစဉ်ထားကြောင်း အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်။ အဓိကအကြောင်းအရာများမှာ ပုရာဏအပေါ် မေးမြန်းချက်များ၊ ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းနှင့် ကပာလိကဒုష (ခေါင်းခွံအပြစ်) မှ လွတ်မြောက်ခြင်း၊ ဒက္ခယဇ్ఞ ပျက်ကွက်ခြင်း၊ ရှီဝကို ကာလအဖြစ်ဖော်ပြခြင်းနှင့် ကာမကို မီးရှို့ခြင်း၊ ပရာဟ္လာဒ၊ နာရာယဏ၊ ဒေဝနှင့် အဆုရတို့၏ ပဋိပက္ခများ၊ စုကေရှီ–အာရ္က အဖြစ်အပျက်၊ ကမ္ဘာလောက ဂျီဩဂရဖီ၊ ကာမ்ய-ဝရတများ၊ ဒေဝီ ဒုရ္ဂါ၏ ပဝါဒသနာတို့ ပါဝင်သည်။ ထို့ပြင် တပတီ၊ ကုရုက္ခေတ္တရ၊ စတျာ၏ မဟာတန်ခိုး၊ ပါရဝတီ မွေးဖွားခြင်း၊ တပသနှင့် မင်္ဂလာပွဲ၊ ဂေါရီ/ကောသိကီ၊ ကုမာရ၊ အန္ဓက သတ်ခြင်းနှင့် ဂဏများထဲသို့ ပေါင်းစည်းခြင်း၊ မာရုတ် မွေးဖွားခြင်း၊ ဘလ၏ စွမ်းဆောင်မှုများ၊ လက္ခမီ အကြောင်းအရာများ၊ ပရာဟ္လာဒ တီရ္ထများ၊ ဓုန္ဓု၊ ပရေတာ-ဥပာခ္ယာန၊ နက္ခတ္တရ-ပုရုಷ နှင့် ရှရီဒါမ တို့ကိုလည်း ရေတွက်ထားသည်။ နောက်ပိုင်း ဘృဟဒ်-ဝါမန အပိုင်းတွင် စံဟိတာ ၄ ခု—မာဟေရှဝရီ၊ ဘာဂဝတီ၊ ဆော်ရီ၊ ဂါဏေရှဝရီ—တစ်ခုစီ အပိုင်း ၁,၀၀၀ ပါဝင်၍ ကృష్ణ-ဘက္တ မဟိမ၊ ဒေဝီ၏ ခာဋာ ကယ်တင်ခြင်း၊ နေမင်း၏ အပြစ်ဖျက် မဟာတန်ခိုး၊ ဂဏေရှ၏ လုပ်ရပ်များကို ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ပုလஸ္တျ → နာရဒ → ဗျာသ → ရိုမဟရ္ရှဏ ဟူသော ဆက်ခံစဉ်ဆက်နှင့် ဖလသြုတိကာ အာရုံပြု၍ ဖတ်ခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ ကူးရေးခြင်း၊ လှူဒါန်းခြင်း (အထူးသဖြင့် ဆောင်းဦး ညီမျှနေ့) နှင့် ‘ဂီ-နွား’ ကဲ့သို့ ဒါနများ၏ အကျိုးကို ချီးမွမ်းကာ ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ကြောင်း ဆိုသည်။

Shlokas

Verse 1

ब्रह्मोवाच । शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि पुराणं वामनाभिधम् । त्रिविक्रमचरित्राढ्यं दशसाहस्रसंख्यकम् ॥ १ ॥

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—နားထောင်ပါ သားချစ်၊ ငါသည် «ဝါမန ပုရာဏ» ဟုခေါ်သော ပုရာဏကို ဟောကြားမည်။ ထရီဝိက్రమ၏ လီလာဇာတ်ကြောင်းဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ဂါထာ တစ်သောင်း ပါဝင်သည်။

Verse 2

कूर्मकल्पसमाख्यानं वर्गत्रयकथानम् । भागद्वयसमायुक्तं वक्तृश्रोतृशुभावहम् ॥ २ ॥

၎င်းတွင် ကူර්မ-ကల్ప၏ အကြောင်းအရာ၊ အပိုင်းသုံးပိုင်းဖြင့် စီစဉ်ထားသော ကഥာများ ပါဝင်ပြီး၊ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသဖြင့် ဟောသူနှင့် နားထောင်သူ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် မင်္ဂလာဖြစ်စေသည်။

Verse 3

पुराणप्रश्नः प्रथमं ब्रह्मशीर्षच्छिदा ततः । कपालमोचनाख्यानं दक्षयज्ञविहिंसनम् ॥ ३ ॥

အစတွင် ပုရာဏအကြောင်း မေးမြန်းခြင်းရှိ၏။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ ထို့နောက် ကပာလ (ခေါင်းခွံ) အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ ဇာတ်ကြောင်း၊ နှင့် ဒက္ရှ၏ ယဇ్ఞကို ဖျက်ဆီးခြင်း အကြောင်းတို့ ပါဝင်သည်။

Verse 4

हरस्य कालरूपाख्या कामस्य दहनं ततः । प्रह्लादनारायणयोर्युद्धं देवासुराहवः ॥ ४ ॥

ထို့နောက် ကာလရုပ် (အချိန်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်) ဟုခေါ်သော ဟရ (ရှီဝ) အကြောင်း၊ ထို့နောက် ကာမကို မီးလောင်ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ပရဟ္လာဒနှင့် နာရာယဏ တို့၏ တိုက်ပွဲ၊ နှင့် ဒေဝ-အသူရ မဟာစစ်ပွဲတို့ကို ဖော်ပြသည်။

Verse 5

सुकेश्यर्कसमाख्यानं ततो भुवनकोशकम् । ततः काम्यव्रताख्यानं श्रीदुर्गाचरितं ततः ॥ ५ ॥

ထို့နောက် စုကေရှီနှင့် အရ္က အကြောင်းဇာတ်လမ်း၊ ထို့နောက် ဘုဝနကိုရှ (ကမ္ဘာစနစ်များ၏ ပထဝီဝင်) ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကာမျ-ဝြတ (ဆန္ဒအလိုက် ဆောင်ရွက်သော ဝြတ) အကြောင်း၊ ထို့နောက် သီရိ ဒုရ္ဂါ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဇာတ်ကြောင်းကို ဆိုသည်။

Verse 6

तपतीचरितं पश्चात्कुरुक्षेत्रस्य वर्णनम् । सत्यामाहात्म्यमतुलं पार्वतीजन्मकीर्तनम् ॥ ६ ॥

ထို့နောက် တပတီ၏ဇာတ်ကြောင်းကို ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် ကုရုက္ခေတ္တရ၏ ဖော်ပြချက်ကို ပြောမည်။ ထို့ပြင် စတျာ၏ မဟာတန်ခိုး အနှိုင်းမဲ့ကို ချီးမွမ်း၍၊ ပါရဝတီ၏ မွေးဖွားရာဇာတ်ကိုလည်း ရွတ်ဆိုမည်။

Verse 7

तपस्तस्या विवाहश्च गौर्युपाख्यानकं ततः । ततः कौशिक्युपाख्यानं कुमारचरितं ततः ॥ ७ ॥

ထို့နောက် သူမ၏ တပသ္ (အာသီတိ) နှင့် မင်္ဂလာပွဲကို ဆိုမည်။ ထို့နောက် ဂေါရီ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြီး၊ ထို့နောက် ကೌသိကီ၏ အပိုင်းကို ဆိုမည်။ ထို့နောက် ကုမာရ (ကာရ္တိကေယ) ၏ ဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုမည်။

Verse 8

ततोऽन्धकवधाख्यानंसाध्योपाख्यानकंततः । जाबालिचरितं पश्चादरजायाः कथाद्भुता ॥ ८ ॥

ထို့နောက် အန္ဓကကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ဆိုမည်။ ထို့နောက် စာဓျများနှင့် ဆိုင်သော အထောက်အကူ ဇာတ်လမ်းကို ပြောမည်။ ထို့နောက် ဂျာဘာလီ၏ ဇာတ်လမ်း၊ ထို့နောက် အရဇာ၏ အံ့ဖွယ်ကഥာကို ဆက်လက် ဆိုမည်။

Verse 9

अंधकेशरयोर्युद्धं गणत्वं चांधकस्य च । मरुतां जन्मकथनं बलेश्च चरितं ततः ॥ ९ ॥

ထို့နောက် အန္ဓကနှင့် ဣશ્વရ (ရှီဝ) တို့၏ စစ်ပွဲကို ဖော်ပြပြီး၊ အန္ဓက၏ ဂဏများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဂဏဖြစ်လာခြင်းကိုလည်း ဆိုမည်။ ထို့ပြင် မရုတ်တို့၏ မွေးဖွားရာဇာတ်ကို ပြောပြီး၊ ထို့နောက် ဘလ၏ လုပ်ရပ်များကို ဆက်လက် ဖော်ပြမည်။

Verse 10

ततस्तु लक्ष्म्याश्चरितं त्रैविक्रममतः परम् । प्रह्लादतीर्थयात्रायां प्रोच्यंतेऽथ कथाः शुभाः ॥ १० ॥

ထို့နောက် လက္ရှ္မီ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ဆိုမည်။ ထို့ပြင် တြိဝိက్రమ၏ ဇာတ်ကြောင်းပြီးနောက် လက္ရှ္မီနှင့် ဆိုင်သော သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် ကഥာများကို ရွတ်ဆိုမည်။ ထို့နောက် ပရာဟ္လာဒ၏ တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီး အပိုင်းတွင် မင်္ဂလာကഥာများကို ပြောကြားမည်။

Verse 11

ततश्च धुन्धु चरितं प्रेतोपाख्यानकं ततः । नक्षत्रपुरुषाख्यानं श्रीदामचरितं ततः ॥ ११ ॥

ထို့နောက် ဓုန္ဓု၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဆိုသည်။ ထို့နောက် ပရေတ (မငြိမ်မသက် ဝိညာဉ်) ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းပုံပြင်ကို လာသည်။ ထို့နောက် နက္ခတ္တရ-ပုရုෂ (ကြယ်စုကို လူပုံဖော်ထားသောသူ) ၏ ပုံပြင်နှင့် နောက်တစ်ဖန် သြရီဒါမ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက်ဆိုသည်။

Verse 12

त्रिविक्रमचरित्रांते ब्रह्मप्रोक्तः स्तवोत्तमः । प्रह्लादबलिसंवादे सुतले हरिशंसनम् ॥ १२ ॥

ထရီဝိက్రమ ဇာတ်ကြောင်း၏ အဆုံးတွင် ဘြဟ္မာက ဟောကြားသော အမြတ်ဆုံး စတဝ (သီချင်းဆုတောင်း) ရှိသည်။ ထို့ပြင် စုတလ (Sutala) အတွင်း ပရဟ္လာဒနှင့် ဘလိတို့၏ ဆွေးနွေးမှု၌ ဟရီ၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 13

इत्येष पूर्वभागोऽस्य पुराणस्य तवोदितः । शृण्णतोऽस्योत्तरं भागं बृहद्वामनसंज्ञकम् ॥ १३ ॥

ဤသို့ဖြင့် ဤပုရာဏ၏ အစပိုင်းကို သင်အား ဟောကြားပြီးပြီ။ ယခုတော့ «ဗೃಹဒ္-ဝာမန» ဟု ခေါ်သော နောက်ပိုင်းကို နားထောင်လော့။

Verse 14

माहेश्वरी भागवती सौरी गाणेश्वरी तथा । चतस्रः संहिताश्चात्र पृथक् साहस्रसंख्यया ॥ १४ ॥

ဤနေရာတွင် သံဟိတာ လေးပုဒ်ရှိသည်—မာဟေရှဝရီ၊ ဘာဂဝတီ၊ ဆော်ရီ နှင့် ဂါဏေရှဝရီ—တစ်ပုဒ်စီ သီးခြားစွာ တစ်ထောင်အရေအတွက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

Verse 15

माहेश्वर्यां तु कृष्णस्य तद्भक्तानां च कीर्तनम् । भागवत्यां जगन्मातुखतारकथाद्भुता ॥ १५ ॥

မာဟေရှဝရီ၌ ကృష్ణ၏ ဂုဏ်တော်နှင့် သူ၏ ဘက္တများ၏ ဂုဏ်ကီर्तनကို ဆိုထားသည်။ ဘာဂဝတီ၌မူ လောကမိခင်သည် ခါဋာကို ကယ်တင်သူ (တာရက) အဖြစ် ကယ်မြှောက်ပေးသော အံ့ဩဖွယ် ဇာတ်လမ်းကို ဆိုထားသည်။

Verse 16

सौर्यां सूर्यस्य महिमा गदितः पापनाशनः । गाणेश्वर्यां गणेशस्य चरितं च महेशितुः ॥ १६ ॥

ဆော်ရျာ အခန်း၌ အပြစ်ပျက်စီးစေသော နေရောင်ဘုရား၏ မဟိမကို ဖော်ပြထား၏။ ဂါဏေရှဝရီ အခန်း၌ မဟာဣශ්ဝရ၏ အရှင်ကြီး ဂဏေရှ၏ လုပ်ရပ်နှင့် ဇာတ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းထား၏။

Verse 17

इत्येतद्वामनं नाम पुराणं सुविचित्रकम् । पुलस्त्येन समाख्यातं नारदाय महात्मने ॥ १७ ॥

ဤသို့ပင် အလွန်အံ့ဩဖွယ် မျိုးစုံလှပသော «ဝါမန ပုရာဏ» ဟူသော ပုရာဏကို ပုလස්တျာက မဟာအတ္တမ နာရဒထံသို့ ဟောကြားခဲ့၏။

Verse 18

ततो नारदतः प्राप्तं व्यासेन सुमहात्मना । व्यासात्तु लब्धवांश्चैतत् तच्छिष्यो रोमहर्षणः ॥ १८ ॥

ထို့နောက် မဟာအတ္တမ ဗျာသသည် နာရဒထံမှ ထိုပုရာဏကို လက်ခံရရှိ၏။ ဗျာသထံမှလည်း သူ၏ တပည့် ရောမဟර්ရှဏသည် ဤပုရာဏကိုပင် ရရှိခဲ့၏။

Verse 19

स चाख्यास्यति विप्रेभ्यो नैमिषीयेभ्य एव च । एवं परंपराप्राप्तं पुराणं वामनं शुभम् ॥ १९ ॥

ထိုသူသည် ဗြာဟ္မဏ ရှင်ပညာရှိတို့ထံ—အထူးသဖြင့် နိုင်မိရှ၌ စုဝေးနေသူတို့ထံသို့ပင်—ဟောကြားမည်။ ဤသို့ မပြတ်မတောက် ဆက်ခံလာသော မင်္ဂလာရှိသည့် ဝါမန ပုရာဏ ဖြစ်၏။

Verse 20

ये पठंति च शृण्वंति तेऽपि यांति परां गतिम् । लिखित्वैतत्पुराणं तु यः शरद्विषुवेऽर्पयेत् ॥ २० ॥

ဖတ်ရွတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့လည်း အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဤပုရာဏကို ရေးကူးစေပြီး ဆောင်းဦး ဗိသုဝနေ့၌ ဒါနအဖြစ် လှူဒါန်းသူသည်လည်း ထိုအမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 21

विप्राय वेदविदुषे घृतधेनुसमन्वितम् । स समुद्धृत्य नरकान्नयेत्स्वर्गं पितॄन्स्वकान् ॥ २१ ॥

ဝေဒကိုသိမြင်သော ဗြာဟ္မဏာထံသို့ ဂျီနှင့်သင့်လျော်သောလှူဒါန်းပစ္စည်းများပါဝင်သည့် “ဂျီနွား” ကို လှူဒါန်းသူသည် မိမိ၏ဘိုးဘွားများကို နရကမှ ကယ်တင်၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပို့ဆောင်နိုင်၏။

Verse 22

देहांते भुक्तभोगोऽसौ याति विष्णोः परं पदम् ॥ २१ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာ၏အဆုံး (သေဆုံးချိန်) တွင် မိမိခံစားရသောအကျိုးဖလအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာခံစားပြီးနောက်၊ သူသည် ဗိဿ္ဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘိုဒ်သို့ ရောက်သွား၏။

Verse 23

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे वामनपुराणानुक्रमणीवर्णनं नाम पञ्चाधिकशततमोऽध्यायः ॥ १०५ ॥

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ» ၏ ပူර්ဝ-ဘားဂ အတွင်း၊ မဟာဇာတ်ကြီး (Bṛhad-upākhyāna) အတွင်း၊ စတုတ္ထပာဒ၌ «ဝာမန ပုရာဏ၏ အနုက్రమဏိကာ (အကြောင်းအရာအညွှန်း)» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၁၀၅ ပြီးဆုံး၏။

Frequently Asked Questions

An anukramaṇikā functions as a scholastic table-of-contents: it preserves the internal architecture of a Purāṇa, aids memorization and citation, and frames diverse myths, vratas, tīrthas, and hymns as an ordered curriculum culminating in phalaśruti and mokṣa-oriented reception.

Māheśvarī (glorification of Kṛṣṇa and His devotees), Bhāgavatī (the World-Mother’s deliverance of Khāṭa), Saurī/Saurya (Sun’s sin-destroying greatness), and Gāṇeśvarī (deeds of Gaṇeśa).

Hearing and reciting the Purāṇa, having it written and gifted (notably on the autumnal equinox), and performing dāna such as gifting a properly endowed ‘ghee-cow’ to a Veda-knowing Brāhmaṇa—linked with ancestral uplift and final attainment of Viṣṇu’s abode.