Shloka 4
Adhyaya 91 — The Gods’ Hymn to Kātyāyanī and the Goddess’ Prophecy of Future Manifestations
त्वं वैष्णवी शक्तिरनन्तवीर्या विश्वस्य बीजं परमासि माया ।
सम्मोहितं देवि समस्तमेतत्तवैव वै प्रसन्ना भुवि मुक्तिहेतुः ॥
tvaṃ vaiṣṇavī śaktir ananta-vīryā viśvasya bījaṃ paramāsi māyā | saṃmohitaṃ devi samastam etat tavaiva vai prasannā bhuvi mukti-hetuḥ ||
သင်သည် အဆုံးမရှိသော သတ္တိဗလရှိသည့် ဝိုင်ရှ္ဏဝီ-ရှက္တိ ဖြစ်၏; သင်သည် စကြဝဠာ၏ မျိုးစေ့ ဖြစ်၏; သင်သည် အမြင့်ဆုံး မာယာ ဖြစ်၏။ အို ဒေဝီမယ်တော်၊ ဤအရာအားလုံးကို သင်က မောဟဖြစ်စေသော်လည်း၊ လောက၌ သင်က ကျေးဇူးတော်ပြုသောအခါ သင်တစ်ပါးတည်းသာ မုတ်ခ္ရှ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The same divine power that binds through delusion also frees through grace; therefore one should not absolutize worldly appearances but seek the source (Devī) with devotion and discernment.
Aligned with sarga/pratisarga as it names Devī the ‘seed’ (bīja) of the cosmos and the power by which manifestation appears (māyā).
Māyā here is not merely ‘illusion’ but the Goddess’ creative-concealing power. Liberation occurs when that same power ‘turns transparent’ through prasāda, revealing the ground-reality.