Markandeya Purana — Adhyaya 75, Shloka 47
Adhyaya 75 — The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu
ऋषिरुवाच
प्रियेतिसाम्प्रतं येयं त्वयोक्ता वरवर्णिनी ।
किं विस्मृतन्ते भूपाल श्लाघ्येयं गृहिणी तव ॥
ṛṣir uvāca
priyeti sāmprataṃ yeyaṃ tvayoktā varavarṇinī /
kiṃ vismṛtante bhūpāla ślāghyeyaṃ gṛhiṇī tava //
ရသီက မိန့်တော်မူသည်။ «ယခုတင်ပင် သင်ကိုယ်တိုင်က ဤတောက်ပမြတ်သော မိန်းမကို ‘ချစ်သူ’ ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ အို မြေကြီးကို ကာကွယ်သူ၊ အဘယ်ကြောင့် မေ့လျော့သနည်း။ သင်၏ မဟေသီသည် ချီးမွမ်းထိုက်၏»။
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Forgetfulness of one’s obligations—especially toward those who sustain one’s life and dharma—is treated as a moral lapse. Praise without remembrance/commitment is hollow.
Didactic narrative; not pañcalakṣaṇa.
‘Smṛti’ (memory) is a spiritual faculty; its distortion indicates inner veiling. The sage’s reminder functions like a guru’s intervention to restore right-seeing.