Markandeya Purana — Adhyaya 74, Shloka 20
Adhyaya 74 — King Svarashtra, the Deer-Queen’s Curse, and the Rise of Tamasa Manu
का त्वं ब्रूहि मृगी वाक्यं कथं मानुषवद्वदेत् । कश्चैव लोलो यो विघ्नं त्वत्सङ्गे कुरुते मम ॥
kā tvaṃ brūhi mṛgī vākyaṃ kathaṃ mānuṣavad vadet / kaś caiva lolo yo vighnaṃ tvatsaṅge kurute mama
မင်းကြီးက မေးတော်မူသည်— «သင်သည် မည်သူနည်း။ ပြောပါ၊ အို မိခင်ကောင်မ—သင်သည် လူကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ပြောနိုင်သနည်း။ ထို့ပြင် ငါ့အား သင်နှင့်အတူ နေရခြင်းကို တားဆီးသော မတည်မြဲသူသည် မည်သူနည်း»
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse sets up an inquiry into anomalous experience (an animal speaking) as a doorway to moral causality—suggesting that present conditions and impediments are rooted in prior actions and relationships.
Primarily within Vaṃśānucarita/Upākhyāna-style narrative used for dharma-teaching; it is not a direct Sarga/Pratisarga cosmology passage but a moral episode embedded in the Purāṇic discourse.
‘Human speech in an animal body’ symbolizes residual saṃskāras (impressions) surviving embodiment-changes; ‘vighna’ points to unseen karmic knots that obstruct desire-driven pursuit.