Shloka 1
Adhyaya 71 — The King’s Remorse and the Sage’s Counsel on the Necessity of a Wife
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे औत्तममन्वन्तरे सप्ततितमोऽध्यायः ।
एकसप्ततितमोऽध्यायः- ७१
मार्कण्डेय उवाच तां प्रेषयित्वा राजापि स्वभर्तृगृहमङ्गनाम् ।
चिन्तयामास निःश्वस्य किमत्र सुकतं भवेत् ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe auttamamanvantare saptatitamo 'dhyāyaḥ / ekasaptatitamo 'dhyāyaḥ- 71 / mārkaṇḍeya uvāca tāṃ preṣayitvā rājāpi svabhartṛgṛham aṅganām / cintayāmāsa niḥśvasya kim atra sukataṃ bhavet
ဤသို့ဖြင့် သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ ပုရာဏ၌ အော်တ္တမ မန္ဝန္တရအတွင်း အခန်း ခုနစ်ဆယ် ပြီးဆုံး၏။ အခန်း ခုနစ်ဆယ့်တစ်—မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်: မိန်းမကို ခင်ပွန်းအိမ်သို့ ပို့ပြီးနောက် မင်းကြီးလည်း သက်ပြင်းချကာ «ဤနေရာ၌ ကုသိုလ် သို့မဟုတ် မှန်ကန်သော လမ်းစဉ် မည်သို့ ရှိနိုင်သနည်း» ဟု စဉ်းစား၏။
FAQs
True dharma includes post-action reflection: even after correcting an external wrong, the ruler asks what further good—atonement, charity, or counsel—may be required to heal the moral remainder.
Manvantara is explicitly named; the colophon anchors the episode in the purāṇic chronological framework.
The king’s ‘sigh’ signifies the awakening of conscience (antar-dharma). The search for sukṛta indicates an inner turning from mere power to wisdom-guided action.