Markandeya Purana — Adhyaya 10, Shloka 13
Adhyaya 10 — Jaimini’s Questions on Birth, Death, Karma, and the Embodied Journey
पक्षिण ऊचुः इत्येवमुक्तो बहुशो जडत्वान्नाह किञ्चन ।
पितापि तं सुबहुशः प्राह प्रीत्या पुनः पुनः ॥
pakṣiṇa ūcuḥ ity evam ukto bahuśo jaḍatvān nāha kiñcana | pitāpi taṃ subahuśaḥ prāha prītyā punaḥ punaḥ ||
ငှက်တို့က ပြောကြသည်– ထိုသို့ အကြိမ်ကြိမ် သင်ကြားပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ မိုက်မဲသကဲ့သို့ ထင်ရခြင်းကြောင့် မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့။ သူ၏ဖခင်တောင်မှ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် ထပ်မံပြောဆိုခဲ့သည်။
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse highlights a teaching motif: the wise may appear unresponsive, while affectionate elders persist in instruction. It sets up a later revelation that ‘dullness’ may conceal deep dispassion or insight.
It belongs to ākhyāna (didactic narrative) used to convey dharma and vairāgya; not a direct pancalakṣaṇa category.
Silence here can signify inner withdrawal: the mind no longer engages in conventional aims, foreshadowing a jñānī-like stance that does not respond to worldly prompting.