Shloka 55
Arjuna’s Himalayan Departure and the Commencement of Severe Tapas
Janamejaya’s Inquiry; Sages Approach Śiva
मुष्टिभि्वज्ञसंकाशैर्धूममुत्पादयन् मुखे । प्रजहार दुराधर्षे किरातसमरूपिणि,तब विशालकाय किरातरूपी भगवान् शंकरने उन वृक्षों और शिलाओंको भी ग्रहण कर लिया। यह देखकर महाबली कुन्तीकुमार अपने वज़तुल्य मुक््कोंसे दुर्धर्ष किरात-सदृश रूपवाले भगवान् शिवपर प्रहार करने लगे। उस समय क्रोधके आवेशसे अर्जुनके मुखसे धूम प्रकट हो रहा था
Kirāta uvāca: muṣṭibhir vajra-saṅkāśair dhūmam utpādayan mukhe | prajahāra durādharṣe kirāta-samarūpiṇi ||
ကိရာတ (တောင်တန်းမုဆိုး) ရုပ်ကို ဆောင်ထားသော မအနိုင်မခံနိုင်သည့် သခင်ကို အာဂျုနသည် မိုးကြိုးတံခွန်ကဲ့သို့သော လက်သီးများဖြင့် ထိုးနှက်လေ၏။ သစ်ပင်နှင့် ကျောက်တုံးများတောင် သခင်၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းယူခံရ၍ အကျိုးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကုန္တီ၏ သား မဟာဗလ အာဂျုနသည် ပိုမိုတင်းမာစွာ တိုက်ခိုက်လေ၏။ ဒေါသအပူကြောင့် သူ၏ ပါးစပ်မှ မီးခိုးထွက်လာပြီး သမာဓိနှင့် သတ္တိကို စမ်းသပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။
किरयात उवाच
Educational Q&A
Extraordinary power must be governed by discipline and right intent: Arjuna’s fierce effort is shown alongside the divine ‘invincibility’ of Śiva, indicating that true strength is perfected through testing, humility, and alignment with dharma rather than mere aggression.
Śiva, disguised as a Kirāta, confronts Arjuna. After Arjuna’s weapons and even thrown trees and rocks prove ineffective, Arjuna closes in and strikes with thunderbolt-like fists; his anger is so intense that ‘smoke’ is described as issuing from his mouth.