Shloka 54
Arjuna’s Himalayan Departure and the Commencement of Severe Tapas
Janamejaya’s Inquiry; Sages Approach Śiva
तदा वृक्षान् महाकाय: प्रत्यगृह्नादथो शिला: । किरातरूपी भगवांस्तत: पार्थो महाबल:,तब विशालकाय किरातरूपी भगवान् शंकरने उन वृक्षों और शिलाओंको भी ग्रहण कर लिया। यह देखकर महाबली कुन्तीकुमार अपने वज़तुल्य मुक््कोंसे दुर्धर्ष किरात-सदृश रूपवाले भगवान् शिवपर प्रहार करने लगे। उस समय क्रोधके आवेशसे अर्जुनके मुखसे धूम प्रकट हो रहा था
tadā vṛkṣān mahākāyaḥ pratyagṛhṇād atho śilāḥ | kirātarūpī bhagavāṁs tataḥ pārtho mahābalaḥ ||
ထိုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသန်မာသူသည် သစ်ပင်များနှင့် ကျောက်တုံးများကိုပါ ပြန်လည်ဖမ်းယူ하였다။ တောင်မုဆိုး ကိရာတရုပ်ကို ဆောင်ထားသော ဘုရားရှင် (သီဝ) သည် ထိုအရာများကိုလည်း လက်ခံယူလိုက်သည်။ ထိုကိုမြင်သော် လက်မောင်းကြီးပါဝါရှိသော ပါရ္ထ (အာర్జုန) သည် ဒေါသလွှမ်းမိုးကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကိရာတသဏ္ဍာန်ရှိသော သီဝဘုရားကို မိမိ၏လက်သီးလေးလံလေးဖြင့် ထိုးနှက်လေသည်။ ထိုအချိန် အာర్జုန၏ မျက်နှာမှ ဒေါသကြောင့် မီးခိုးထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။
किरयात उवाच
Educational Q&A
Even a great hero’s strength and anger must be disciplined; the divine may appear in unexpected forms to test pride and refine resolve into humility and devotion, making one fit to receive higher power and grace.
Śiva, disguised as a Kirāta, displays overwhelming might by seizing trees and rocks; Arjuna, provoked and enraged, attacks with his fists—an escalating confrontation that serves as a divine test preceding Śiva’s eventual favor.