Shloka 466
पुरन्दरपुरे रम्ये शक्रेण सह मोदते । इस प्रकार बहुत वर्षोतक वह स्वर्गलोकमें सम्मानपूर्वक रहता है। तदनन्तर इक््कीस हजार वर्षोतक गन्धर्वोंके साथ इन्द्रकी रमणीय नगरीमें रहकर देवेन्द्रके साथ ही वहाँका सुख भोगता है
purandarapure ramye śakreṇa saha modate |
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ၏ သာယာလှပသော မြို့တော်၌ သူသည် သက္ကရာနှင့်အတူ ပျော်မြူး၏။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်လောက၌ ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် နေထိုင်ပြီးနောက်၊ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းတစ်ထောင်တိုင်အောင် ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့်အတူ အိန္ဒြ၏ ချစ်ဖွယ်မြို့တော်၌ နေကာ နတ်တို့၏ အရှင်နှင့်အတူ ကောင်းကင်သုခကို ခံစား၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage underscores the Mahābhārata’s moral logic of karma: righteous and meritorious action leads to honored residence in Svarga and companionship with divine beings, portraying heavenly enjoyment as a consequence of earned virtue rather than mere chance.
Vaiśampāyana describes a person (contextually, a meritorious soul) dwelling in Indra’s beautiful city, rejoicing with Indra; after many years, he continues for a vast span—twenty-one thousand years—enjoying celestial pleasures with Gandharvas in the presence of Devendra.