Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 104
पितृनुद्धरते सवानिकादशसमुद्धवान् | आत्मानं ससुतं चैव स्त्रियं च भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ) वह पुरुष अपनी ग्यारह पीढ़ीमें समस्त पितरोंका, अपना तथा अपनी स्त्री और पुत्रका भी उद्धार कर देता है
pitṝn uddharate sarvān ekādaśa-samuddhavān | ātmānaṁ sa-sutaṁ caiva striyaṁ ca bharatarṣabha ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– «အို ဘာရတမျိုး၏ နွားထီးတော်တည်းဟူသော သူရဲကောင်းရေ၊ ထိုသို့သောသူသည် မိမိမျိုးရိုး၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်လာ၏။ သူသည် မျိုးဆက် တစ်ဆယ့်တစ်ဆက်အထိ ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို ကူးမြောက်စေပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင်၊ မယားနှင့် သားတော်တို့၏ ဓမ္မရေးရာ မြင့်တင်ခြင်းကိုလည်း ရရှိစေ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that righteous conduct with spiritual potency is not merely personal; it radiates outward, bringing uplift to one’s ancestors and immediate family. Dharma is presented as intergenerational responsibility and benefit.
Vaiśaṃpāyana, continuing his narration, states a general dharmic principle: a certain exemplary person (implied by the surrounding context) is said to ‘deliver’ ancestors up to eleven generations and also benefit himself, his wife, and his son—highlighting the far-reaching fruits of virtue.