Shloka 33
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
संविभज्य यदा भुड्क्ते नृपतिर्दुर्बलान् नरान् । तदा भवन्ति बलिन: स राज्ञो धर्म उच्यते
saṁvibhajya yadā bhuṅkte nṛpatir durbalān narān | tadā bhavanti balinaḥ sa rājño dharma ucyate ||
ဥတတ္ထျာက ဆိုသည်– မင်းသည် အားနည်းသူတို့အား အစားအစာနှင့် လိုအပ်သည့် အထောက်အပံ့များကို အရင်ဆုံး ခွဲဝေပေးပြီးမှ မိမိ၏ အစာကို နောက်မှ စားသုံးလျှင်၊ အားမရှိသူတို့သည် အင်အားရှိလာကြသည်။ ဤသို့ ကိုယ်တိုင်ကို ထိန်းချုပ်၍ ပေးကမ်းခြင်းကို မင်း၏ ဓမ္မဟု ကြေညာထားသည်။
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
A king’s dharma is to prioritize the welfare of the weak: by distributing resources to them first and restraining his own consumption, he strengthens society and fulfills righteous kingship.
In a discourse on righteous governance in the Śānti Parva, the sage Utatthya defines an ideal royal practice: the king should first provide necessities to vulnerable subjects and only afterward eat himself; this act of giving is praised as true royal duty.