Shloka 18
राजा-दैवतत्वम् — The King as a Stabilizing ‘Daivata’ (Divine Function) in Social Order
समेत्य तास्ततश्चक्करु: समयानिति न: श्रुतम् । वाक्शूरो दण्डपरुषो यश्च स्यात् पारजायिक:
sametya tāstataścakruḥ samayān iti naḥ śrutam | vākśūro daṇḍaparuṣo yaś ca syāt pārājayikaḥ ||
ဘိဿမက မိန့်တော်မူသည်— «သူတို့သည် စုဝေးပြီးနောက် အချင်းချင်း သဘောတူညီချက်များ ချမှတ်ခဲ့ကြသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကြားဖူးသည်။ သို့ရာတွင် စကားဖြင့်သာ ရဲရင့်သူ၊ ဒဏ်ခတ်ရာတွင် ကြမ်းတမ်းသူ၊ အခြားသူတို့ကို အနိုင်ယူလိုစိတ်ပြင်းသူသည် ထိုသဟဇာတသဘောတူညီမှုအတွက် မသင့်တော်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Lasting agreements (samaya) require restraint and integrity; mere verbal bravado and punitive harshness, driven by a desire to defeat others, undermines concord and righteous governance.
Bhīṣma reports a traditional account: after gathering, a group established mutual compacts; he then cautions that a person who is only bold in speech and severe in punishment, aiming at others’ defeat, is unsuitable for maintaining such agreements.