Shloka 14
अहमात्मानमात्मस्थो मार्गमाणो55त्मनो गतिम् । वासार्थिन महाप्रज्ञं चलच्चित्तमुपास्मि ह
aham ātmānam ātmastho mārgaṇo ’tmanaḥ gatim | vāsārthin mahāprājñaṃ calacittam upāsmi ha ||
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «အာရုံခံအရာဝတ္ထုတို့မှ ဆုတ်ခွာ၍ ကိုယ့်အတ္တ၌ တည်နေကာ၊ ဇီဝအတ္တ၏ အမြင့်ဆုံး လမ်းကြောင်း—ဗြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တကို ရှာဖွေနေသည်။ သို့သော်လည်း အိမ်ထောင်ရေးဘဝ၌ နေရာတစ်ခုကို အမြဲရှာတတ်သော ဉာဏ်ကြီးသော်လည်း မငြိမ်မသက်သော ဤစိတ်ကို ကျွန်ုပ်သည် ‘အမှုထမ်း’ နေရဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် စွဲလမ်းမှုကြောင့် မချည်နှောင်ခံရသကဲ့သို့ မုန်းတီးမှုကြောင့်လည်း သတ်မှတ်မခံရ; စိတ်၏ အလေ့အထ လှုပ်ရှားမှုကို အသိအမှတ်ပြုလျက် အတွင်းလွတ်မြောက်မှုကို ကြိုးပမ်းနေသည်»။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Even when one turns away from sense-objects and seeks the highest realization (ātmanaḥ gati), the mind remains restless and habit-driven. The teaching is to recognize this instability without falling into either attachment or aversion, and to continue disciplined inner practice—observing, training, and redirecting the mind toward the Self.
A Brahmin speaker describes his inner state: he is engaged in the quest for the supreme Self while simultaneously dealing with a clever, wandering mind that keeps inclining toward ‘dwelling’ in worldly life. He frames this as a lived tension of spiritual pursuit—neither indulgence nor hatred, but ongoing practice amid mental fluctuation.