Shloka 60
Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
एतद् वो लक्षण देवा मत्प्रसादसमुद्धवम् । स्वयं यज्जैर्यजमाना: समाप्तवरदक्षिणै:
etad vo lakṣaṇa devā matprasādasamudbhavam | svayaṁ yajjair yajamānāḥ samāptavaradakṣiṇaiḥ ||
«အို ဒေဝတို့၊ ဤသည်မှာ ငါ့ကျေးဇူးတော်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော သင်တို့၏ လက္ခဏာတည်း—သင်တို့ကိုယ်တိုင် ယဇ္ဈပြုသူများအဖြစ် ယဇ္ဈများကို ဆောင်ရွက်နိုင်ကြပြီး၊ ထိုယဇ္ဈများကို စည်းကမ်းတကျ ပြီးစီးစေကာ သတ်မှတ်ထားသော အထူးကောင်းမွန်သည့် ဒက္ခိဏာ (ပူဇာခ) ကို ပေးအပ်နိုင်ကြလိမ့်မည်။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links rightful ritual action with ethical completion: a sacrifice is not merely performed but must be properly concluded with due dakṣiṇā (gifts/fees). Divine status and auspicious “marks” are framed as arising from grace and from adherence to dharmic procedure—especially honoring obligations to officiants through prescribed giving.
Vaiśampāyana reports a statement addressed to the gods, describing a “sign/privilege” granted to them through the speaker’s favor: they are enabled to act as yajamānas (sacrificial patrons), performing sacrifices themselves and completing them with the appropriate, excellent dakṣiṇās.