Shloka 27
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
ऊर्ध्व॑ भित्त्वा प्रतिष्ठन्ते प्राणा: पुण्यवतां नूप । मध्यतो मध्यपुण्यानामधो दुष्कृतकर्मणाम्
ūrdhvaṁ bhittvā pratiṣṭhante prāṇāḥ puṇyavatāṁ nṛpa | madhyato madhya-puṇyānām adho duṣkṛta-karmaṇām rājān ||
ပါရာရှရက မိန့်တော်မူသည်– အို မင်းကြီး၊ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူတို့၏ အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) သည် အထက်သို့ ထွက်ကာ ဘြဟ္မရန္ဓ္ရကို ဖောက်ထွင်း၍ ထွက်သည်။ ကုသိုလ်အလယ်အလတ်ရှိသူတို့၏ ပရာဏသည် ပါးစပ်၊ မျက်စိ စသည့် အလယ်အပေါက်များမှ ထွက်သည်။ သို့ရာတွင် မကောင်းမှုသာ ပြုသူတို့၏ ပရာဏသည် အောက်ဘက်အပေါက်များမှ အောက်သို့ ထွက်သည်။
पराशर उवाच
Educational Q&A
A person’s moral and spiritual quality (puṇya vs. duṣkṛta) is reflected at death in the ‘path’ by which prāṇa departs: upward through the brahma-randhra for the highly meritorious, through middle openings for middling merit, and downward for those dominated by sinful action—linking ethical conduct with one’s final transition.
Parāśara instructs a king about the signs and implications of death, describing three modes of prāṇa’s departure corresponding to three grades of karma, thereby teaching the king an ethical-yogic view of how life’s deeds shape the moment of dying.