Shloka 11
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
ततस्तु यज्ञे सावित्री साक्षात् त॑ संन्यमन्त्रयत् । निमन्त्रयन्ती प्रत्युक्ता न हन््यां सहवासिनम्
tatastu yajñe sāvitrī sākṣāt taṁ saṁnyamantrayata | nimantrayantī pratyuktā na hanyāṁ sahavāsinam ||
ထို့နောက် ထိုယဇ္ဈပူဇော်ပွဲအတွင်း သာဝိတြီ (Sāvitrī) ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာ၍ သူ့ကို တိုက်တွန်းညွှန်ကြား하였다။ သို့သော် သူမက ဖိတ်ခေါ်ကာ အမိန့်ပေးသော်လည်း ထိုဗြာဟ္မဏက “ကျွန်ုပ်နှင့်အတူနေထိုင်သော သမင်ကို မသတ်နိုင်” ဟု ပြန်လည်ဆိုကာ လိုက်နာရန် ငြင်းပယ်하였다။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရိုးရာအဆင်ပြေမှုထက် အဟിംသာနှင့် မိမိအပေါ် မီခိုနေသော အဖော်အပေါင်းအပေါ် သစ္စာကို ဦးစားပေးခဲ့သည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic tension between ritual instruction and moral restraint: even when a sacred authority urges an act within a sacrificial setting, the brāhmaṇa upholds ahimsa and fidelity to a dependent companion, implying that conscience and non-violence can override ritual demands.
During a sacrifice, Sāvitrī appears and counsels the brāhmaṇa to offer a deer as an oblation. The brāhmaṇa responds that he cannot kill the deer that lives with him, and therefore refuses her instruction.