Shloka 12
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
एवमुक्ता निवृत्ता सा प्रविष्टा यज्ञपावकम् । कि नु दुश्चरितं यज्ञे दिदृक्षु: सा रसातलम्
evam uktā nivṛttā sā praviṣṭā yajñapāvakam | ki nu duścaritaṁ yajñe didṛkṣuḥ sā rasātalam ||
ထိုသို့ ပြန်လည်ပြောဆိုခံရသဖြင့် သူမသည် ရပ်တန့်ကာ ပြန်လှည့်သွားပြီးနောက် ယဇ္ဈမီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား하였다။ ယဇ္ဈအတွင်း မကောင်းမှု သို့မဟုတ် ချို့ယွင်းချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိကို မြင်လိုသည့် ဆန္ဒဖြင့် လာခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ရသာတလ (Rasātala) သို့ ဆင်းသက်သွား하였다။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores ritual accountability: even a sacrifice must be examined for ethical or procedural fault (duścarita). It implies that religious acts are not beyond scrutiny; dharma requires vigilance about purity of means, not merely the outward performance.
Nārada narrates that the woman, after receiving an answer, withdraws and enters the sacrificial fire. Her purpose in coming was to check whether any misdeed or flaw was present in the yajña; afterward she proceeds to Rasātala, a netherworld realm.