Shloka 8
Ātma-saṃyama-dharma: One-pointedness of Mind and Senses (शुक–व्यास संवादः)
विधूमे सन्नमुसले वानप्रस्थप्रतिश्रये । काले प्राप्ते चरन् भैक्ष्यं कल्पते ब्रह्म भूयसे
vidhūme sannamusale vānaprasthapratiśraye | kāle prāpte caran bhaikṣyaṃ kalpate brahma bhūyase ||
ဗျာသက မိန့်ကြားသည်— သင့်လျော်သော အချိန်ရောက်လာသောအခါ၊ ဆန်န്യാസီသည် အလှူခံ၍ အသက်မွေးသူဖြစ်လျှင် တောနေထိုင်သူ (ဝါနပရಸ್ಥ) ၏ အိမ်သို့ အလှူခံသွားရာတွင် မီးဖိုခန်းမှ မီးခိုးမထွက်တော့သည့်အချိန်၊ ဆန်ထောင်းသံ (မုဆလ်သံ) ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်ကိုသာ ရွေးရမည်။ ဤသို့ စည်းကမ်းတကျ အသက်ရှင်သော ဘိက္ခုသည် ဗြဟ္မဘဝကို ရောက်နိုင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်စုံလာသည်။
व्यास उवाच
Educational Q&A
A renunciant should beg in a way that minimizes burden and disturbance to householders/forest-dwellers—approaching only after cooking and pounding are finished—so that his livelihood remains pure, restrained, and aligned with the pursuit of Brahman.
Vyāsa lays down a practical rule of conduct for a mendicant: the sannyāsin should time his alms-round to a vānaprastha’s dwelling when there is no kitchen smoke and no sound of the pestle, indicating that the host’s work is done and the request will not cause disruption.