Shloka 17
Ākiṃcanya–Tyāga Upadeśa
The Instruction on Non-ownership and Renunciation
सतु विप्र: प्रशान्तश्न स्पृष्ट: पुण्येन वायुना । सुखमासाद्य सुष्वाप भास्करश्लास्तम भ्ययात्
sa tu vipraḥ praśāntaś ca spṛṣṭaḥ puṇyena vāyunā | sukham āsādya suṣvāpa bhāskaraś cāstam abhyayāt ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်— «ထိုဗြာဟ္မဏသည် အလွန်အမင်း ငြိမ်းချမ်းသွားပြီး သန့်ရှင်းသော လေညင်း၏ ထိတွေ့မှုကို ခံရလေသည်။ သက်သာချမ်းမြေ့မှုနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိကာ ထိုနေရာ၌ လဲလျောင်းအိပ်ပျော်သွား၏။ ထိုအချိန်တွင် နေမင်းလည်း ဝင်ရိုးသို့ ကျလေ၏။»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the movement from disturbance to tranquility: when the mind becomes praśānta (pacified), even a small auspicious influence (a ‘holy breeze’) can restore well-being, leading naturally to rest. Ethically, it suggests that calmness and purity support right discernment and recovery.
Bhishma describes a brahmin who, after being soothed and purified by an auspicious wind, experiences comfort, lies down, and falls asleep; simultaneously, the sun sets—signaling the close of a day and a pause in events.