Shloka 8
Gautama–Yama Saṃvāda: Mātṛ-Pitṛ-Ṛṇa (Debt to Parents) and Śubha-Loka Attainment
हैहयानां कुले जात: सुमित्रो मित्रनन्दन: । चरामि मृगयूथानि निघ्नन् बाणै: सहस्रश:
haihayānāṃ kule jātaḥ sumitro mitranandanaḥ | carāmi mṛgayūthāni nighnan bāṇaiḥ sahasraśaḥ ||
ဘိဿမက ပြောသည်— «ဟိုင်းဟယ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူ၊ မိတ်ဆွေတို့၏ ဝမ်းမြောက်မှုဖြစ်သော စုမိတ္တရဟု ငါ့ကို ခေါ်ကြသည်။ ငါသည် လှည့်လည်သွားလာရင်း မြင်းမုဆိုးအုပ်များကို မြားတစ်ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ထိုးသတ်လျက် ရှိသည်» ဟု။ ဤစကားသည် မိမိ၏ အင်အားနှင့် အတ္တလက္ခဏာကို ထင်ရှားစေသကဲ့သို့၊ ကာကွယ်ရန် အသုံးချသင့်သော စစ်ပညာကို မလိုအပ်သော အကြမ်းဖက်မှုသို့ လွဲချော်စေနိုင်သည့် ဓမ္မရေးရာ တင်းမာမှုကိုလည်း အရိပ်အမြွက် ပြသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly raises the dharmic question of how power and martial ability should be used: lineage and prowess can be proclaimed with pride, yet the act described—slaughtering animal herds for sport—invites reflection on restraint (saṃyama) and the proper aims of a kṣatriya’s strength.
A speaker (within Bhishma’s discourse) introduces himself as Sumitra of the Haihaya line, describing his roaming life and his practice of killing herds of deer with countless arrows—setting up characterization and a moral backdrop for the surrounding discussion in the Śānti Parva.