Shloka 37
Nakula’s Counsel on Yajña, Dāna, and Tyāga (नकुलोपदेशः—यज्ञदानत्यागविचारः)
निहत्य शत्रूंस्तरसा समृद्धान् शक्रो यथा दैत्यबलानि संख्ये । कः पार्थ शोचेन्निरत: स्वथधर्मे पूर्व: स्मृते पार्थिव शिष्टजुष्टे
nihatya śatrūṁs tarasā samṛddhān śakro yathā daityabalāni saṅkhye | kaḥ pārtha śocen nirataḥ svadharme pūrvaḥ smṛte pārthiva śiṣṭajuṣṭe |
နကုလက ပြောသည်— «ကွန်တီနန္ဒန၊ စစ်မြေပြင်၌ ဒေတ္တိယတပ်များကို သက္ကရ (အိန္ဒြ) က သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့၊ အင်အားကြီးသော ရန်သူများကို အလျင်အမြန် တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်၍ အောင်ပွဲရပြီးနောက်၊ ရှေးကတည်းက မှတ်သားထားသော၊ သီလရှိသော မင်းများက လိုက်နာခဲ့သည့် ကိုယ့်ဓမ္မ၌ တည်ကြည်နေသူကို—အို ပါර්ထ—ဘယ်မင်းက ဝမ်းနည်းမည်နည်း? (သင်မှတပါး)»
नकुल उवाच
Educational Q&A
A ruler who has fulfilled his warrior duty—defeating formidable enemies—and who remains devoted to svadharma as upheld by tradition and righteous kings has no ethical cause for grief; sorrow is portrayed as inconsistent with accomplished duty and established royal conduct.
Nakula addresses “Partha,” consoling him by invoking Indra’s battlefield example: just as Indra annihilates Daitya forces, so a victorious king who has acted according to the time-honored kṣatriya code should not lament, but stand firm in dharma.