Shloka 47
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
स घोररूपो व्यचरत् कालवच्छिविरे ततः । अपश्यद् द्रौपदीपुत्रानवशिष्टांश्व सोमकान्
sa ghorarūpo vyacarat kālavac chivire tataḥ | apaśyad draupadīputrān avaśiṣṭāṃś ca somakān |
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ စခန်းအတွင်း၌ မရဏကာလကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာ၏။ ထိုနေရာတွင် ဒရౌပဒီ၏ သားတို့နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ဆိုမကတို့ကို မြင်၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames uncontrolled vengeance as a force resembling Kāla (Death/Time), suggesting that when one abandons restraint and dharma in war, one becomes an agent of indiscriminate destruction, bringing tragedy upon the innocent and the already-defeated.
Sañjaya describes Aśvatthāmā roaming the sleeping camp in a terrifying state, and noticing Draupadī’s five sons along with the remaining Somaka warriors—setting the stage for the ensuing slaughter in the Sauptika episode.