Shloka 42
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
योधानश्चान् द्विपांश्वैव प्राच्छिनत् स वरासिना । रुधिरोक्षितसर्वाड्र: कालसृष्ट इवान्तक:
yodhāṁś cān dvipāṁś caiva prācchinat sa varāsinā | rudhirokṣita-sarvāṅgaḥ kāla-sṛṣṭa ivāntakaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ သူ၏ ထူးမြတ်သော ဓားဖြင့် စစ်သည်တို့ကိုသာမက မြင်းနှင့် ဆင်တို့ကိုပါ ခုတ်ဖြတ်၍ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်စေ하였다။ ကိုယ်တစ်လုံးလုံး သွေးစိုရွှဲနေပြီး၊ အချိန်က လှုံ့ဆော်၍ လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့သော မရဏာ—ယမမင်းတော်တိုင်ကဲ့သို့—ကန့်သတ်မဲ့စွာ သတ်ဖြတ်မှုအတွင်း လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked wrath and vengeance in war can make a person resemble ‘Antaka’—death itself—suggesting a moral collapse where human agency becomes indistinguishable from blind destruction driven by Kāla (Time/fate).
Sañjaya describes the attacker’s rampage: with a fine sword he cuts down combatants and even great war-animals, his body soaked in blood, appearing like Death unleashed by Time—an image of relentless, indiscriminate killing.