Shloka 20
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
आचार्य पुत्र शस्त्रेण जहि मां मा चिरं कृथा: । त्वत्कृते सुकृताललोकान् गच्छेयं द्विपदां वर
ācārya-putra śastreṇa jahi māṁ mā ciraṁ kṛthāḥ | tvat-kṛte sukṛtāl lokān gaccheyaṁ dvipadāṁ vara ||
သဉ္ဇယက ပြော၏—သူသည် လက်သည်းဖြင့် ဒ్రోဏ၏ သားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အသံကျိုးကျိုးဖြင့် ပြော၏—“အာචာရျ၏ သားတော်၊ လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ မနှောင့်နှေးနှင့်။ ငါ့ကို လက်နက်တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် သတ်လော့၊ သင်ကြောင့် ကုသိုလ်ဖြင့် ရသော လောကများသို့ ငါ သွားနိုင်စေရန်” ဟု။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension of seeking a ‘good death’ and posthumous merit even amid brutality: the speaker urges being slain by a proper weapon (śastra), implying a belief that the manner and agency of death can shape one’s afterlife, while also exposing how war distorts moral judgment—turning killing into a means of ‘benefit’ for the slain.
In the night-raid context of the Sauptika Parva, a wounded or captured person clutches Droṇa’s son and, speaking indistinctly, begs him not to delay but to kill him with a weapon, so that he may attain meritorious realms ‘through’ Aśvatthāman’s act.