Shloka 142
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
मुदितानां वितृप्तानां तस्मिन् महति वैशसे । समेतानि बहून्यासन् भूतानि च जनाधिप
sañjaya uvāca |
muditānāṃ vitṛptānāṃ tasmin mahati vaiśase |
sametāni bahūny āsan bhūtāni ca janādhipa ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—အို လူတို့၏အရှင်၊ ထိုမဟာသတ်ဖြတ်မှုကြီးအတွင်း၌ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ္တဝါအုပ်စုများစွာ စုဝေးလာကြသည်။ သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်လှုပ်ရှား၍ အားရပြည့်ဝကာ၊ သွေးမြေ့သောပွဲတော်တစ်ရပ်သို့ လာသကဲ့သို့ ထိုအကြမ်းဖက်မှုသို့ ဆွဲဆောင်ခံရကြ၏။ ဤအပိုဒ်သည် စစ်၏အကျင့်ဆိုးကို ထင်ရှားစေသည်—လူသေဆုံးခြင်းဖြင့် အကြမ်းဖက်မှု မပြီးဆုံးဘဲ၊ ဒုက္ခကို နှစ်သက်သော မုဆိုးဆန်သည့် အင်အားများကို ဆွဲခေါ်လာသည့် အစာအိမ်တောင်းဆိုမှုတစ်ရပ် ဖြစ်လာသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical degradation caused by mass violence: slaughter becomes a magnet for cruel, predatory forces that rejoice in suffering, implying that adharma in war has consequences beyond the immediate human conflict.
Sanjaya describes the aftermath/scene of intense killing, where many fearsome beings (bhūtas and similar entities, as elaborated in the surrounding narration) gather at the site, delighted and satisfied by the carnage.