Shloka 43
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
येषां विस्मयते नित्यं भगवान् कर्मभिह्र: । मनोवाक्कर्मभिय॑क्तिनित्यमाराधितश्न यै:
sañjaya uvāca | yeṣāṃ vismayate nityaṃ bhagavān karmabhiḥ | manovākkarmabhir yukti-nityam ārādhitaś ca yaiḥ | sākṣād bhagavān śaṅkaraḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ဘုရားသခင်သည် အမြဲတမ်း အံ့ဩမိနေတော်မူ၏။ စိတ်၊ စကား၊ လုပ်ရပ်တို့ဖြင့် အာရုံစိုက်၍ မပြတ်မလပ် ပူဇော်ကာ အမြဲသတိရှိစွာ ဝတ်ပြုကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သင်္ကရ (ရှီဝ) ဘုရားကို သူတို့သည် နေ့စဉ် တိုက်ရိုက် ပူဇော်ကြ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
True devotion is not merely ritual; it is sustained integrity—worship expressed through the alignment of mind, speech, and action, carried out with constant attentiveness and disciplined intent.
Sañjaya describes a group whose conduct and devotional practice are so exemplary that the divine is said to marvel at their deeds; they are portrayed as daily worshippers of Śaṅkara (Mahādeva) through thought, word, and deed.