Shloka 27
पितृहन्तृनहं हत्वा पज्चालान् निशि सौप्तिके । काम॑ कीट: पतड़ो वा जन्म प्राप्प भवामि वै
pitṛhantṝn ahaṃ hatvā pāñcālān niśi sauptike | kāmaṃ kīṭaḥ pataṅgo vā janma prāpya bhavāmi vai ||
ကೃပက ပြောသည်—«ငါ့အဖကို သတ်ခဲ့သော ပာဉ္စာလာတို့ကို ညအခါ အိပ်ပျော်နေစဉ် သတ်ပြီးနောက် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်အားလုံးကို ငါလက်ခံမည်။ နောက်ဘဝတွင် ပိုးကောင် သို့မဟုတ် ပျားပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်ဆိုလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပါစေ»။
कृप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between personal vengeance and ethical restraint: Kṛpa frames the killing as retribution for his father’s death and declares willingness to bear severe karmic fallout (even a low rebirth), underscoring how revenge can override concern for moral consequence while still acknowledging that consequence exists.
In the Sauptika episode, the surviving Kaurava-side warriors contemplate or justify a nocturnal attack on the sleeping Pāñcālas. Here Kṛpa states that killing them in their sleep—because they are ‘father-slayers’—is worth any personal afterlife penalty.