Adhyaya 41

Verse 1

(दाक्षिणात्य अधिक पाठके २ श्लोक मिलाकर कुल ३९ श्लोक हैं।) ऑपन--#ह< बक। ] अत्शफाय: एकचत्वारिशो< ध्याय: अभिमन्युके द्वारा कर्णके भाईका वध तथा कौरव-सेनाका संहार और पलायन संजय उवाच सो5तिगर्जन्‌ धनुष्पाणिज्यां विकर्षन्‌ पुनः पुन: । तयोर्महात्मनोस्तूर्ण रथान्तरमवापतत्‌

သဉ္ဇယက ပြောသည်– မင်းကြီးရေ၊ ကර්ဏ၏ အစ်ကိုသည် လေးကို လက်တွင်ကိုင်ကာ အလွန်ဟိန်းဟောက်၍ လေးကြိုးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆွဲတင်လျက်၊ ထိုမဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော သူရဲကောင်းနှစ်ဦး၏ ရထားကြားသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာ하였다။

Verse 2

सो<विध्यद्‌ दशभिर्बाणैरभिमन्युं दुरासदम्‌ । सच्छत्रध्वजयन्तारं साश्वमाशु स्मयन्निव,उसने मुसकराते हुए-से दस बाण मारकर दुर्जय वीर अभिमन्युको छत्र, ध्वजा, सारथि और घोड़ोंसहित शीघ्र ही घायल कर दिया

သဉ္ဇယက ပြောသည်– မထီမဲ့မြင်သကဲ့သို့ ပြုံးရယ်လျက်၊ သူသည် မြားဆယ်စင်းဖြင့် မလွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူနိုင်သော အဘိမန်ယူကို လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ကာ၊ ထီးတော်၊ အလံ၊ ရထားမောင်းနှင့် မြင်းများပါ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေ하였다။

Verse 3

पितृपैतामहं कर्म कुर्वाणमतिमानुषम्‌ । दृष्टवार्दितं शरै: कार्ष्णि त्वदीया हृषिता5भवन्‌

သဉ္ဇယက ပြောသည်– အဖေဘိုးဘွားတို့၏ ဓလေ့အတိုင်း မနုဿအင်အားကို ကျော်လွန်သော ရဲရင့်မှုဖြင့် တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်နေသည့် ကာရှ္ဏိ—အဘိမန်ယူကို မြားများဖြင့် နှိပ်စက်ဒဏ်ရာရနေသည်ကို မြင်သော်၊ မင်း၏ စစ်သည်တို့သည် ဝမ်းမြောက်လန်းဆန်းလာ하였다။

Verse 4

तस्याभिमन्युरायम्य स्मयन्नेकेन पत्रिणा । शिर: प्रच्यावयामास तद्रथात्‌ प्रापतद्‌ भुवि

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့နောက် အဘိမန်ယူသည် လေးကို ဆွဲတင်၍ ပြုံးရယ်လျက်၊ အမွေးပါသော မြားတစ်စင်းဖြင့် ရန်သူ၏ ခေါင်းကို လှုပ်ရှားကာ ခွာကျစေ하였다။ ထိုခေါင်းသည် ရထားပေါ်မှ မြေပေါ်သို့ ကျသွား하였다။

Verse 5

कर्णिकारमिवाधूतं वातेनापतितं नगात्‌ | तब अभिमन्युने मुसकराते हुए-से अपने धनुषको खींचकर एक ही बाणसे कर्णके भाईका मस्तक धड़से अलग कर दिया। उसका वह सिर रथसे नीचे पृथ्वीपर गिर पड़ा, मानो वायुके वेगसे हिलकर उखड़ा हुआ कनेरका वृक्ष पर्ववशिखरसे नीचे गिर गया हो ।।

Sañjaya said: Like a karṇikāra tree shaken by the wind and torn from a mountain slope, Abhimanyu—drawing his bow with a grim, almost smiling composure—severed with a single arrow the head of Karṇa’s brother from his body. The severed head fell from the chariot onto the earth, as though a wind-tossed tree, uprooted, had plunged down from a peak. Seeing his brother slain, Karṇa was struck with sharp anguish; yet Abhimanyu, driving Karṇa back with arrows fletched like vulture-wings, immediately turned his assault upon other great bowmen as well.

Verse 6

विमुखीकृत्य कर्ण तु सौभद्र: कड़कपत्रिभि: | अन्यानपि महेष्वासांस्तूर्णमेवाभिदुद्रुवे

Sañjaya said: Having turned Karṇa away from the fight—driving him back with arrows feathered like a vulture’s wings—the son of Subhadrā (Abhimanyu) swiftly rushed upon the other great bowmen as well, O King. The scene underscores the relentless momentum of battle: grief and anger rise on one side, while on the other a young warrior presses his advantage without pause, embodying the harsh ethic of kṣatriya warfare where hesitation can cost lives.

Verse 7

ततस्तद्‌ू विततं सैन्यं हस्त्यश्वरथपत्तिमत्‌ । क्रुद्धोडभिमन्युरभिनत्‌ तिग्मतेजा महारथ:

Sañjaya said: Then Abhimanyu—his wrath kindled, blazing with keen splendour, a foremost chariot-warrior—charged and tore through that widely spread host, complete with elephants, horses, chariots, and infantry. The scene underscores how martial prowess, when driven by fierce resolve, can shatter even a well-formed army, while also hinting at the peril of battle-fury that consumes both sides in the unraveling of dharma on the battlefield.

Verse 8

कर्णस्तु बहुभिर्बाणैर््यमानो5$भिमन्युना । अपायाज्जवनैरश्वैस्ततो $नीकम भज्यत

Sañjaya said: Struck and harassed by Abhimanyu’s many arrows, Karṇa withdrew swiftly with his fast horses. Seeing him turn away, the battle-formation broke and confusion spread through the host—showing how, in war, the wavering of a prominent warrior can unsettle an entire army and intensify the moral chaos of the field.

Verse 9

शलभैरिव चाकाशे धाराभिरिव चावृते । अभिमन्यो: शरै राजन न प्राज्ञायत किंचन

Sañjaya said: O King, the sky was so completely veiled by Abhimanyu’s arrows that it looked as though it were filled with swarms of locusts or covered by sheets of pouring rain; in that sky nothing at all could be discerned. The image underscores the overwhelming force of a single warrior’s resolve in battle, where skill and courage can momentarily eclipse all clarity and order.

Verse 10

तावकानां तु योधानां वध्यतां निशितै: शरैः । अन्यत्र सैन्धवाद्‌ राजन्‌ न सम कश्चिदतिष्ठत,महाराज! पैने बाणोंद्वारा मारे जाते हुए आपके योद्धाओंमेंसे सिंधुराज जयद्रथको छोड़कर दूसरा कोई वहाँ ठहर न सका

သဉ္ဇယက ပြောသည်– မင်းကြီးရေ၊ သင်၏ စစ်သည်တို့သည် ချွန်ထက်သော မြှားများဖြင့် ဖြတ်တောက်သတ်ဖြတ်ခံနေရစဉ်၊ စင်ဓုမင်းသား ဇယဒြထကို မလွဲလျှင် အခြားမည်သူမျှ ထိုနေရာ၌ တည်ကြည်စွာ မရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပါ၊ မဟာမင်းကြီး။

Verse 11

सौभद्रस्तु तत: शड्खं प्रध्माप्य पुरुषर्षभ: । शीघ्रमभ्यपतत्‌ सेनां भारतीं भरतर्षभ

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့နောက် လူတို့အနက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော ဆောဘဒြ (အဘိမန္ယု) သည် သံခွံကို ဖူးမှုတ်ပြီး၊ ဘာရတ စစ်တပ်ကြီးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်သွား၏၊ ဘာရတဝంశ၏ အထွတ်အမြတ်ရေ။

Verse 12

भरतश्रेष्ठ] तब पुरुषप्रवर सुभद्राकुमार अभिमन्युने शंख बजाकर पुनः शीघ्र ही भारतीय सेनापर धावा किया ।।

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ဘာရတဝంశ၏ အထွတ်အမြတ်ရေ၊ လူတို့အနက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော သုဘဒြာ၏သား အဘိမန္ယုသည် သံခွံကို ဖူးမှုတ်ပြီး ထပ်မံ၍ ဘာရတ စစ်တပ်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်하였다။ ခြောက်သွေ့သော တောအုပ်ထဲသို့ လွှတ်ချလိုက်သော မီးကဲ့သို့၊ ရန်သူတို့ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေကာ အာర్జုန၏သားသည် ဘာရတ စစ်တပ်အလယ်၌ လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 13

रथनागाश्वमनुजानर्दयन्‌ निशितै: शरै: । सम्प्रविश्याकरोद्‌ भूमिं कबन्धगणसंकुलाम्‌

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထိုစစ်တပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ၊ ချွန်ထက်သော မြှားများဖြင့် ရထားစစ်၊ ဆင်၊ မြင်းနှင့် ခြေလျင်စစ်သည်တို့ကို နာကျင်စေပြီး၊ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ခေါင်းမဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာများဖြင့် ပြည့်နှက်စေ하였다။

Verse 14

सौभद्रचापप्रभवैर्निकृत्ता: परमेषुभि: । स्वानेवाभिमुखान्‌ घ्नन्तः प्राद्रवन्‌ जीवितार्थिन:

သဉ္ဇယက ပြောသည်– သုဘဒြာ၏သား၏ လေးမှ ထွက်လာသော အထူးကောင်းမွန်သည့် မြှားများကြောင့် ဖြတ်တောက်ကာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သွားသော သင်၏ စစ်သည်တို့သည် အသက်ရှင်လိုစိတ်ဖြင့် ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးကြပြီး၊ မိမိတို့ဘက်မှ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိတ်ဖက်စစ်သည်တို့ကိုပင် ထိုးသတ်ရင်း ပြေးလွှားသွားကြ၏။

Verse 15

ते घोरा रौद्रकर्माणो विपाठा बहव: शिता: । निघ्नन्तो रथनागाश्चान्‌ जग्मुराशु वसुंधराम्‌

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ကြောက်မက်ဖွယ်၊ ထက်မြက်၍ အရေအတွက်များသော “ဝိပါဋ္ဌ” ဟုခေါ်သော မြားများသည်—ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်ရှိသူတို့၏ လက်နက်ဖြစ်၍—သင်တို့၏ ရထားများ၊ ဆင်များ၊ မြင်းများကို ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးကာ၊ ထို့နောက် မြေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စိမ့်ဝင်သွားကြ၏။ ထိုမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ မရမက အရှိန်အဟုန်ကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် လက်နက်အင်အားက အကြီးမားဆုံးသော စစ်ပစ္စည်းများကိုပါ လွှမ်းမိုးကာ ဖျက်ဆီးမှုသည် အလျင်အမြန် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း ပြသ၏။

Verse 16

सायुधा: साड्गुलित्राणा: सगदा: साड्दा रणे । दृश्यन्ते बाहवश्छिन्ना हेमाभरणभूषिता:,उस युद्धमें आयुध, दस्ताने, गदा और बाजूबंदसहित वीरोंकी सुवर्णभूषण-भूषित भुजाएँ कटकर गिरी दिखायी देती थीं

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထိုစစ်ပွဲတွင် လက်နက်ကိုင်လျက်၊ လက်ချောင်းကာကွယ်ကိရိယာများတပ်လျက်၊ ဂဒါကို ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ လက်ကောက်များဆင်ယင်လျက်ရှိသေးသော လက်မောင်းဖြတ်တောက်ခံထားရသည့် အင်အားရှင်တို့၏ လက်များကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်ရ၏—ရွှေအလှဆင်များကြောင့် တောက်ပလျက်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကုန်ကျစရိတ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်—ရဲရင့်မှုနှင့် ဂုဏ်ရောင်ခြည်သည် အပြင်ပန်း၌ ကျန်ရစ်နေသော်လည်း အသက်သည် ဖြတ်တောက်ခံရပြီး၊ စစ်ဂုဏ်သည် ဒုက္ခနှင့် သဘောတရားဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်တို့နှင့် မခွဲမပြတ်ကြောင်းကို သတိပေး၏။

Verse 17

शराक्षापानि खड्गाश्न शरीराणि शिरांसि च | सकुण्डलानि स्रग्वीणि भूमावासन्‌ सहस्रशः,उस युद्धभूमिमें धनुष, बाण, खड्ग, शरीर तथा हार और कुण्डलोंसे विभूषित मस्तक सहस्रोंकी संख्यामें छिन्न-भिन्न होकर पड़े थे

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထိုစစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်ရ၏—လေးနှင့်မြား၊ ဓားများ၊ ခွဲခြားကွဲပြားသွားသော ကိုယ်ခန္ဓာများ၊ နားကပ်နှင့် ပန်းကုံးများဆင်ယင်ထားသေးသော ခေါင်းများ။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ဒေါသနှင့် လောဘမက်မှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကုန်ကျစရိတ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်—တန်ခိုးတရား (ဓမ္မ) ကို စစ်၏狂乱က ဖုံးလွှမ်းသွားသည့်အခါ၊ အလှဆင်အင်္ဂါရပ်များဖြင့် ဂုဏ်ပြုခံခဲ့သူတို့ပင် အသက်မဲ့ အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ်သို့ ကျဆင်းသွားကြ၏။

Verse 18

सोपस्करैरधिष्ठानैरीषादण्डैश्व बन्धुरै: । अक्षविमिथितैश्नक्रैर्बहुधा पतितैर्युगै:

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထိုနေရာတွင် ရထား၏ ကိရိယာတန်ဆာပလာများနှင့် အစိတ်အပိုင်းများ—ရထားခုံနှင့် အသုံးအဆောင်၊ တိုင်နှင့် တန်းများ၊ ယုတ်နှင့် ချည်နှောင်ကိရိယာများ—အက်ဆယ်နှင့် ဘီးများကွဲကြေ၍ ဆွဲခွာသွားသကဲ့သို့၊ ယုတ်များလည်း အပိုင်းအစများစွာဖြင့် ကျလဲနေ၏။ လက်နက်များလည်း—လှံ၊ လေး၊ ဓား—ကြီးမားသော အလံတိုင်များလဲကျနေခြင်း၊ ဒိုင်းများနှင့် မြားများနှင့်အတူ အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားပြန့်ကျဲနေ၏။ အို လူတို့၏အရှင်! က္ଷတ္တရိယများ၊ မြင်းများ၊ ဆင်များလည်း များစွာ သေဆုံးခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအရာအားလုံးကြောင့် ထိုမြေပြင်သည် ခဏချင်းပင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ဖြတ်သန်းမရနိုင်သည့်နေရာ ဖြစ်သွား၏။

Verse 19

शक्तिचापासिभिश्रैव पतितैश्न महाध्वजै: । चर्मचापशरैश्लैव व्यवकीर्ण: समन्तत:

သဉ္ဇယက ပြောသည်– မြေပြင်သည် အရပ်ရပ်တွင် လှံ၊ လေး၊ ဓားများကျလဲနေခြင်း၊ ကြီးမားသော အလံတိုင်များလဲကျနေခြင်း၊ ဒိုင်းများ၊ လေးများနှင့် မြားများ ပြန့်ကျဲနေခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ထိုမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ ဖိစီးလှသောကုန်ကျစရိတ်ကို ဖော်ပြသည်—အာဏာနှင့် ကာကွယ်ရေး၏ ကိရိယာများပင် ကွဲကြေ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး၊ က္ෂတ္တရိယဓမ္မကို မရပ်မနား သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် လိုက်နာသည့်အခါ စစ်မြေပြင်ကိုယ်တိုင်က ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အကြမ်းဖက်မှု၏ သက်သေခံဖြစ်လာသည်။

Verse 20

निहतै: क्षत्रियैरश्वेर्वरिणैश्व विशाम्पते । अगम्यरूपा पृथिवी क्षणेनासीत्‌ सुदारुणा

သဉ္ဇယက ပြောသည်– အို ပြည်သူတို့၏ အရှင်! က္ଷတ္တရိယ စစ်သူရဲများ သတ်ဖြတ်ခံရ၍ မြင်းများနှင့် အင်အားကြီး ဆင်များလည်း လဲကျသွားသဖြင့် မြေပြင်သည် ခဏချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာကာ သွားလာမရအောင် ဖြစ်သွား၏။ စစ်မြေပြင်၌ ရထားပစ္စည်းများ—ထိုင်ခုံ၊ တံတားတိုင်၊ ချည်တိုင်၊ အက်စ်၊ ဘီးနှင့် ယုတ်—တို့သည် ချိုးကွဲကာ အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ပြိုကျနေ၏။ လှံ၊ ဓနု၊ ဓား၊ လဲကျနေသော အလံကြီးများ၊ ဒိုင်းနှင့် မြားတို့လည်း ပျက်စီးကွဲပြား၍ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကျဲနေ၏။ အို ပြည်သူတို့၏ အရှင်! က္ෂတ္တရိယများ၊ မြင်းများ၊ ဆင်များ အများအပြားလည်း သေဆုံးခဲ့၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ထိုနေရာ၏ မြေပြင်သည် ခဏချင်းပင် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ သွားလာမရသော အနေအထားသို့ ရောက်သွား၏။

Verse 21

वध्यतां राजपुत्राणां क्रन्दतामितरेतरम्‌ । प्रादुरासीन्महाशब्दो भीरूणां भयवर्धन:,बाणोंकी चोट खाकर परस्पर क्रन्दन करते हुए राजकुमारोंका महान्‌ शब्द सुनायी पड़ता था, जो कायरोंका भय बढ़ानेवाला था

သဉ္ဇယက ပြောသည်– မင်းသားတို့ကို သတ်ဖြတ်နေစဉ် အချင်းချင်း ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကြသဖြင့် ကြီးမားသော အော်သံတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာကာ သတ္တိနည်းသူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေ၏။

Verse 22

स शब्दो भरतश्रेष्ठ दिश: सर्वा व्यनादयत्‌ । सौभद्रश्नाद्रवत्‌ सेनां घ्नन्‌ वराश्वरथद्विपान्‌

သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို ဘာရတတို့အနက် အမြတ်ဆုံး! ထိုအော်သံသည် အရပ်အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိ၏။ စုဘဒ္ရာ၏ သားသည် ကောရဝ စစ်တပ်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်ကာ အကောင်းဆုံး မြင်းများ၊ ရထားများနှင့် ဆင်များကို သတ်ဖြတ်လျက်ရှိ၏»။

Verse 23

कक्षमग्निरिवोत्सृष्टो निर्दहंस्तरसा रिपून्‌ | मध्ये भारतसैन्यानामार्जुनि: प्रत्यदृश्यत

သဉ္ဇယက ပြောသည်– ခြောက်သွေ့သော တောအုပ်ထဲသို့ လွှတ်ချလိုက်သော မီးကဲ့သို့ အာဂျုန၏ သား အဘိမညုသည် ဘာရတ စစ်တပ်အလယ်၌ မြင်တွေ့ရပြီး ရန်သူတို့ကို အရှိန်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်လျက်ရှိ၏။

Verse 24

विचरन्तं दिश: सर्वा: प्रदिशश्चापि भारत । तं॑ तदा नानुपश्याम: सैन्ये च रजसा5<वृते,भारत! धूलसे आच्छादित हुई सेनाके भीतर सम्पूर्ण दिशाओं और विदिशाओंमें विचरते हुए अभिमन्युको उस समय हमलोग देख नहीं पाते थे

သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို ဘာရတ! သူသည် အရပ်အနှံ့နှင့် အလယ်အရပ်များအထိ လှည့်လည်နေစဉ် ထိုအချိန်၌ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုန်မှုန့်ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အဘိမညုကို မမြင်နိုင်ခဲ့ကြ»။

Verse 25

आददानं गजाश्चानां नृणां चायूंषि भारत । क्षणेन भूय: पश्याम: सूर्य मध्यंदिने यथा

သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို ဘာရတ၊ ငါတို့သည် အဘိမညုကို ခဏတစ်ခဏအတွင်း ရန်သူတပ်အပေါ် နေ့လယ်နေကဲ့သို့ ထပ်မံတောက်လောင်လာသည်ကို မြင်ခဲ့ကြ၏—ဆင်၊ မြင်းနှင့် လူတို့၏ အသက်ကာလကိုပင် လုယူသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ရှေးကာလ၌ ဝလ္လီ၏ သား (ကာရ္တိကေယ) သတ္တိရှင်က အဆုရတပ်များကို ဖျက်ဆီးရင်း တောက်ပခဲ့သကဲ့သို့၊ အဘိမညုလည်း ကောရဝတပ်အတွင်း လှုပ်ရှားသွားလာရင်း စစ်မြေ၌ ရောင်ပြန်တောက်ပနေ၏»။

Verse 26

अभिमन्युं महाराज प्रतपन्तं द्विषद्गणान्‌ । स वासवसम: संख्ये वासवस्यात्मजात्मज: । अभिमन्युर्महाराज सैन्यमध्ये व्यरोचत

သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို မဟာရာဇာ၊ ငါတို့သည် အဘိမညုကို ရန်သူအုပ်စုကို မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်စေသည်ကို မြင်ခဲ့ကြ၏။ စစ်ပွဲ၏ အလယ်တွင် အင်္ဒြ၏ မြေးဖြစ်သော သူသည် အင်္ဒြတော်ကဲ့သို့ပင် တောက်ပ၏။ အို မဟာရာဇာ၊ အဘိမညုသည် တပ်အလယ်၌ ရောင်ပြန်တောက်ပသော သတ္တိဖြင့် ထင်ရှားနေ၏—ရှေးကာလ၌ ဝလ္လီ၏ သား (ကာရ္တိကေယ) သတ္တိရှင်က အဆုရတပ်များအတွင်း မီးတောက်သကဲ့သို့ တောက်ပကာ ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သကဲ့သို့ပင်»။

Verse 40

इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत अभिमन्युवधपर्वमें कर्ण तथा दुःशायनकी पराजयविषयक चालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ မဟာဘာရတ» ၏ ဒ್ರೋဏပರ್ವ အတွင်းရှိ အဘိမညုဝဓပರ್ವ၌ ကರ್ಣနှင့် ဒုಃရှာယန၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဖော်ပြသော အခန်း ၄၀ ပြီးဆုံး၏။

Verse 41

इति श्रीमहा भारते द्रोणपर्वणि अभिमन्युवधपर्वणि अभिमन्युपराक्रमे एकचत्वारिंशो5ध्याय:

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ မဟာဘာရတ» ၏ ဒ್ರೋဏပರ್ವ အတွင်းရှိ အဘိမညုဝဓပರ್ವ၌ အဘိမညု၏ သတ္တိဗီရကို ဖော်ပြသော အခန်း ၄၁ ပြီးဆုံး၏။