Shloka 47
Kṛṣṇasya Dvārakā-praveśaḥ — Krishna’s Return to Dvārakā and the Raivataka Festival
विधिवत् सततं विप्र शुचिना भृगुनन्दन । तस्माच्छेयो विधास्यामि तवैवं कुरु मा चिरम्
vidhivat satataṁ vipra śucinā bhṛgunandana | tasmāc chreyo vidhāsyāmi tavaivaṁ kuru mā ciram ||
မြင်းက ပြောသည်— «အို ဗြာဟ္မဏ၊ အို ဘృဂု၏ မျိုးဆက်၊ သင်သည် သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်ကာ ထုံးတမ်းအတိုင်း အမြဲ ငါ့ကို ပူဇော်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်အတွက် အကောင်းဆုံးကို စီမံပေးမည်။ ငါညွှန်ကြားသမျှအတိုင်းသာ လုပ်လော့—မနှောင့်နှေးလော့»။
अश्व उवाच
Educational Q&A
Steady, rule-guided worship performed with purity (vidhivat, śucinā, satataṁ) is presented as a basis for receiving śreyaḥ—true welfare. The verse links ethical-ritual discipline with divine/authoritative guidance and urges prompt obedience to right instruction.
The speaking Horse addresses a brāhmaṇa (called Bhṛgunandana), acknowledges his continual, proper, and pure worship, and promises to secure his welfare. It then commands him to carry out the given instructions without delay.