Shloka 9
धृतराष्ट्रस्य पश्चात्तापः तथा वनप्रस्थानानुज्ञा | Dhṛtarāṣṭra’s Remorse and Request for Forest-Retirement
तत्तु शक््यं महाराज रक्षितुं पाण्डुनन्दन । राज्यं धर्मेण कौन्तेय विद्वानसि निबोध तत्
tat tu śakyaṃ mahārāja rakṣituṃ pāṇḍu-nandana | rājyaṃ dharmeṇa kaunteya vidvān asi nibodha tat ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန က ပြောသည်—“မဟာမင်းကြီး၊ ပाण्डု၏ အားရစရာသူရေ၊ ကုန္တီ၏ သားရေ—ဤနိုင်ငံတော်ကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်နိုင်သည်မှာ ဓမ္မဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ သင်သည် ပညာရှိ၍ ဤအချက်ကို သိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း၊ ထပ်မံ၍ ငါ့ထံမှ နားထောင်ကာ နှလုံးသားထဲသို့ ထည့်ယူလော့”။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse asserts that the stability and protection of a kingdom depend primarily on dharma—righteous, lawful, and ethical governance—rather than mere power or strategy.
Vaiśampāyana addresses the king and a Pāṇḍava (Kaunteya/Pāṇḍunandana), emphasizing that although the listener is already wise, he should still heed a formal instruction on how rule is safeguarded—through dharma.