Shloka 14
धृतराष्ट्रस्य पश्चात्तापः तथा वनप्रस्थानानुज्ञा | Dhṛtarāṣṭra’s Remorse and Request for Forest-Retirement
अमात्यानुपधातीतान् पितृपैतामहान् शुचीन् । दान्तान् कर्मसु पुण्यांश्व॒ पुण्यान् सर्वेषु योजये:
amātyān upadhātītān pitṛpaitāmahān śucīn | dāntān karmasu puṇyāṁś ca puṇyān sarveṣu yojayet ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «တာဝန်ကြီးသော အမှုအရာအားလုံးတွင် ခန့်အပ်သင့်သည်မှာ စမ်းသပ်ပြီး ယုံကြည်ရသူ၊ လှည့်စားမှုမရှိဘဲ တာဝန်ထမ်းဆောင်သူ၊ ဖခင်နှင့် အဘိုးခေတ်ကတည်းက အမှုထမ်းလာသူ၊ အတွင်းအပြင် သန့်ရှင်း၍ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ မွေးဖွားမှုနှင့် အကျင့်အကြံတို့အရလည်း တင့်တယ်သန့်ရှင်းသူ မန္တ្រីများသာ ဖြစ်သည်»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Public responsibility should be entrusted only to ministers who are proven through scrutiny, free from deceit, disciplined, and ethically pure; legitimacy in administration comes from integrity and tested reliability.
In Vaiśampāyana’s narration, a normative instruction on statecraft is given: the ruler should select and assign ministers to important tasks based on proven character, long-standing trustworthy service, and moral discipline.