Shloka 150
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
गुहः कान््तो निज: सर्ग: पवित्र सर्वपावन: । शृद्धी शृज्धप्रियो बभ्ू राजराजो निरामय:
guhaḥ kāntaḥ nijaḥ sargaḥ pavitraḥ sarvapāvanaḥ | śṛṅgī śṛṅgadhapriyo babhū rāja-rājo nirāmayaḥ ||
ဝါယုက ပြောသည်– «သူသည် ဂုဟ (စကန္ဒ/ကာတိကေယ) ဖြစ်၍ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် တောက်ပသူ; သူ၏ ပေါ်ထွန်းမှုသည် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် မခွဲမခွာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းသူ၊ အားလုံးကို သန့်စင်စေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် śṛṅgī ဟုခေါ်သော ခေါင်းပေါက် (ဟွန်း) ကို ဆောင်ထားပြီး မြင့်မားသော တောင်ထိပ်များကို နှစ်သက်သည်; ထို့ပြင် ဗိဿနုအဖြစ်လည်း ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ သူသည် မင်းတို့၏မင်း၊ အနာရောဂါကင်း၍ အပြစ်အနာအဆာ မရှိသူ»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to emphasize the deity’s moral and spiritual supremacy: absolute purity, the power to purify others, sovereignty (‘king of kings’), and freedom from defect—qualities held up as ideals of divine authority and ethical perfection.
Vāyu is reciting a praise-list (nāma/guṇa-stuti style) describing the deity through multiple names and attributes—identifying him as Guha/Skanda, associating him with lofty mountain abodes, and also linking him with Viṣṇu-like supremacy.