Shloka 149
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
विबुधोड5ग्रवर: सूक्ष्म: सर्वदेवस्तपोमय: । सुयुक्त: शोभनो वच्ञी प्रासानां प्रभवो5व्यय:
vāyudeva uvāca | vibudho 'gravaraḥ sūkṣmaḥ sarvadevas tapomayaḥ | suyuktaḥ śobhano vajrī prāsānāṁ prabhavo 'vyayaḥ ||
ဝါယုဒေဝက ပြောသည်– «သူသည် အမှန်တကယ် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော ဒေဝတစ်ပါးဖြစ်၍ ယဇ္ဈပူဇော်ပွဲ၌ ပထမဆုံး အပိုင်းကို ခံယူထိုက်သူ၊ အနှစ်သာရမှာ အလွန်သိမ်မွေ့သူ၊ ဒေဝအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသူ၊ တပဿာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသူ ဖြစ်သည်။ ဘက္တများအပေါ် ကရုဏာပြရန် အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်ကောင်းမွန်သူ၊ မင်္ဂလာသဘောရှိသူ၊ ဝဇ္ဇရလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ ‘ပရာသ’ ဟုခေါ်သော လက်နက် ပေါ်ပေါက်ရာ မဖျက်မပျက်သော အရင်းအမြစ်—အနိစ္စမရှိ၊ မပျက်စီးသူ»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverence for the divine as the convergence of many virtues: wisdom, subtlety, austerity, auspiciousness, and imperishability. Ethically, it frames true greatness as rooted in tapas (self-discipline) and benevolence toward devotees, not merely power.
Vāyudeva is describing a deity through a chain of epithets—highlighting sacrificial precedence, subtle divine nature, embodiment of all gods, ascetic power, weapon-bearing authority (vajra), and being the inexhaustible source of certain weapons (Prāsa).