Shloka 15
आपक्षुक्षुभिरे चैव चकम्पे च वसुन्धरा । व्यद्रवन् गिरयश्चापि द्यौ: पफाल च सर्वश:,समुद्र आदिका जल क्षुब्ध हो उठा, पृथ्वी काँपने लगी, पर्वत पिघलने लगे और आकाश सब ओरसे फटने-सा लगा
āpakṣu-kṣubhire caiva cakampe ca vasundharā | vyadravan girayaś cāpi dyauḥ paphāla ca sarvaśaḥ ||
သမုဒ္ဒရာနှင့် ရေများသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားကန့်ကွက်လှုပ်ခတ်လာ၏။ မြေကြီး တုန်လှုပ်၏။ တောင်တန်းများပင် အရည်ပျော်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားသွားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ ကောင်းကင်တောင် အရပ်ရပ်မှ ကွဲပြားသွားသကဲ့သို့ မြင်ရ၏။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
When a moment of great moral and cosmic significance occurs, the epic often depicts nature itself responding. The imagery suggests that dharma is not merely social law but a cosmic principle: disturbance in righteousness reverberates through the elements.
Vāyu describes terrifying portents: waters churn, the earth shakes, mountains seem to melt and move, and the sky appears to裂 open. This functions as an omen-like description, intensifying the scene and signaling an extraordinary turning point.