Shloka 60
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
सुपूजितं देवगणैर्महात्मभि: शिवादिभिर्भारत पुण्यकर्मभि: । रराज तच्चाश्रममण्डलं सदा दिवीव राजन् शशिमण्डलं यथा
supūjitaṃ devagaṇair mahātmabhiḥ śivādibhir bhārata puṇyakarmabhiḥ | rarāja tac cāśramamaṇḍalaṃ sadā divīva rājan śaśimaṇḍalaṃ yathā ||
အို ဘာရတဝంశမှ မင်းကြီးရေ—သီဝါစသည့် မဟာတမများနှင့် ကုသိုလ်ကံပြုသူတို့၊ နတ်အစုအဝေးတို့က အလွန်အမင်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုထားသော ထိုအာရှရမဝန်းကျင်သည် အစဉ်မပြတ် တောက်ပလင်းလက်နေ၏။ အို မင်းကြီး—ကောင်းကင်၌ လမဏ္ဍလကဲ့သို့ ရောင်ပြန်တောက်ပလှ၏။
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sustained merit (puṇya) and proper reverence (pūjā) confer a visible ‘radiance’ upon persons and places: a hermitage grounded in virtue and honoured by the divine becomes an emblem of dharma, shining like the moon.
Vāsudeva describes a particular hermitage precinct that is continually resplendent because it is honoured by hosts of gods and by great beings such as Śiva; he compares its splendour to the moon’s disc in the sky, emphasizing its sanctity and renown.