Adhyaya 71

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे सृष्टिविस्तारो नाम सप्ततितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः समासाद् विस्तराच्चैव सर्गः प्रोक्तस्त्वया शुभः कथं पशुपतिश्चासीत् पुरं दग्धुं महेश्वरः

ဤသို့ «သီလင်္ဂမဟာပုရာဏ» ပူರ್ವဘာဂ၌ «စೃષ્ટိဗိஸ்தာရ» ဟူသော အခန်းအမည်ဖြင့် ခုနှစ်ဆယ့်တစ်မြောက် အဓ್ಯಾಯ စတင်၏။ ရှင်ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်– «အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သင်သည် စೃષ્ટိကို အကျဉ်းချုပ်လည်းကောင်း အသေးစိတ်လည်းကောင်း ဟောပြပြီးပြီ။ ယခု ပသုပတိ—ပသုတို့၏အရှင်—မဟေရှွရသည် ပုရ (သုံးမြို့) ကို မည်သို့ မီးလောင်ဖျက်ဆီးတော်မူသနည်း?»

Verse 2

कथं च पशवश्चासन् देवाः सब्रह्मकाः प्रभोः मयस्य तपसा पूर्वं सुदुर्गं निर्मितं पुरम्

ထို့ပြင် အရှင်ဘုရားရှေ့၌ ဗြဟ္မာနှင့်တကွ နတ်တို့သည် မည်သို့ ပသု—ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်များ—ဖြစ်လာကြသနည်း။ ထို့အပြင် မာယာသည် မိမိ၏ တပသ်အင်အားဖြင့် အလွန်ခက်ခဲမဖောက်နိုင်သော မြို့တော်ကို ယခင်က မည်သို့ ဆောက်လုပ်ခဲ့သနည်း။

Verse 3

हैमं च राजतं दिव्यम् अयस्मयम् अनुत्तमम् सुदुर्गं देवदेवेन दग्धमित्येव नः श्रुतम्

မိမိတို့ကြားသိလာသည်မှာ မရွှေ၊ ငွေ နှင့် အကောင်းဆုံးသံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အလွန်မတော်တဆ မဖောက်ထွင်းနိုင်သည့် သာသနာတော်မြို့တော်ကြီးကိုပင် ဒေဝတို့၏ဒေဝဖြစ်သော ဘဂဝန်က မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤသို့ပင် အစဉ်အလာအဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိလာသည်။

Verse 4

कथं ददाह भगवान् भगनेत्रनिपातनः एकेनेषुनिपातेन दिव्येनापि तदा कथम्

ဘဂဝန်—ဘဂါ၏ မျက်စိကို ချိုးဖျက်ချခဲ့သူ—သည် ထိုအခါ မည်သို့ မီးရှို့နိုင်ခဲ့သနည်း။ ထိုအချိန်၌ ဘုရားသခင်သည် တစ်လက်တည်းသော မြားတစ်စင်း ကျရောက်ခြင်းဖြင့်ပင်၊ အဲဒီမြားသည် ဒေဝီယ မစ္စိုင်ဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သို့ ပြီးမြောက်စေခဲ့သနည်း။

Verse 5

विष्णुनोत्पादितैर्भूतैर् न दग्धं तत्पुरत्रयम् पुरस्य संभवः सर्वो वरलाभः पुरा श्रुतः

ဗိဿနုက ထုတ်ပေါ်စေသော သတ္တဝါများကြောင့် ထို တြိပုရ မြို့သုံးမြို့သည် မီးမလောင်ခဲ့။ အကြောင်းမှာ ထိုမြို့တော်၏ ပေါ်ပေါက်လာမှု အားလုံးနှင့် အရင်က ရရှိထားသော ဝရပေးခြင်းတို့ကို ရှေးကတည်းက ကြားသိထားပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ ပတိဖြစ်သော အရှင်မပါဘဲ ထိုကဲ့သို့ ဖန်ဆင်းထားသော အင်အားများသည် အကျိုးမဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

Verse 6

इदानीं दहनं सर्वं वक्तुमर्हसि सुव्रत तेषां तद्वचनं श्रुत्वा सूतः पौराणिकोत्तमः

“ယခုအခါ၊ ကောင်းမြတ်သော ဝတ္တရားရှိသူရေ၊ ဒဟန (မီးရှို့ခြင်း) အစီအစဉ်အားလုံးကို ပြောပြသင့်သည်” ဟု ဆိုကြ၏။ ဉာဏ်ရှိ ရှင်များ၏ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပုရာဏကထာပြောသူတို့အနက် အထူးမြတ်သော စူတက တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 7

यथा श्रुतं तथा प्राह व्यासाद् विश्वार्थसूचकात् सूत उवाच त्रैलोक्यस्यास्य शापाद्धि मनोवाक्कायसंभवात्

စူတက ပြောသည်—“ကြားသိခဲ့သမျှအတိုင်းပင် ငါလည်း ပြောမည်၊ စကြဝဠာအဓိပ္ပါယ်ကို ဖော်ပြသူ ဗျာသထံမှ လက်ခံရရှိသကဲ့သို့ပင်။ အမှန်တကယ် ထိုကျိန်စာကြောင့် စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်ကာယမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဒုက္ခက သုံးလောကလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်” ဟု။

Verse 8

निहते तारके दैत्ये तारपुत्रे सबान्धवे स्कन्देन वा प्रयत्नेन तस्य पुत्रा महाबलाः

စကန္ဒက အားထုတ်မှုခိုင်မာစွာဖြင့် တာရက အဆုရကို၊ တာရက၏သားနှင့် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့နှင့်တကွ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ တာရက၏သားများသည် အင်အားကြီးမားစွာ ထမြောက်လာကြ၏။

Verse 9

विद्युन्माली तारकाक्षः कमलाक्षश् च वीर्यवान् तपस्तेपुर्महात्मानो महाबलपराक्रमाः

ဗိဒ္ယုန်မာလီ၊ တာရကာක්ෂ၊ ကမလာක්ෂ တို့သည် သတ္တိဗလပြည့်ဝ၍ တပဿာကို ကျင့်ကြ၏။ ထိုမဟာအတ္တမများသည် အင်အားကြီးမား၍ သူရဲကောင်းသတ္တိလည်း ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 10

तप उग्रं समास्थाय नियमे परमे स्थिताः तपसा कर्शयामासुर् देहान् स्वान्दानवोत्तमाः

ပြင်းထန်သော တပဿာကို ခံယူ၍ အမြင့်ဆုံးသော နိယမ၌ တည်နေကြသဖြင့်၊ ဒာနဝအထူးကောင်းသူတို့သည် တပဿာ၏ အင်အားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေ၍ ခြောက်သွေ့စေကြ၏။

Verse 11

तेषां पितामहः प्रीतो वरदः प्रददौ वरम् दैत्या ऊचुः अवध्यत्वं च सर्वेषां सर्वभूतेषु सर्वदा

သူတို့ကို မြတ်နိုးပျော်ရွှင်သဖြင့် ပိတামဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ဆုတောင်းပေးသူအဖြစ် ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးတော်မူ၏။ ဒೈတျများက “အချိန်မရွေး၊ သတ္တဝါအားလုံးအကြား၌၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး မသတ်နိုင်သော အကာအကွယ် ရပါစေ” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 12

सहिता वरयामासुः सर्वलोकपितामहम् तान् अब्रवीत् तदा देवो लोकानां प्रभुर् अव्ययः

သူတို့သည် အတူတကွ စည်းလုံး၍ လောကအပေါင်း၏ ပိတামဟ (ဗြဟ္မာ) ကို ရွေးချယ်ကြ၏။ ထို့နောက် မပျက်မယွင်းသော လောကအရှင်ဘုရားသည် သူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 13

नास्ति सर्वामरत्वं वै निवर्तध्वम् अतो ऽसुराः अन्यं वरं वृणीध्वं वै यादृशं सम्प्ररोचते

“အားလုံးအတွက် အပြည့်အဝ မသေမနေရမှုကို မပေးနိုင်။ ထို့ကြောင့် အဆုရာတို့၊ ရပ်တန့်ကြလော့။ သင်တို့နှစ်သက်ရာ အခြားသော ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်ကြလော့။”

Verse 14

ततस्ते सहिता दैत्याः सम्प्रधार्य परस्परम् ब्रह्माणमब्रुवन्दैत्याः प्रणिपत्य जगद्गुरुम्

ထို့နောက် ဒိုင်တျာတို့သည် အတူတကွ စုဝေး၍ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြပြီး၊ လောက၏ ဂုရုဖြစ်သော ဘြဟ္မာအား ဦးချ၍ လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 15

वयं पुराणि त्रीण्येव समास्थाय महीमिमाम् विचरिष्याम लोकेश त्वत्प्रसादाज्जगद्गुरो

“လောကတို့၏ အရှင်၊ စကြဝဠာ၏ ဂုရုတော်၊ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ဤ ပုရာဏ သုံးပုဒ်ကိုသာ အာဏာတော်အဖြစ် ထားကာ ဤမြေပြင်ပေါ်၌ ကျွန်ုပ်တို့ လှည့်လည်သွားလာမည်ပါ။”

Verse 16

तथा वर्षसहस्रेषु समेष्यामः परस्परम् एकीभावं गमिष्यन्ति पुराण्येतानि चानघ

“ထို့အတူ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကာလကျော်လွန်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ အချင်းချင်း ပြန်လည် ဆုံတွေ့မည်။ အပြစ်ကင်းရှင်းတော်မူသော အရှင်၊ ဤ ပုရာဏများလည်း အဓိပ္ပါယ်တစ်ခုတည်းသို့ ပေါင်းစည်းကာ ‘ဧကီဘ္ဟာဝ’ သို့ ရောက်လိမ့်မည်။”

Verse 17

समागतानि चैतानि यो हन्याद्भगवंस्तदा एकेनैवेषुणा देवः स नो मृत्युर्भविष्यति

“အရှင်မြတ်ဘုရား၊ ဤနေရာ၌ စုဝေးလာသော အင်အားများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးမည်ဆိုလျှင်၊ ထို ဒေဝသည် မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မရဏဖြစ်လာမည်—မလွဲမသွေ သတ်မည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 18

एवमस्त्विति तान्देवः प्रत्युक्त्वा प्राविशद्दिवम् ततो मयः स्वतपसा चक्रे वीरः पुराण्यथ

“ဤသို့ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဒေဝါက သူတို့အား ပြန်လည်ဆိုကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူရဲကောင်း မာယာသည် မိမိ၏ တပဿာအင်အားဖြင့် နောက်တစ်ဖန် မြို့တော်များကို တည်ဆောက်ဖန်ဆင်း하였다။

Verse 19

काञ्चनं दिवि तत्रासीद् अन्तरिक्षे च राजतम् आयसं चाभवद् भूमौ पुरं तेषां महात्मनाम्

ထိုနေရာ၌ ကောင်းကင်ဘုံတွင် အရာအားလုံးသည် ရွှေဖြစ်၍၊ အလယ်အာကာသတွင် ငွေဖြစ်ကာ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင်တော့ သံဖြစ်လာသည်—ဤသို့ပင် မဟာစိတ်ရှိသူတို့၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။

Verse 20

एकैकं योजनशतं विस्तारायामतः समम् काञ्चनं तारकाक्षस्य कमलाक्षस्य राजतम्

တစ်မြို့စီသည် အလျားအနံ ယောဇနာတစ်ရာစီဖြင့် တိတိကျကျ သဟဇာတဖြစ်သည်။ တာရကာක්ෂ၏ မြို့သည် ရွှေဖြစ်၍၊ ကမလာක්ෂ၏ မြို့သည် ငွေဖြစ်သည်။

Verse 21

विद्युन्मालेश्चायसं वै त्रिविधं दुर्गमुत्तमम् मयश् च बलवांस्तत्र दैत्यदानवपूजितः

ဗိဒျုန်မာလီအတွက် သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော သုံးထပ်မြို့ကာကွယ်ရေး အမြင့်မြတ်၍ မဖောက်ထွင်းနိုင်သော ဒုရ္ဂတစ်ခုရှိသည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း ဒိုင်တျနှင့် ဒာနဝတို့က ပူဇော်လေးစားသော အင်အားကြီး မာယာသည် ထိုကာကွယ်ရေးချည်နှောင်မှုများကို ဖန်ဆင်းထိန်းသိမ်းနေသည်။

Verse 22

हैरण्ये राजते चैव कृष्णायसमये तथा आलयं चात्मनः कृत्वा तत्रास्ते बलवांस्तदा

ရွှေယုဂ်နှင့် ငွေယုဂ်တွင်လည်းကောင်း၊ အမှောင်သံယုဂ်တွင်လည်းကောင်း၊ မိမိအတွက် သန့်ရှင်းသော နေရာတော်ကို တည်ထောင်ပြီးနောက် အင်အားကြီးသော အရှင်သည် ထိုနေရာ၌ အမြဲတည်ရှိသည်—ပတိ (Pati) အဖြစ် ကာကွယ်ပေးကာ ပశု (paśu) ၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖြေလျော့ရန် နည်းလမ်းကို ပေးသနားသည်။

Verse 23

एवं बभूवुर्दैत्यानाम् अतिदुर्गाणि सुव्रताः पुराणि त्रीणि विप्रेन्द्रास् त्रैलोक्यमिव चापरम्

ဤသို့ဖြစ်လာရာတွင်၊ အကျင့်ဝတ်ကောင်းမြတ်သူတို့ရေ၊ ဒೈတျာတို့သည် မဖောက်မပြန်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့သော ရှေးဟောင်းမြို့ခံတပ် သုံးခုကို ပိုင်ဆိုင်လာကြ၏—ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့ရေ—မိမိအတွင်း၌ပင် သုံးလောကတစ်ခု ထပ်မံရှိသကဲ့သို့။

Verse 24

पुरत्रये तदा जाते सर्वे दैत्या जगत्त्रये पुरत्रयं प्रविश्यैव बभूवुस्ते बलाधिकाः

ထိုသုံးမြို့ (ထရိပုရ) ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါ၊ သုံးလောကတစ်လျှောက်ရှိ ဒဲတျာအားလုံးသည် ထိုသုံးထပ်ခံတပ်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ၊ ထိုတွင် အားကိုးခိုလှုံခြင်းဖြင့် အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားလာကြ၏။

Verse 25

कल्पद्रुमसमाकीर्णं गजवाजिसमाकुलम् नानाप्रसादसंकीर्णं मणिजालैः समावृतम्

ထိုနေရာသည် ဆန္ဒပြည့်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ဆင်နှင့် မြင်းများဖြင့် စည်ကားလျက်၊ အလှပသော နန်းတော်များ များစွာဖြင့် ထူထပ်ကာ၊ မဏိရတနာကွန်ယက်များဖြင့် အရပ်ရပ်မှ ဝန်းရံထား၏။

Verse 26

सूर्यमण्डलसंकाशैर् विमानैर्विश्वतोमुखैः पद्मरागमयैः शुभ्रैः शोभितं चन्द्रसंनिभैः

ထိုနေရာသည် နေမဏ္ဍလကဲ့သို့ တောက်ပသော၊ အရပ်ရပ်သို့ မျက်နှာမူသော ဒေဝဗိမာန်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ အချို့သည် ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ၊ အချို့သည် ဖြူစင်တောက်ပ၍ လမဏ္ဍလကဲ့သို့ ရောင်ပြန်လက်၏။

Verse 27

प्रासादैर्गोपुरैर्दिव्यैः कैलासशिखरोपमैः शोभितं त्रिपुरं तेषां पृथक्पृथगनुत्तमैः

သူတို့၏ သုံးမြို့ (ထရိပုရ) သည် တောက်ပလှပ၍၊ ကိုင်လာသတောင်ထိပ်များနှင့် တူသကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော ဒေဝနန်းတော်များနှင့် မြို့တံခါးမြင့်များဖြင့် အလှဆင်ထား၏။ အဆောက်အဦးတစ်ခုချင်းစီသည် သီးခြားရပ်တည်ကာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ထူးကဲမြတ်နိုးမှုကို ထင်ဟပ်စေ၏။

Verse 28

दिव्यस्त्रीभिः सुसम्पूर्णं गन्धर्वैः सिद्धचारणैः रुद्रालयैः प्रतिगृहं साग्निहोत्रैर् द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ထိုနေရာရှိ အိမ်တော်တိုင်းသည် ရုဒြာ၏ အာလယဖြစ်၏—ဒေဝီမိန်းမများဖြင့် ပြည့်စုံ၍၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ သိဒ္ဓ၊ စာရဏတို့ လာရောက်လည်ပတ်ကာ၊ အဂ္နိဟောတရ မီးကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းသော အိမ်ထောင်စုများဖြင့် တည်တံ့၏—ဓမ္မနှင့် ဘက္တိ ပေါင်းဆုံသည့် သီဝ၏ လောကဓာတ်အလှကို ထင်ဟပ်စေသည်။

Verse 29

वापीकूपतडागैश् च दीर्घिकाभिस्तु सर्वतः मत्तमातङ्गयूथैश् च तुरङ्गैश् च सुशोभनैः

အရပ်ရပ်တွင် ဝါပီ(အဆင့်ဆင့်ရေကန်)၊ ကူပ(ရေတွင်း)၊ တဍာဂ(ကန်) နှင့် ရေသိုလှောင်ကန်ရှည်များဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထားပြီး၊ မတ်တမတ်တင်္ဂ(ရတ်တင်း) ဆင်အုပ်များနှင့် လှပသော မြင်းများလည်း ရှိ၏—ဓမ္မကာကွယ်သော ရှင်သန်ကြွယ်ဝသည့် နိုင်ငံတော်၏ လက္ခဏာဖြစ်ကာ၊ ပတိ(Pati) သခင်ထံ ခိုလှုံလိုသော ပာရှု(paśu) အတွက် ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုနှင့် သာသနာကျင့်စဉ်ကို ထောက်ပံ့ပေးသည်။

Verse 30

रथैश् च विविधाकारैर् विचित्रैर्विश्वतोमुखैः सभाप्रपादिभिश् चैव क्रीडास्थानैः पृथक् पृथक्

ထို့ပြင် ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံသော ရထားများ—အံ့ဖွယ်ကောင်း၍ အရပ်ရပ်သို့ မျက်နှာမူသကဲ့သို့—နှင့်အတူ စည်းဝေးခန်းမများ၊ တံခါးဝနှင့် မျက်နှာစာတန်းများ၊ ထို့အပြင် အပန်းဖြေကစားရာနေရာများကို သီးသန့်သီးသန့် ခွဲထား၍ တစ်ခုချင်းစီ မတူကွဲပြားလျက် ရှိ၏။

Verse 31

वेदाध्ययनशालाभिर् विविधाभिः समन्ततः अधृष्यं मनसाप्यन्यैर् मयस्यैव च मायया

ပတ်လည်တွင် ဝေဒသင်ကြားရာ ခန်းမမျိုးစုံ အများအပြား ရှိ၏; ထို့ပြင် မယ၏ မာယာ(Māyā) အင်အားကြောင့် ၎င်းသည် မထိုးဖောက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး—အခြားသူတို့၏ စိတ်ဖြင့်ပင် နားလည်၍ မဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်၏။

Verse 32

पिएत्य् ओफ़् त्रिपुरऽस् इन्हबितन्त्स् पतिव्रताभिः सर्वत्र सेवितं मुनिपुङ्गवाः कृत्वापि सुमहत् पापम् अपापैः शङ्करार्चनात्

အို မုနိပုင်္ဂဝ၊ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုခဲ့သူပင်လျှင် သင်္ကရ(Śaṅkara) ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းကြောင့် အပြစ်ကင်းစင်လာ၏; ထိုပူဇော်မှုကို တြိပုရ(Tripura) နေထိုင်သူများအနက် ပတိဝြတာ(pativratā) သစ္စာတည်ကြည်သော မိန်းမများက နေရာတိုင်းတွင် ဂုဏ်ပြုကာ ဆောင်ရွက်ကြသည်။

Verse 33

दैत्येश्वरैर्महाभागैः सदारैः ससुतैर्द्विजाः श्रौतस्मार्तार्थधर्मज्ञैस् तद्धर्मनिरतैः सदा

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဒိုင်တျာတို့အနက် ကံကောင်းမြတ်သော အရှင်များသည် မယားနှင့် သားတို့နှင့်အတူ၊ သရုတိနှင့် စမෘတိတို့က သင်ကြားသော ဓမ္မကိစ္စများကို အမြဲသိကျွမ်းကာ ထိုဓမ္မများကို အစဉ်တစိုက် လိုက်နာကျင့်သုံးနေကြ၏။

Verse 34

महादेवेतरं त्यक्त्वा देवं तस्यार्चने स्थितैः व्यूढोरस्कैर् वृषस्कन्धैः सर्वायुधधरैः सदा

မဟာဒေဝမှတပါး အခြားနတ်တို့ကို ကိုးကွယ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍၊ သူ၏ ပူဇော်အာရాధနာ၌ တည်ကြည်နေကြသည်။ ရင်ကျယ်ဝန်း၍ နွားတံခွန်ကဲ့သို့ ပခုံးခိုင်မာကာ၊ အမြဲတမ်း လက်နက်အမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်၍ (သူ့အမှုတော်အတွက်) ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 35

सर्वदा क्षुधितैश्चैव दावाग्निसदृशेक्षणैः प्रशान्तैः कुपितैश्चैव कुब्जैर् वामनकैस् तथा

ထိုနေရာ၌လည်း အမြဲဆာလောင်နေသူများရှိ၍ မျက်လုံးများသည် တောမီးကဲ့သို့ တောက်လောင်ကြသည်။ အချို့သည် ငြိမ်းချမ်း၍ အချို့သည် ဒေါသထွက်ကာ၊ ကျောကွေးသူများနှင့် အရပ်ပုသူများလည်း ရှိကြ၏။

Verse 36

नीलोत्पलदलप्रख्यैर् नीलकुञ्चितमूर्धजैः नीलाद्रिमेरुसंकाशैर् नीरदोपमनिःस्वनैः मयेन रक्षितैः सर्वैः शिक्षितैर्युद्धलालसैः

သူတို့အားလုံးကို မာယာက ကာကွယ်ထားပြီး စစ်ပညာကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားကာ စစ်ပွဲကို လိုလားကြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အပြာရောင် ကြာပန်းပွင့်အရွက်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဆံပင်သည် အမည်းရောင် ကွေးကောက်ကာ၊ အပြာတောင်နှင့် မေရုတောင်ကဲ့သို့ မြင့်မားကြပြီး၊ ဟိန်းသံသည် မိုးတိမ်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသည်။ သို့ရာတွင် ပတိ (အရှင်) ရှေ့၌ ထိုအင်အားသည် မာယာအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုသာ ဖြစ်၍၊ ပာရှုသည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်သည့် လွတ်လပ်မှု မဟုတ်ပေ။

Verse 37

अथ समररतैः सदा समन्ताच् छिवपदपूजनया सुलब्धवीर्यैः रविमरुदमरेन्द्रसंनिकाशैः सुरमथनैः सुदृढैः सुसेवितं तत्

ထို့နောက် ထိုတပ်ဖွဲ့သည် စစ်ပွဲကို အမြဲနှစ်သက်သော စစ်သည်များက အရပ်ရပ်မှ ကောင်းစွာ ဝန်းရံစောင့်ရှောက်ကြသည်။ သူတို့၏ အင်အားသည် ရှီဝ၏ ခြေတော်ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် လွယ်ကူစွာ ရရှိလာပြီး၊ နေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မာရုတ်တို့ကဲ့သို့ လျင်မြန်ကာ၊ နတ်တို့အနက် အိန္ဒြာကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသည်။ ခိုင်မာမယိမ်းယိုင်ဘဲ၊ ကောင်းကင်ဘက်ရန်သူတို့ကို ချေမှုန်းသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 38

सेन्द्रा देवा द्विजश्रेष्ठा द्रुमा दावाग्निना यथा पुरत्रयाग्निना दग्धा ह्य् अभवन् दैत्यवैभवात्

အို ဒွိဇအမြတ်တော်၊ အင်ဒြာနှင့်တကွ ဒေဝတော်တို့သည် တောမီးက သစ်ပင်များကို လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့၊ ဒိုင်တျယတို့၏ တောက်ပသောဗလကြောင့် တြိပုရ (မြို့သုံးမြို့) ၏ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ပူလောင်သွားကြ၏။

Verse 39

अथैवं ते तदा दग्धा देवा देवेश्वरं हरिम् अभिवन्द्य तदा प्राहुस् तमप्रतिमवर्चसम्

ထို့နောက် ထိုသို့ပူလောင်လောင်ကျွမ်းသွားသော ဒေဝတော်တို့သည် ဒေဝတို့၏အရှင် ဟရ (ဟရာ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြ၍၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တောက်ပရောင်ခြည်ရှိတော်မူသော အရှင်အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ထိုအရှင်ကို မိန့်ကြားလျက် ပြောကြ၏။

Verse 40

सो ऽपि नारायणः श्रीमान् चिन्तयामास चेतसा किं कार्यं देवकार्येषु भगवानिति स प्रभुः

ထိုအခါ ထင်ရှားတော်မူသော နာရာယဏလည်း စိတ်အတွင်း၌ စဉ်းစားတော်မူ၏—“ဒေဝတို့၏ ကိစ္စအတွက် မည်သို့သော လုပ်ဆောင်မှုကို ပြုရမည်နည်း” ဟူ၍၊ ထိုဘုရားသခင် အရှင်မင်းကြီးသည် ထိုသို့ တွေးတော်မူ၏။

Verse 41

तदा सस्मार वै यज्ञं यज्ञमूर्तिर्जनार्दनः यज्वा यज्ञभुगीशानो यज्वनां फलदः प्रभुः

ထိုအခါ ယဇ္ဉမူရတိဖြစ်သော ဇနာရ္ဒနသည် ယဇ္ဉကို သတိရလာ၏။ အရှင်သည် ကိုယ်တိုင် ယဇ္ဉပြုသူလည်းဖြစ်၊ အဟုတိကို ခံစားသူလည်းဖြစ်၊ အဓိပတိလည်းဖြစ်၍ ယဇ္ဉပြုသူတို့အား အကျိုးफलကို ပေးတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ရှိုင်ဝသိဒ္ဓာန္တအမြင်အရ ယဇ္ဉ၏ အတွင်းအုပ်စိုးရှင် ပတိ—သီဝဖြစ်တော်မူသော အရှင်ထံ၌သာ အဆုံးသတ်အကျိုးफलသည် တည်၏။

Verse 42

ततो यज्ञः स्मृतस्तेन देवकार्यार्थसिद्धये देवं ते पुरुषं चैव प्रणेमुस्तुष्टुवुस्तदा

ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ သာသနာရေးရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန်အတွက် ယဇ္ဉကို စီမံတော်မူ၏။ ထိုအခါ သူတို့သည် ထိုဒေဝ—အမြင့်ဆုံး ပုရုෂ (ပတိ) ထံသို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြပြီး၊ ထိုအချိန်၌ စတုတ္ထာများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 43

भगवानपि तं दृष्ट्वा यज्ञं प्राह सनातनम् सनातनस्तदा सेन्द्रान् देवान् आलोक्य चाच्युतः

ဘုရားသခင်သည် ထိုယဇ္ဉပူဇာကို မြင်တော်မူ၍ «ဤသည် အနန္တယဇ္ဉ» ဟု ကြေညာတော်မူ၏။ ထို့နောက် မပျက်မယွင်းသော အချျုတ—အမြဲတည်တံ့သူ—သည် အိန္ဒြာနှင့်တကွ ဒေဝတားတို့ကို ကြည့်ရှုကာ ပသုကို ပတိထံသို့ ဦးတည်စေသော အဟောင်းမရသော ပူဇာစည်းကမ်းကို အတည်ပြုတော်မူ၏။

Verse 44

श्रीविष्णुरुवाच अनेनोपसदा देवा यजध्वं परमेश्वरम् पुरत्रयविनाशाय जगत्त्रयविभूतये

သီရိဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်—«ဤ Upasad ပူဇာဖြင့်၊ ဒေဝတို့၊ ပရမေရှွရကို ယဇ္ဉပြုကြလော့။ ထရီပုရ (မြို့သုံးမြို့) ကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် လောကသုံးပါး၏ အာဏာတည်ငြိမ်မှု၊ စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်စေရန်အတွက် ဖြစ်သည်»။

Verse 45

सूत उवाच अथ तस्य वचः श्रुत्वा देवदेवस्य धीमतः सिंहनादं महत्कृत्वा यज्ञेशं तुष्टुवुः सुराः

စူတက ပြောသည်—ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော ဒေဝဒေဝ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဒေဝတို့သည် ကြီးမားသော စင်္ဟနာဒ (ခြင်္သေ့ဟောက်သံ) ကို ထုတ်ကာ ယဇ္ဉ၏ အရှင် ယဇ္ဉေရှွရကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 46

ततः संचिन्त्य भगवान् स्वयमेव जनार्दनः पुनः प्राह स सर्वांस्तांस् त्रिदशांस्त्रिदशेश्वरः

ထို့နောက် ဘုရားသခင် ဇနာရ္ဒနသည် စဉ်းစားတော်မူပြီး၊ သုံးဆယ်ဒေဝတို့၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူသော သူသည် ထိုဒေဝအားလုံးကို ထပ်မံ မိန့်ကြားကာ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်သော အမြင့်မားသည့် ခိုလှုံရာ—ပတိ (Pati)—သို့ ဦးတည်စေတော်မူ၏။

Verse 47

हत्वा दग्ध्वा च भूतानि भुक्त्वा चान्यायतो ऽपि वा यजेद्यदि महादेवम् अपापो नात्र संशयः

သတ္တဝါတို့ကို သတ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မီးရှို့ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မတရားယူထားသည့်အရာကို စားသုံးခဲ့သည်ဖြစ်စေ—မဟာဒေဝကို ယဇ္ဉပူဇာပြုလျှင် အပြစ်ကင်းစင်လာသည်၊ သံသယမရှိ။ ပသုသည် စိတ်မှန်ကန်စွာ ပတိထံသို့ မျက်နှာမူသောအခါ ပာပ၏ pāśa ချည်နှောင်မှုကို ရှီဝ၏ ကရုဏာတော်က ဖြတ်တောက်တော်မူ၏။

Verse 48

अपापा नैव हन्तव्याः पापा एव न संशयः हन्तव्याः सर्वयत्नेन कथं वध्याः सुरोत्तमाः

အပြစ်ကင်းသူတို့ကို မသတ်သင့်။ အပြစ်ရှိသူတို့ကိုသာ—သံသယမရှိ—အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဖျက်ဆီးသင့်၏။ သို့ရာတွင် ဒေဝတို့အထက်မြတ်ဆုံးတို့ကို မည်သို့ သတ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 49

असुरा दुर्मदाः पापा अपि देवैर्महाबलैः तस्मान्न वध्या रुद्रस्य प्रभावात् परमेष्ठिनः

အဆူရာတို့သည် မကောင်းကြမ်းတမ်း၍ မာနမူးသော်လည်း အင်အားကြီးသော ဒေဝတို့ကပင် မသတ်နိုင်ကြ။ အို ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ)၊ ရုဒြ၏ အလွန်အမင်း အာနုဘော်ကြောင့် ဖြစ်၏။ ရုဒြ၏ ပရဘாவကြောင့် သူတို့၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို တားဆီးထားသည်။

Verse 50

को ऽहं ब्रह्माथवा देवा दैत्या देवारिसूदनाः मुनयश् च महात्मानः प्रसादेन विना प्रभोः

ငါသည် မည်သူနည်း—ဗြဟ္မာသည် အဘယ်နည်း၊ ဒေဝတို့ပင် အဘယ်နည်း။ ဒေဝရန်သူသတ်သော ဒိုင်တျာတို့၊ မဟာအတ္တမ မုနိတို့သည်လည်း အရှင် (ပတိ) ၏ ပရသာဒ မရှိလျှင် ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 51

यः सप्तविंशको नित्यः परात्परतरः प्रभुः विश्वामरेश्वरो वन्द्यो विश्वाधारो महेश्वरः

အမြဲတည်သော နှစ်ဆယ့်ခုနှစ်မြောက်သော အရှင်၊ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် ကျော်လွန်သော ပရဘု၊ ကမ္ဘာလောကနှင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဝတ်ပြုချီးမြှောက်ထိုက်သူ၊ လောကအားလုံး၏ အထောက်အကူ—မဟေရှ္ဝရ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 52

स एव सर्वदेवेशः सर्वेषामपि शङ्करः लीलया देवदैत्येन्द्रविभागमकरोद्धरः

ဒေဝအားလုံး၏ အရှင်မှာ သူတော်တည်း; အားလုံးအတွက် ကောင်းကျိုးပေးသော ရှင်ကရာ (Śaṅkara) လည်း သူတော်တည်း။ သူ၏ လီလာတော်သာဖြင့် ဒေဝနှင့် ဒိုင်တျာအင်ဒြတို့၏ ခွဲခြားစီမံမှုကို ပြုလုပ်ကာ စကြဝဠာဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏။

Verse 53

तस्यांशम् एकं सम्पूज्य देवा देवत्वम् आगताः ब्रह्मा ब्रह्मत्वम् आपन्नो ह्य् अहं विष्णुत्वमेव च

ထိုသခင်ရှီဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကာ၊ ဒေဝတို့သည် ဒေဝတော်ဖြစ်ခြင်းကို ရရှိကြ၏။ ဘြဟ္မာသည် ဘြဟ္မာဖြစ်ခြင်းကို ရရှိပြီး၊ ငါလည်း အမှန်တကယ် ဗိෂ္ဏုဖြစ်ခြင်းကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 54

तम् अपूज्य जगत्यस्मिन् कः पुमान् सिद्धिमिच्छति तस्मात्तेनैव हन्तव्या लिङ्गार्चनविधेर् बलात्

ဤလောက၌ ထိုသခင်ကို မပူဇော်ဘဲ စိဒ္ဓိကို မည်သူက ဆန္ဒရှိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် လင်္ဂပူဇာ၏ ဥပဒေတော်၏ အင်အားကြောင့် အတားအဆီးဖြစ်သော ချည်နှောင်မှုကို ထိုပူဇော်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သတ်ဖြတ်ရမည်။

Verse 55

धर्मनिष्ठाश् च ते सर्वे श्रौतस्मार्तविधौ स्थिताः तथापि यजमानेन रौद्रेणोपसदा प्रभुम् रुद्रमिष्ट्वा यथान्यायं जेष्यामो दैत्यसत्तमान्

သူတို့အားလုံးသည် ဓမ္မ၌ တည်ကြည်၍ ရှရောတ (Vedic) နှင့် စမာရတ (ရိုးရာ) ဥပဒေများအပေါ်၌ တည်နေကြ၏။ သို့ရာတွင် ယဇမာနက ရုဒြယဇ္ဉနှင့် အူပသဒာ အကြိုပူဇော်မှုများကို ဆောင်ရွက်ကာ၊ စည်းကမ်းအတိုင်း သခင်ရုဒြကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ငါတို့သည် ဒိုင်တျယတို့အထဲမှ အမြင့်မြတ်ဆုံးတို့ကို အောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူမည်။

Verse 56

सतारकाक्षेण मयेन गुप्तं स्वस्थं च गुप्तं स्फटिकाभमेकम् को नाम हन्तुं त्रिपुरं समर्थो मुक्त्वा त्रिनेत्रं भगवन्तमेकम्

မာယာဖြင့် ဖုံးကွယ်ကာ တာရကာက္ရှ (ကြယ်မျက်စိ) က ကာကွယ်ထားသော တြိပုရသည် တည်ငြိမ်၍ ကာကွယ်မှုခိုင်မာကာ တစ်လုံးတည်းသော စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ ထိုကို ဖျက်ဆီးနိုင်သူသည် တစ်ပါးတည်းသော သခင်၊ သုံးမျက်စိရှင် (ရှီဝ) မှတပါး မည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 57

सूत उवाच एवमुक्त्वा हरिश्चेष्ट्वा यज्ञेनोपसदा प्रभुम् उपविष्टो ददर्शाथ भूतसंघान्सहस्रशः

စူတက ပြော၏—ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဟရီသည် ယဇ္ဉနှင့် အူပသဒာ ပူဇော်မှုများဖြင့် သခင်ကို ဂရုတစိုက် ဆောင်ရွက်ပူဇော်၏။ ထို့နောက် သမာဓိဖြင့် ထိုင်နေစဉ်၊ သခင်၏ အနုဂ्रहကြောင့် ဘူတအဖွဲ့များကို ထောင်ချီမြင်တွေ့လေ၏။

Verse 58

शूलशक्तिगदाहस्तान् टङ्कोपलशिलायुधान् नानाप्रहरणोपेतान् नानावेषधरांस्तदा

ထို့နောက် သခင်၏ ကြမ်းတမ်းသော အနုစရများ ပေါ်ထွန်းလာ၍ လက်တွင် သုံးချွန် (ตรีศูล)၊ လှံနှင့် တုတ်မောင်းကိုင်ကာ တူးကိရိယာ၊ ကျောက်တုံးနှင့် ကျောက်လုံးပစ်လက်နက်တို့ဖြင့် လက်နက်မျိုးစုံတပ်ဆင်ပြီး အဝတ်အစားနှင့် ရုပ်သဏ္ဌာန်မျိုးစုံဝတ်ဆင်ကာ ပတိ (ရှီဝ) ၏ အမိန့်အတိုင်း လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 59

कालाग्निरुद्रसंकाशान् कालरुद्रोपमांस्तदा प्राह देवो हरिः साक्षात् प्रणिपत्य स्थितान् प्रभुः

ထို့နောက် သခင် ဟရီ (ဗိဿနု) ကိုယ်တိုင် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ မိမိရှေ့တွင် ရပ်နေသော သူတို့အား မိန့်ကြား၏။ သူတို့သည် ကာလာဂ္နိ-ရုဒ္ရကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ကာလာ-ရုဒ္ရနှင့် တူညီကြ၏။

Verse 60

विष्णुरुवाच दग्ध्वा भित्त्वा च भुक्त्वा च गत्वा दैत्यपुरत्रयम् पुनर्यथागतं वीरा गन्तुमर्हथ भूतये

ဗိဿနု မိန့်တော်မူသည်– «ဒೈత్యတို့၏ မြို့သုံးမြို့သို့ သွား၍ မီးရှို့ပါ၊ ခွဲဖောက်ပါ၊ ထို့ပြင် သူတို့၏ အင်အားကို စုပ်ယူဖျက်ဆီးပါ။ ထို့နောက် အို သူရဲကောင်းတို့၊ သင်တို့လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်သွားကြလော့၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးနှင့် တိုးတက်繁栄အတွက်»။

Verse 61

ततः प्रणम्य देवेशं भूतसंघाः पुरत्रयम् प्रविश्य नष्टास्ते सर्वे शलभा इव पावकम्

ထို့နောက် ဘူတအစုအဖွဲ့တို့သည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ တြိပုရ မြို့သုံးမြို့အတွင်း ဝင်ရောက်ကြ၏။ ထိုသူတို့အားလုံးသည် မီးလောင်တောက်ပသော မီးထဲသို့ ပိုးဖလံဝင်သကဲ့သို့ ပျက်စီးကုန်၏။

Verse 62

ततस्तु नष्टास्ते सर्वे भूता देवेश्वराज्ञया ननृतुर् मुमुदुश् चैव जगुर् दैत्याः सहस्रशः

ထို့နောက် ဒေဝေရှ္ဝရ (ဒေဝတို့၏ အရှင်) ၏ အမိန့်တော်အရ ထိုဘူတတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ထိုအခါ ဒိုင်త్యတို့သည် ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ကခုန်၍ ဝမ်းမြောက်ကာ သီချင်းဆိုကြ၏။

Verse 63

तुष्टुवुर्देवदेवेशं परमात्मानमीश्वरम् ततः पराजिता देवा ध्वस्तवीर्याः क्षणेन तु

ဒေဝတို့သည် ဒေဝဒေဝေရှ်ဝရ—ဣශ්ဝရ၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့နောက် ဒေဝတို့သည် ရှုံးနိမ့်၍ သူရဲကောင်းအင်အားသည် ခဏအတွင်း ပျက်စီးသွား၏။

Verse 64

सेन्द्राः संगम्य देवेशम् उपेन्द्रं धिष्ठिता भयात् तान्दृष्ट्वा चिन्तयामास भगवान्पुरुषोत्तमः

အိန္ဒြာနှင့်အတူ ဒေဝတို့သည် စုဝေးကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ဒေဝေရှ်ဝရ အုပေန္ဒြာထံ ခိုလှုံကြ၏။ ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော ဘဂဝန် ပုရုရှိုတ္တမ (ဗိෂ္ဏု) သည် အမြင့်ဆုံး ဓမ္မနှင့် အထွဋ်အမြတ် ပတိ၏ အမိန့်နှင့်ကိုက်ညီစွာ သူတို့၏ဒုက္ခကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို စဉ်းစားလေ၏။

Verse 65

किं कृत्यमिति संतप्तः संतप्तान्सेन्द्रकान्क्षणम् कथं तु तेषां दैत्यानां बलं हत्वा प्रयत्नतः

«အခု ဘာလုပ်ရမလဲ» ဟူသောအတွေးကြောင့် စိတ်ပူပန်ကာ၊ အိန္ဒြာဦးဆောင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့် ဒေဝတို့ကို ခဏကြည့်ပြီး «ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဒိုင်တျာတို့၏ အင်အားကို မည်သို့ ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးနိုင်မည်နည်း» ဟု စဉ်းစားလေ၏။

Verse 66

देवकार्यं करिष्यामि प्रसादात्परमेष्ठिनः पापं विचारतो नास्ति धर्मिष्ठानां न संशयः

«အမြင့်ဆုံးသခင် ပရမေဋ္ဌိန်၏ ကရုဏာကြောင့် ဒေဝတို့၏ အလုပ်ကို ငါပြီးစီးမည်။ ဓမ္မ၌ တည်မြဲသူတို့အတွက် အမှန်တကယ် စိစစ်ကြည့်လျှင် အပြစ်မပေါ်ပေါက်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ» ဟု ဆို၏။

Verse 67

तस्माद्दैत्या न वध्यास्ते भूतैश्चोपसदोद्भवैः पापं नुदति धर्मेण धर्मे सर्वं प्रतिष्ठितम्

ထို့ကြောင့် အုပသဒ်မှ ပေါ်ပေါက်သော သတ္တဝါတို့ဖြင့် ဒိုင်တျာတို့ကို မသတ်သင့်။ အပြစ်ကို ဓမ္မဖြင့် ပယ်ဖျက်နိုင်ပြီး စကြဝဠာအားလုံးသည် ဓမ္မ၌ တည်မြဲသည်။ ဤသို့ပင် ပတိ (အရှင်) သည် အကြမ်းဖက်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ အောင်မြင်မှုကို တရားသဖြင့် အခြေခံစေ၍ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏။

Verse 68

धर्मादैश्वर्यमित्येषा श्रुतिरेषा सनातनी दैत्याश्चैते हि धर्मिष्ठाः सर्वे त्रिपुरवासिनः

“ဓမ္မမှ အရှင်သဘော အာဏာတော် ပေါ်ထွန်းသည်” ဟူသော ဗေဒသရုတိသည် အနန္တကာလတည်တံ့၏။ တိရိပူရတွင် နေထိုင်သော ဒိုင်တျာတို့ အားလုံးသည် ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးကာ ဓမ္မသမာဓိကြောင့် အာဏာနှင့် အုပ်စိုးမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

Verse 69

तस्मादवध्यतां प्राप्ता नान्यथा द्विजपुङ्गवाः कृत्वापि सुमहत्पापं रुद्रमभ्यर्चयन्ति ये

ထို့ကြောင့်၊ အို ဒွိဇပုင်္ဂဝ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူ) တို့၊ ရုဒြကို ပူဇော်အာရాధနာပြုသူတို့သည် မထိခိုက်နိုင်သော အကာအကွယ်ကို ရရှိကြသည်—အခြားနည်းလမ်း မရှိ။ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုခဲ့သော်လည်း ရုဒြအား အဘိယာဉ်ချီးမွမ်းပူဇော်လျှင် ကာကွယ်ခြင်းကို ရကြ၏၊ အကြောင်းမူ ပတိ (အရှင်) သည် ကရုဏာတော်ဖြင့် ပရှု (ဝိညာဉ်) ၏ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ဖြေလျော့ပေးတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 70

मुच्यन्ते पातकैः सर्वैः पद्मपत्रमिवांभसा पूजया भोगसंपत्तिर् अवश्यं जायते द्विजाः

ဤပူဇာကြောင့် အပြစ်အကုန်လုံးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်—ရေကြောင့် မစိုမပျက်သော ကြာရွက်ကဲ့သို့။ ထို့ပြင် ပူဇာအားဖြင့်၊ အို ဒွိဇတို့၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် လောကီအပျော်အပါးတို့သည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 71

तस्मात्ते भोगिनो दैत्या लिङ्गार्चनपरायणाः तस्मात्कृत्वा धर्मविघ्नम् अहं देवाः स्वमायया

ထို့ကြောင့် အပျော်အပါးကို လိုလားသော ဒိုင်တျာတို့သည် လင်္ဂအား အာရ္ချနာ (ပူဇာ) ပြုခြင်း၌ အပြည့်အဝ အားထားသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဒေဝတို့နှင့်အတူ၊ မိမိတို့၏ မာယာဖြင့် သူတို့၏ ဓမ္မ (ကုသိုလ်) ကို တားဆီးမည့် အတားအဆီးကို စီမံဖန်တီး하였다။

Verse 72

दैत्यानां देवकार्यार्थं जेष्ये ऽहं त्रिपुरं क्षणात् सूत उवाच विचार्यैवं ततस्तेषां भगवान्पुरुषोत्तमः कर्तुं व्यवसितश्चाभूद् धर्मविघ्नं सुरारिणाम्

“ဒေဝတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ငါသည် တိရိပူရကို ခဏတစ်ခဏအတွင်း အနိုင်ယူမည်” ဟု ဆို၏။ စူတက ပြောသည်—ဤသို့ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ ဘဂဝန် ပုရုရှောတ္တမသည် ဒေဝတို့၏ ရန်သူများ၏ ဓမ္မကို တားဆီးမည့် ဓမ္မဝိဃ္နကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ하였다။

Verse 73

असृजच्च महातेजाः पुरुषं चात्मसंभवम् मायी मायामयं तेषां धर्मविघ्नार्थमच्युतः

ထို့နောက် မပျက်မယွင်းသော အရှင်—တေဇာအလွန်တောက်ပသူ—သည် မိမိအတွင်းမှ မိမိ၏အနှစ်သာရမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ပုရုෂတစ်ဦးကို ထုတ်ဖန်ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။ မာယာကို ကိုင်တွယ်သူဖြစ်သောကြောင့် ထိုသူကို မာယာဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသူအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ သူတို့၏ ဓမ္မကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်တော်မူ၏။

Verse 74

शास्त्रं च शास्ता सर्वेषाम् अकरोत्कामरूपधृक् सर्वसंमोहनं मायी दृष्टप्रत्ययसंयुतम्

အလိုတော်အတိုင်း ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ယူဆောင်နိုင်သော အရှင်—သတ္တဝါအားလုံး၏ ဆရာ—သည် သာသနာတရားကို စီမံရေးသားတော်မူ၏။ ၎င်းသည် မာယာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အံ့ဖွယ် အားလုံးကို မောဟစေသော ထုတ်ဖော်ချက်ဖြစ်သော်လည်း မျက်မြင်သက်သေ (direct perception) နှင့် သက်သေပြနိုင်သော ပရမာဏများဖြင့် ထောက်ခံထား၏။

Verse 75

एतत्स्वाङ्गभवायैव पुरुषायोपदिश्य तु मायी मायामयं शास्त्रं ग्रन्थषोडशलक्षकम्

ထိုအရှင် မာယာ၏အုပ်စိုးရှင်သည် မိမိ၏အင်္ဂါမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ပုရုෂထံသို့ ဤအရာကို သင်ကြားပေးပြီးနောက် မာယာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သာသနာကျမ်းကို ထုတ်ဖန်တော်မူ၏။ ၎င်းသည် ဂရန္ထ ၁၆ လက္ခ (ဆယ့်ခြောက်လက္ခ) ပါဝင်၏။

Verse 76

श्रौतस्मार्तविरुद्धं च वर्णाश्रमविवर्जितम् इहैव स्वर्गनरकं प्रत्ययं नान्यथा पुनः

श्रုတိနှင့် स्मृति ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဝဏ္ဏ-အာရှ్రమ စည်းကမ်းမပါသော အကျင့်မည်သည့်အရာမဆို ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဤဘဝ၌ပင် ပြသသည်။ ကောင်းကင် (svarga) သို့မဟုတ် နรก (naraka) ကို ဤဘဝထဲ၌ပင် ခံစားရပြီး အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်တော့။

Verse 77

तच्छास्त्रमुपदिश्यैव पुरुषायाच्युतः स्वयम् पुरत्रयविनाशाय प्राहैनं पुरुषं हरिः

ထိုသို့ သာသနာတရားကို ပုရုෂထံသို့ သင်ကြားပေးပြီးနောက် အချျုတ (Acyuta) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ဟရိ (Hari) သည် ထိုပုရုෂအား မိန့်ကြားကာ တြိပုရ (မြို့သုံးမြို့) ကို ဖျက်ဆီးရန် တာဝန်ပေးတော်မူ၏။

Verse 78

गन्तुमर्हसि नाशाय भो तूर्णं पुरवासिनाम् धर्मास् तथा प्रणश्यन्तु श्रौतस्मार्ता न संशयः

အို ဘုရားရှင်၊ မြို့နေသူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် အလျင်အမြန် သွားသင့်ပါသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ ဓမ္မများ—ဝေဒပေါ်မူတည်သော śrauta နှင့် ထုံးတမ်းအခြေပြု smārta—တို့လည်း မလွဲမသွေ ပျက်စီးမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 79

ततः प्रणम्य तं मायी मायाशास्त्रविशारदः प्रविश्य तत्पुरं तूर्णं मुनिर्मायां तदाकरोत्

ထို့နောက် မာယာကို ကျွမ်းကျင်၍ māyā-သတ္တဝိဇ္ဇာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိမြင်သော မုနိသည် ထိုသူအား ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။ မြို့ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ပြီး မုနိသည် ချက်ချင်း မာယာအင်အားကို ထုတ်ဖော်ပြုလုပ်하였다။

Verse 80

मायया तस्य ते दैत्याः पुरत्रयनिवासिनः श्रौतं स्मार्तं च संत्यज्य तस्य शिष्यास्तदाभवन्

သူ၏ မာယာကြောင့် သုံးမြို့ (Puratraya) တွင် နေထိုင်သော ဒೈတျာတို့သည် śrauta နှင့် smārta အကျင့်ဓမ္မများကို စွန့်လွှတ်ကာ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ တပည့်များ ဖြစ်လာကြသည်—ပတိဖြစ်သော သီဝ (Śiva) ထံသို့ ပသုကို ခေါ်ဆောင်သည့် လွတ်မြောက်ရေးဝိနယ မဟုတ်ဘဲ မောဟချုပ်နှောင်မှုအောက်သို့ ကျရောက်ကြသည်။

Verse 81

तत्यजुश् च महादेवं शङ्करं परमेश्वरम् नारदो ऽपि तदा मायी नियोगान्मायिनः प्रभोः

ထို့နောက် သူတို့သည် မဟာဒေဝ—ရှင်ကရ (Śaṅkara) အမြင့်ဆုံးအရှင်—ကို စွန့်ပစ်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် နာရဒ (Nārada) ပင် မာယာ၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်လာကာ မာယာကို ကိုင်ဆောင်သော ထိုအရှင်၏ အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်하였다။

Verse 82

प्रविश्य तत्पुरं तेन मायिना सह दीक्षितः मुनिः शिष्यैः प्रशिष्यैश् च संवृतः सर्वतः स्वयम्

ဒီက္ခာ (သန့်ရှင်းသော အဘိသေက) ခံယူပြီးသော မုနိသည် မာယာပညာရှင်နှင့်အတူ ထိုမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။ မုနိကို သူ၏ တပည့်များနှင့် တပည့်၏တပည့်များက အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံထားကြသည်။

Verse 83

स्त्रीधर्मं चाकरोत्स्त्रीणां दुश्चारफलसिद्धिदम् चक्रुस्ताः सर्वदा लब्ध्वा सद्य एव फलं स्त्रियः

အရှင်သည် မိန်းမတို့အတွက် “စตรีဓမ္မ” ဟူသော အကျင့်စည်းကမ်းကို တည်ထောင်ပေးတော်မူ၏။ ထိုစည်းကမ်းသည် မကောင်းသောအကျင့်၏ အကျိုးဆက်ကို ပြည့်စုံစေတတ်၏။ ထိုမိန်းမတို့က လက်ခံကျင့်သုံးသဖြင့် အကျိုးကို အမြဲရရှိကာ အကျိုးဖလသည် ချက်ချင်းပင် ရောက်လာ၏။

Verse 84

जनासक्ता बभूवुस्ता विनिन्द्य पतिदेवताः अद्यापि गौरवात्तस्य नारदस्य कलौ मुनेः

ထိုမိန်းမတို့သည် မိမိတို့၏ ခင်ပွန်းကို—အရှင်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုရမည့် ပတိဒေဝတာကို—မထီမဲ့မြင်ပြုသဖြင့် အပြစ်တင်ခံရကာ လူလောကအပေါ် စွဲလမ်းသွားကြ၏။ သို့သော် ကလိယုဂ၌ပင် မုနိ နာရဒအား ဂုဏ်ပြုသည့်အတွက် ဤအမှန်တရားကို မှတ်မိကာ သင်ကြားလျက်ရှိ၏။

Verse 85

नार्यश्चरन्ति संत्यज्य भर्तॄन् स्वैरं वृथाधमाः स्त्रीणां माता पिता बन्धुः सखा मित्रं च बान्धवः

မိန်းမအချို့သည် ခင်ပွန်းကို စွန့်ခွာကာ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်သွားလာ၍ အလဟသနှင့် အပြစ်တင်ထိုက်သော အကျင့်သို့ ကျရောက်ကြ၏။ မိန်းမတို့အတွက် အမှန်တကယ် အားကိုးရာမှာ မိခင်၊ ဖခင်နှင့် ဆွေမျိုး—မိတ်ဆွေ၊ အဖော်အပေါင်းနှင့် သွေးသားဘန်ဓဝတို့ ဖြစ်၏။

Verse 86

भर्ता एव न संदेहस् तथाप्य् आसहमायया कृत्वापि सुमहत्पापं या भर्तुः प्रेमसंयुता

အမှန်တကယ် ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းပင် ကာကွယ်သူဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ သို့ရာတွင် မခံနိုင်သော မောဟတစ်ခဏကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုမိသော်လည်း ခင်ပွန်းအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ဆက်စပ်နေသူ (ပြန်လည် သစ္စာဘက်တည်သူ) ကို ဤနေရာ၌ မှန်ကန်သော အားကိုးရာနှင့် ကိုက်ညီသူဟု ဆို၏။

Verse 87

प्राप्नुयात् परमं स्वर्गं नरकं च विपर्ययात् पुरैका मुनिशार्दूलाः सर्वधर्मान् सदा पतिम्

ဤသို့သော မှန်ကန်သည့် အကျင့်ဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်နိုင်၏; ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြင့် နရကသို့ ကျရောက်၏။ အို ကျားကဲ့သို့ သန်မာသော မုနိတို့၊ ရှေးကတည်းကပင် အရှင် (ပတိ) ကို ဓမ္မအားလုံး၏ အနှစ်သာရနှင့် အထောက်အကူအဖြစ် အမြဲ ကြေညာထားကြ၏။

Verse 88

संत्यज्यापूजयन्साध्व्यो देवानन्याञ्जगद्गुरून् ताः स्वर्गलोकमासाद्य मोदन्ते विगतज्वराः

အခြားအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သီလရှိသော မိန်းမတို့သည် အခြားနတ်များကို မပူဇော်ကြ၊ လောကဆရာ (Jagadguru) တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကောင်းကင်လောကသို့ ရောက်ပြီး သံသရာ၏ ပူလောင်မှုကင်းစင်ကာ ပျော်ရွှင်ကြသည်။

Verse 89

नरकं च जगामान्या तस्माद्भर्ता परा गतिः तथापि भर्तॄन् स्वांस् त्यक्त्वा बभूवुः स्वैरवृत्तयः

အခြားမိန်းမတစ်ဦးသည် နရကသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခင်ပွန်းသည် အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာ (မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်း) ဟု ကြေညာထားသည်။ သို့သော်လည်း မိမိတို့၏ ခင်ပွန်းများကို စွန့်ပစ်ကာ ကိုယ့်စိတ်လိုက် အပြုအမူဖြင့် နေထိုင်သူအချို့သည် ဓမ္မမဟုတ်ဘဲ ပာရှ (pāśa) ၏ ချုပ်နှောင်မှုအောက်တွင် လှုပ်ရှားကြသည်။

Verse 90

मायया देवदेवस्य विष्णोस्तस्याज्ञया प्रभोः अलक्ष्मीश् च स्वयं तस्य नियोगात्त्रिपुरं गता

နတ်တို့၏နတ် ဗိဿနု၏ မာယာ (māyā) ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထိုသခင်၏ အမိန့်တော်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ အလက္ခ္မီ (Alakṣmī) ကိုယ်တိုင်သည် သူ၏ တာဝန်ပေးချက်အရ တြိပုရ (Tripura) သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 91

या लक्ष्मीस्तपसा तेषां लब्धा देवेश्वरादजात् बहिर्गता परित्यज्य नियोगाद्ब्रह्मणः प्रभोः

သူတို့၏ တပသ (tapas) ကြောင့် နတ်တို့၏အရှင် အဇာတ (မမွေးဖွားသော) သခင်ထံမှ ရရှိခဲ့သော ထိုသရီး (Śrī) လက္ခ္မီ (Lakṣmī) သည် အပြင်သို့ ထွက်ခွာ၍ သူတို့ကို စွန့်ပစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သခင် ဘြဟ္မာ (Brahmā) ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 92

बुद्धिमोहं तथाभूतं विष्णुमायाविनिर्मितम् तेषां दत्त्वा क्षणं देवस् तासां मायी च नारदः

ထို့နောက် ဒေဝသည် ဗိဿနု၏ မာယာ (māyā) ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဉာဏ်မောဟမှုကို သူတို့အပေါ် ခဏတာ ချထားပေး하였다။ နာရဒ (Nārada) လည်း သူတို့အကြား မာယာကို ကိုင်တွယ်သူအဖြစ် ဖြစ်လာ하였다။

Verse 93

सुखासीनौ ह्यसंभ्रान्तौ धर्मविघ्नार्थमव्ययौ एवं नष्टे तदा धर्मे श्रौतस्मार्ते सुशोभने

မပူပန်မလှုပ်ရှားဘဲ သက်သာစွာ ထိုင်နေသော မဖျက်မပျက် အမတနှစ်ပါးသည် ဓမ္မကို တားဆီးရန် အတားအဆီးများကို စတင်ဖန်တီး하였다။ ထို့ကြောင့် သြတိနှင့် သမృతိအပေါ် အခြေခံသည့် တင့်တယ်လှသော ဓမ္မသည် ထိုအခါ ပျက်စီးသွားလေ၏။

Verse 94

पाषण्डे ख्यापिते तेन विष्णुना विश्वयोनिना त्यक्ते महेश्वरे दैत्यैस् त्यक्ते लिङ्गार्चने तथा

ကမ္ဘာလောက၏ မူလအမြစ်နှင့် အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဗိဿနုသည် ပာရှဏ္ဍ (အယူမှားလမ်းလွဲ) ကို ကြေညာသော်၊ ဒೈတျများသည် မဟာဒေဝ မဟေရှ్వరကို စွန့်ပစ်ကြ၏။ ထို့အတူ လင်္ဂပူဇာကိုလည်း စွန့်လွှတ်ကြ၏။

Verse 95

स्त्रीधर्मे निखिले नष्टे दुराचारे व्यवस्थिते कृतार्थ इव देवेशो देवैः सार्धमुमापतिम्

မိန်းမတို့၏ ဓမ္မတရား အလုံးစုံ ပျက်စီး၍ မကောင်းမှုအကျင့် ဆက်လက်တည်မြဲလာသောအခါ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် မိမိရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ ဒေဝများနှင့်အတူ ဥမာပတိ ရှိဝကို ချဉ်းကပ်လေ၏။

Verse 96

तपसा प्राप्य सर्वज्ञं तुष्टाव पुरुषोत्तमः श्रीभगवानुवाच महेश्वराय देवाय नमस्ते परमात्मने

တပသ (အာသီတပ) ဖြင့် အလုံးစုံသိသော အရှင်ထံ ရောက်ရှိပြီးနောက် ပုရုရှောတ္တမသည် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ သီရိဘဂဝန်က မဟေရှ్వరသို့ မိန့်တော်မူသည်—“မဟေရှ్వర ဒေဝအရှင်တော်အား နမസ്കာရ၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန် (ပရမာတ္မန်) အား နမസ്കာရ” ဟု။

Verse 97

नारायणाय शर्वाय ब्रह्मणे ब्रह्मरूपिणे शाश्वताय ह्यनन्ताय अव्यक्ताय च ते नमः

နာရာယဏလည်း ဖြစ်တော်မူ၍၊ ရှရ்வ (ရှိဝ) လည်း ဖြစ်တော်မူ၍၊ ဗြဟ္မန်လည်း ဖြစ်တော်မူကာ ဗြဟ္မန်ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်ကို ဆောင်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမস্কာရ။ အမြဲတမ်းတည်မြဲသော၊ အဆုံးမရှိသော၊ မထင်ရှားသော (အဗျက္တ) အရှင်တော်အားလည်း နမস্কာရ—သင့်အား ကျွန်ုပ်၏ ဂုဏ်ပြုကန်တော့ခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 98

सूत उवाच एवं स्तुत्वा महादेवं दण्डवत्प्रणिपत्य च जजाप रुद्रं भगवान् कोटिवारं जले स्थितः

သုတက ပြော၏။ ဤသို့ မဟာဒေဝကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် အပြည့်အဝ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ကာ၊ ရေထဲ၌ မြုပ်နေသည့် အလေးအမြတ်ခံရသောသူသည် ရုဒ္ဒရမန်တရကို ကောဋိတစ်ကြိမ် (ကရိုးတစ်ကြိမ်) ဂျပပြု하였다။

Verse 99

देवाश् च सर्वे ते देवं तुष्टुवुः परमेश्वरम् सेन्द्राः ससाध्याः सयमाः सरुद्राः समरुद्गणाः

ထို့နောက် အင်ဒြာနှင့်အတူ၊ သာဓျများ၊ ယမများ၊ ရုဒ္ဒရများ၊ မရုတ်ဂဏများပါဝင်သော ထိုဒေဝအားလုံးတို့သည် အမြင့်ဆုံးသခင် ပရမေရှ్వర—အလုံးစုံကို လွန်ကဲသော ပတိ၊ ချုပ်နှောင်ခံ ပာရှုတို့အား ကရုဏာပေးတော်မူသောသူ—ကို ချီးမွမ်းကြ하였다။

Verse 100

देवा ऊचुः नमः सर्वात्मने तुभ्यं शङ्करायार्तिहारिणे रुद्राय नीलरुद्राय कद्रुद्राय प्रचेतसे

ဒေဝများက ဆိုကြ၏။ အလုံးစုံ၏ အတ္တမန်ဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမော; ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသော ရှင်ကရာအား နမော။ ရုဒ္ဒရအား နမော—နီလရုဒ္ဒရအား၊ ကြမ်းတမ်းသော ရုဒ္ဒရ (ကဒ္ရုဒ္ဒရ) အား၊ အသိဉာဏ်နိုးကြားမှု၏ အရှင် ပရချေတသအား နမော။

Verse 101

गतिर्नः सर्वदास्माभिर् वन्द्यो देवारिमर्दनः त्वमादिस्त्वमनन्तश् च अनन्तश्चाक्षयः प्रभुः

သင်တော်မူသည်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏ အားကိုးရာ အမြဲတမ်းဖြစ်၏; ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို ချေမှုန်းသော အရှင်၊ အမြဲတမ်း ကန်တော့ထိုက်၏။ သင်သည် အစဖြစ်၍ သင်သည် အဆုံးမရှိသူလည်းဖြစ်၏; အမှန်တကယ် သင်သည် အနန္တ၊ မပျက်စီးသော အရှင်ပတိ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 102

प्रकृतिः पुरुषः साक्षात् स्रष्टा हर्ता जगद्गुरो त्राता नेता जगत्यस्मिन् द्विजानां द्विजवत्सल

ဟေ့ ဇဂတ်ဂုရု၊ သင်သည် ပရကృతိနှင့် ပုရုಷကို ထင်ရှားသောရုပ်ဖြင့် တကယ်တမ်းဖြစ်တော်မူ၏—သင်သည် ဖန်ဆင်းသူနှင့် ပြန်လည်သိမ်းယူသူ။ ဤလောက၌ သင်သည် ကာကွယ်သူ၊ လမ်းညွှန်သူဖြစ်တော်မူ၏; နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုး၍ ဗြာဟ္မဏများအပေါ် နူးညံ့ကရုဏာရှိတော်မူ၏။

Verse 103

वरदो वाङ्मयो वाच्यो वाच्यवाचकवर्जितः याज्यो मुक्त्यर्थमीशानो योगिभिर् योगविभ्रमैः

သခင်သည် ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်၏။ သခင်သည် သန့်ရှင်းသော ဝါဏီ (ဝါက်) အဖြစ်လည်း ရှိပြီး ပြောဆိုခံရသော အရာအဖြစ်လည်း ရှိသော်လည်း၊ ပြောနိုင်သောအရာနှင့် ပြောဆိုသူတို့ကို ကျော်လွန်တော်မူ၏။ မုတ်ခ္ခအတွက် ပူဇော်ခံရသော ဣရှာနကို ယောဂီတို့သည် ယောဂ၏ အမျိုးမျိုးသော စည်းကမ်းနှင့် ပြောင်းလဲသည့် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် သိမြင်ကြ၏။

Verse 104

हृत्पुण्डरीकसुषिरे योगिनां संस्थितः सदा वदन्ति सूरयः सन्तं परं ब्रह्मस्वरूपिणम्

ပညာရှိတို့က ယောဂီတို့၏ နှလုံးကြာပန်းအတွင်းရှိ အပေါက်ဝတွင် အမြဲတည်နေသော အထွတ်အမြတ်ကို ကြေညာကြသည်။ ထိုအထွတ်အမြတ်သည် မင်္ဂလာရှင် ရှိဝ (Śiva) ဖြစ်၍၊ သူ၏ သဘာဝသည် အလွန်မြင့်သော ဘြဟ္မန် ဖြစ်သည်။ အတွင်းမှ ပာရှုကို အလင်းပေး၍ ပာရှကို ဖြေလျော့ပေးသော ပတိ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 105

भवन्तं तत्त्वम् इत्यार्यास् तेजोराशिं परात्परम् परमात्मानमित्याहुर् अस्मिञ्जगति तद्विभो

အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးတော်မူသော သခင်၊ ဤလောကရှိ အာရျ ပညာရှင်တို့က သခင်ကို တတ္တဝ (tattva) ကိုယ်တိုင်ဟု ကြေညာကြသည်။ သခင်သည် အထက်ဆုံးထက် အထက်ဆုံးသော တေဇောအစုကြီး၊ အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သော ပရမာတ္မာ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 106

दृष्टं श्रुतं स्थितं सर्वं जायमानं जगद्गुरो अणोरल्पतरं प्राहुर् महतो ऽपि महत्तरम्

ဟေ့ လောကဂုရု၊ မြင်ရသမျှ ကြားရသမျှ—တည်ရှိနေသမျှနှင့် ပေါ်ပေါက်လာသမျှ အားလုံးအပေါ်၊ ပညာရှိတို့က သခင်ကို အဏုထက် ပိုသေးသော အလွန်သေးငယ်ဆုံး၊ မဟာထက် ပိုကြီးသော အလွန်ကြီးမားဆုံးဟု ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမူကား သခင်သည် ပတိ ဖြစ်၍ တိုင်းတာမှုအားလုံးကို ကျော်လွန်တော်မူ၏။

Verse 107

सर्वतः पाणिपादं त्वां सर्वतो ऽक्षिशिरोमुखम् सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठसि

သခင်သည် အရပ်ရပ်တွင် လက်နှင့် ခြေရှိတော်မူ၏။ အရပ်ရပ်တွင် မျက်စိ၊ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာတို့ ရှိတော်မူ၏။ လောကတစ်လျှောက် သခင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ ကြားနာမှု ဖြစ်တော်မူပြီး၊ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံကာ အလုံးစုံကို ဖုံးအုပ်၍ ရပ်တည်သော ပတိ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 108

महादेवमनिर्देश्यं सर्वज्ञं त्वामनामयम् विश्वरूपं विरूपाक्षं सदाशिवम् अनामयम्

မဟာဒေဝာတော်သည် ဖော်ပြမရသော အမြတ်တရား၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသူ၊ ဒုက္ခကင်းစင်တော်မူ၏။ စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်တော်၊ သုံးမျက်စိရှင်တော်၊ စဒါရှီဝတော်ကိုယ်တိုင်—အမြဲသန့်ရှင်း၍ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုမထိခိုက်တော်မူ။

Verse 109

कोटिभास्करसंकाशं कोटिशीतांशुसन्निभम् कोटिकालाग्निसंकाशं षड्विंशकमनीश्वरम्

တော်သည် ကောဋိပေါင်းများစွာသော နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ ကောဋိပေါင်းများစွာသော လရောင်ကဲ့သို့ အေးမြသက်သာ၏။ ကောဋိပေါင်းများစွာသော ကာလအဂ္နိ မီးကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်၏—သို့ရာတွင် တတ္တဝါ ၂၆ ပါးကို ကျော်လွန်သော၊ မည်သူမျှ မအုပ်စိုးနိုင်သော အထွတ်အမြတ် အရှင်တော်ဖြစ်၏။

Verse 110

प्रवर्तकं जगत्यस्मिन् प्रकृतेः प्रपितामहम् वदन्ति वरदं देवं सर्वावासं स्वयंभुवम्

သူတို့သည် တော်ကို ဤစကြဝဠာ၏ စတင်လှုပ်ရှားစေသူ၊ ပရကృతိ၏ပင် အကြီးမားဆုံး အဘိုးအဘွားတော်ဟု ကြေညာကြ၏။ တော်သည် ဆုတောင်းပေးတော်မူသော ဒေဝ၊ ကိုယ်တိုင်မွေးဖွားသော စွဝယံဘူ၊ အရာအားလုံးအတွင်း နေထိုင်ရာ အားကိုးရာဖြစ်၏။ ပတိအဖြစ် တော်သည် ပရကృతိကို လှုပ်ရှားစေသော်လည်း ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) အားလုံး၏ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အာဝါသအဖြစ် တည်တံ့တော်မူ၏။

Verse 111

श्रुतयः श्रुतिसारं त्वां श्रुतिसारविदो जनाः

ဝေဒများသည် တော်ကို ရှရုတိ၏ အနှစ်သာရဟု ကြေညာကြ၏။ ဝေဒအနှစ်သာရကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူတို့သည်လည်း တော်ကို (အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါတရားအဖြစ်) အသိအမှတ်ပြုကြ၏။

Verse 112

अदृष्टमस्माभिर् अनेकमूर्ते विना कृतं यद्भवताथ लोके त्वमेव दैत्यासुरभूतसंघान् देवान् नरान् स्थावरजङ्गमांश् च

အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ အရှင်တော်၊ ဤလောက၌ မည်သည့်အရာမျှ တော်မပါဘဲ မပြီးမြောက်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ပါသည်။ တော်တစ်ပါးတည်း (ပတိ အမြင့်ဆုံး အရှင်တော်အဖြစ်) ဒိုင်တျ၊ အဆုရ၊ ဘူတ အစုအဝေးများကိုလည်းကောင်း၊ ဒေဝများ၊ လူသားများနှင့် သတ္တဝါအားလုံး—မလှုပ်ရှားသောနှင့် လှုပ်ရှားသောတို့ကိုလည်းကောင်း—အုပ်စိုး၍ အနှံ့အပြား စိမ့်ဝင်တော်မူ၏။

Verse 113

पाहि नान्या गतिः शंभो विनिहत्यासुरोत्तमान् मायया मोहिताः सर्वे भवतः परमेश्वर

ကာကွယ်တော်မူပါ၊ အို သမ္ဘု။ အခြားအာရုံခိုရာ မရှိပါ။ အဆုရတို့အထဲမှ အထွဋ်အမြတ်တို့ကို သတ်ပြီးသော်လည်း၊ အရှင်၏ မာယာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး မောဟနေဆဲဖြစ်ပါသည်၊ အို ပရမေရှွရ။

Verse 114

यथा तरङ्गा लहरीसमूहा युध्यन्ति चान्योन्यमपांनिधौ च जलाश्रयादेव जडीकृताश् च सुरासुरास्तद्वदजस्य सर्वम्

သမုဒ္ဒရာအတွင်း လှိုင်းများစွာ စုပေါင်း၍ တစ်လှိုင်းနှင့်တစ်လှိုင်း ထိခိုက်ယှဉ်ပြိုင်ကြသကဲ့သို့၊ ရေဓာတ်အခြေခံ (ပရကృతి) ကို အာရုံခိုရာယူသဖြင့် အင်အားမဲ့သွားသော ဒေဝနှင့် အဆုရတို့လည်း အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကြ၏။ ထိုနည်းတူ ဤအရာအားလုံးသည် မမွေးဖွားသူ အဇ (Aja) — ပတိဖြစ်သော အရှင်၏ မာယာဖြင့် ပြသသော လီလာသာ ဖြစ်သည်။

Verse 115

सूत उवाच य इदं प्रातरुत्थाय शुचिर्भूत्वा जपेन्नरः शृणुयाद्वा स्तवं पुण्यं सर्वकामम् अवाप्नुयात्

စူတက ပြောသည်—မနက်စောစော ထပြီး ကိုယ်ကို သန့်စင်ကာ ဤပုဏ္ဏသီလရှိသော စတဝကို ဂျပ်ဆိုသူ၊ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် အလိုဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံမည်။ ထိုသို့သော śravaṇa နှင့် japa ကြောင့် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ပတိ၏ ကရုဏာသို့ ဆွဲဆောင်ခံရပြီး ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) များလည်း ဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာသည်။

Verse 116

स्तुतस्त्वेवं सुरैर्विष्णोर् जपेन च महेश्वरः सोमः सोमाम् अथालिङ्ग्य नन्दिदत्तकरः स्मयन्

ဒေဝတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဗိṣṇု၏ ဂျပ်ဆိုခြင်းတို့ဖြင့် ထိုသို့ စတုတိခံရသော မဟေရှွရ—ဆိုမ (မဟာဒေဝ) သည် ဆိုမာကို ဖက်လှုပ်ကာ၊ နန္ဒီ၏ လက်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးသကဲ့သို့ ထားလျက် ပြုံးတော်မူ၏။

Verse 117

प्राह गंभीरया वाचा देवानालोक्य शङ्करः ज्ञातं मयेदमधुना देवकार्यं सुरेश्वराः

ထို့နောက် သင်္ကရသည် ဒေဝတို့ကို ကြည့်၍ အသံနက်ရှိုင်းစွာ ပြောတော်မူသည်—“အို စုရတို့၏ အရှင်များ၊ ယခု ငါသည် ပြုလုပ်ရမည့် ဒေဝကိစ္စကို သိမြင်ပြီ” ဟု။

Verse 118

विष्णोर् मायाबलं चैव नारदस्य च धीमतः तेषामधर्मनिष्ठानां दैत्यानां देवसत्तमाः

ဗိဿနု၏ မာယာအင်အားနှင့် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော နာရဒ၏ ခွဲခြားသိမြင်သော အကြံဉာဏ်ကို အားကိုး၍၊ အဓမ္မ၌ တည်နေသော ဒိုင်တျာတို့ကို နတ်တို့အထွဋ်အမြတ်များက အနိုင်ယူကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပတိ (ရှီဝ) ၏ မမြင်ရသော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ဓမ္မ ပြန်လည်တည်မြဲစေ၏။

Verse 119

पुरत्रयविनाशं च करिष्ये ऽहं सुरोत्तमाः सूत उवाच अथ सब्रह्मका देवाः सेन्द्रोपेन्द्राः समागताः

«အို နတ်တို့အထွဋ်အမြတ်တို့၊ ငါသည် တြိပုရာ (မြို့သုံးမြို့) ကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးမည်» ဟု ဆို၏။ စူတက ပြောသည်—ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့်အတူ၊ အိန္ဒြနှင့် ဥပေန္ဒြ (ဗိဿနု) တို့ပါဝင်သော နတ်တို့သည် စုဝေးလာကြ၏။

Verse 120

श्रुत्वा प्रभोस्तदा वाक्यं प्रणेमुस्तुष्टुवुश् च ते अप्येतदन्तरे देवी देवमालोक्य विस्मिता

သခင်၏ စကားကို ကြားသိကြပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ချီးမွမ်းကြ၏။ ထိုအချိန်အတွင်း ဒေဝီသည် ဒေဝကို မြင်၍ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်—ပတိ၏ ထင်ရှားခြင်းကြောင့် မူးမောလျက်၊ ချည်နှောင်ခံရသော ပသုတို့၏ ပာရှ (ချည်ကြိုး) ကို ဖြုတ်ပေးသော အရှင် (ရှီဝ) ကို မြင်သိရ၏။

Verse 121

लीलांबुजेन चाहत्य कलमाह वृषध्वजम् देव्युवाच क्रीडमानं विभो पश्य षण्मुखं रविसन्निभम्

ကြာပန်းဖြင့် ကစားကာ ထိခိုက်သလို လှုပ်ရှားပြီးနောက်၊ နူးညံ့သော ဒေဝီသည် ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) ထံ ပြော၏။ ဒေဝီက ဆိုသည်—«အို အရှင်၊ ကြည့်ပါဦး၊ ခြောက်မျက်နှာရှိသော စကန္ဒသည် ကစားလျက်ရှိပြီး နေကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိသည်»။

Verse 122

पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठं भूषितं भूषणैः शुभैः मुकुटैः कटकैश्चैव कुण्डलैर्वलयैः शुभैः

ထိုသားတော်ကို မြင်တော်မူ၏—သားရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော သားတော်—မင်္ဂလာအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားလျက်၊ မကူဋ် (သရဖူ)၊ လက်မောင်းကွင်း၊ နားကပ်နှင့် တောက်ပသော လက်ကောက်များဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 123

नूपुरैश्छन्नवारैश् च तथा ह्य् उदरबन्धनैः किङ्किणीभिर् अनेकाभिर् हैमैरश्वत्थपत्रकैः

သူတို့သည် ခြေကောက်လက်ကောက်များ၊ အလှပန်းကုံးများကို သေသပ်စွာဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့၊ ခါးပတ်များဖြင့်လည်း တန်ဆာဆင်ထားကြ၏။ ထို့ပြင် အရွက်အဆွတ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဗောဓိပင်) ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ရွှေဖြင့်လုပ်ထားသည့် ချိန်ခေါင်းလေးများ များစွာ တင်ဆင်ထားကြ၏။

Verse 124

कल्पकद्रुमजैः पुष्पैः शोभितैरलकैः शुभैः हारैर् वारिजरागादिमणिचित्रैस् तथाङ्गदैः

ဆန္ဒပြည့်စုံပင် (ကလ္ပကဒြုမ) မှ ပွင့်သော ပန်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍၊ မင်္ဂလာရှိသော ဆံနွယ်ကောက်ကောက်များက ပိုမိုလှပစေကာ၊ ကြာရောင်နီရတနာတို့နှင့် အခြားရတနာမျိုးစုံ ထည့်သွင်းတန်ဆာဆင်ထားသော လည်ဆွဲနှင့် လက်ကောက်များဖြင့်လည်း အလင်းရောင်တောက်ပစွာ ထင်ရှားပေါ်လွင်၏။

Verse 125

मुक्ताफलमयैर्हारैः पूर्णचन्द्रसमप्रभैः तिलकैश् च महादेव पश्य पुत्रं सुशोभनम्

အို မဟာဒေဝ၊ ဤအလွန်လှပသော သားတော်ကို ကြည့်ရှုပါ။ လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ပုလဲလည်ဆွဲများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ မင်္ဂလာတီလကာများဖြင့် မှတ်သားထားသဖြင့် ဘုရားသဘောအလှတရားဖြင့် ထွန်းလင်းနေ၏။

Verse 126

अङ्कितं कुङ्कुमाद्यैश् च वृत्तं भसितनिर्मितम् वक्त्रवृन्दं च पश्येश वृन्दं कामलकं यथा

ကွင်ကွုမ (နံ့သာနီ) စသည့်အရာများဖြင့် မှတ်သားထားပြီး၊ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝိုင်းပုံအမှတ်အသားလည်း ရှိ၏။ အို အရှင်၊ မျက်နှာများ၏ အစုအဝေးကို ဝိုင်းဝိုင်းလုံးလုံး မြင်ရသည်မှာ အမ်းလာသီးအစုကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 127

नेत्राणि च विभो पश्य शुभानि त्वं शुभानि च अञ्जनानि विचित्राणि मङ्गलार्थं च मातृभिः

အို အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်၊ ဤမင်္ဂလာရှိသော မျက်စိများကို ကြည့်ရှုပါ။ ထို့ပြင် မင်္ဂလာအတွက် မိခင်ဒေဝီများက ပြင်ဆင်ထားသော အရောင်စုံ အန်ဇန (မျက်ခုံးဆေး/ကော်လ်) များကိုလည်း ကြည့်ရှုပါ။

Verse 128

गङ्गादिभिः कृत्तिकाद्यैः स्वाहया च विशेषतः इत्येवं लोकमातुश् च वाग्भिः संबोधितः शिवः

ဤသို့ပင် ရှိဝသည် ချီးမွမ်းသံစကားများဖြင့် ခေါ်ဆိုခံရ၏—ဂင်္ဂါနှင့် အခြားသူများ၊ ကෘတ္တိကာနှင့် အခြားသူများ၊ အထူးသဖြင့် စွာဟာ၊ ထို့ပြင် လောကမాతာ (လောကသုံးပါး၏ မိခင်) တို့နှင့်အတူ။

Verse 129

न ययौ तृप्तिमीशानः पिबन्स्कन्दाननामृतम् न सस्मार च तान्देवान् दैत्यशस्त्रनिपीडितान्

စကန္ဒ၏ မျက်နှာမှ အမృతကို သောက်နေစဉ်တောင် အီရှာနသည် မပြည့်ဝမတိမ်သာခဲ့; ထိုအခါ ဒိုင်တျာတို့၏ လက်နက်များကြောင့် ဖိနှိပ်ခံနေရသော ဒေဝတို့ကိုလည်း မမှတ်မိခဲ့။

Verse 130

स्कन्दमालिङ्ग्य चाघ्राय नृत्य पुत्रेत्युवाच ह सो ऽपि लीलालसो बालो ननर्तार्तिहरः प्रभुः

စကန္ဒကို ဖက်ကာ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ နမ်းရှိုက်ပြီး “က၊ ငါ့သား” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုကစားပျော်ရွှင်သော ကလေးတော်လည်း—ဒုက္ခဖယ်ရှားရှင် အရှင် စကန္ဒ—ကရန် စတင်လေ၏။

Verse 131

सहैव ननृतुश्चान्ये सह तेन गणेश्वराः त्रैलोक्यमखिलं तत्र ननर्तेशाज्ञया क्षणम्

သူနှင့်အတူ အခြား ဂဏေရှဝရတို့လည်း ကရန် စတင်ကြ၏။ ထိုခဏ၌ အီရှ (ရှိဝ) ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် သုံးလောကလုံးဝ အပြည့်အစုံက တစ်ခဏတာ ကလေ၏။

Verse 132

नागाश् च ननृतुः सर्वे देवाः सेन्द्रपुरोगमाः तुष्टुवुर्गणपाः स्कन्दं मुमोदांबा च मातरः

နာဂအားလုံးလည်း ကကြ၏; အင်ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတို့လည်း ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ ဂဏတို့သည် စကန္ဒကို ချီးမွမ်းကြပြီး အမ္ဘာလည်း မိခင်ဒေဝီတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းလေ၏။

Verse 133

ससृजुः पुष्पवर्षाणि जगुर्गन्धर्वकिन्नराः नृत्यामृतं तदा पीत्वा पार्वतीपरमेश्वरौ अवापतुस् तदा तृप्तिं नन्दिना च गणेश्वराः

ထို့နောက် ပန်းမိုးများ ကျလာ၍ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ကိန္နရတို့ သီချင်းဆိုကြ၏။ ထိုသို့ သာကာရနတ်ရံ့၏ အက၏ အမృతကို သောက်သုံးပြီးနောက် ပါဝတီနှင့် ပရမေရှဝရ (ရှီဝ) တို့သည် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ကျေနပ်မှုကို ရရှိကြ၏။ နန္ဒီနှင့် ဂဏာအရှင်များလည်း ထိုနည်းတူ ကျေနပ်ကြ၏။

Verse 134

ततः स नन्दी सह षण्मुखेन तथा च सार्धं गिरिराजपुत्र्या विवेश दिव्यं भवनं भवो ऽपि यथाम्बुदो ऽन्याम्बुदम् अम्बुदाभः

ထို့နောက် နန္ဒီသည် ဩဏ္မုခ (စကန္ဒ) နှင့်အတူ၊ တောင်မင်း၏သမီး ပါဝတီနှင့်လည်း ပေါင်း၍ ထိုသိဒ္ဓိမြတ်သော မဟာဗိမာန်သို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။ ဘဝ (ရှီဝ) သည် မိုးတိမ်ရောင်ဖြစ်၍ မိုးတိမ်တစ်စင်းက မိုးတိမ်တစ်စင်းထဲသို့ ပေါင်းဝင်သကဲ့သို့ ထိုအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 135

द्वारस्य पार्श्वे ते तस्थुर् देवा देवस्य धीमतः तुष्टुवुश् च महादेवं किंचिद् उद्विग्नचेतसः

တံခါးဘေး၌ ထိုဒေဝတို့ ရပ်တည်နေကြပြီး၊ ဉာဏ်ပညာရှိသော ဒေဝအရှင်၏ အရှင်တော်ကို ဆုတောင်းချီးမွမ်းကြ၏။ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လှုပ်ရှားမှုရှိလျက် မဟာဒေဝကို ချီးကျူးကြ၏။

Verse 136

किंतु किंत्विति चान्योन्यं प्रेक्ष्य चैतत्समाकुलाः पापा वयम् इति ह्यन्ये अभाग्याश्चेति चापरे

ထိုအကြောင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်မိကြပြီး “ဒါပေမယ့်… ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောကြ၏။ အချို့က “ကျွန်ုပ်တို့မှာ ပါပ (အပြစ်) ရှိသည်” ဟု ဆိုကြပြီး၊ အချို့က “ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်ကံမကောင်းသူများ” ဟု ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 137

भाग्यवन्तश् च दैत्येन्द्रा इति चान्ये सुरेश्वराः पूजाफलमिमं तेषाम् इत्यन्ये नेति चापरे

ဒေဝအရှင်အချို့က “ဒೈတျယမင်းများတောင် ကံကောင်းကြသည်” ဟု ဆိုကြ၏။ အချို့က “ဤအရာသည် သူတို့၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း၏ အကျိုးफल ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုကြပြီး၊ အခြားအချို့က “မဟုတ်—အဲဒီလို မဟုတ်” ဟု ပြန်ဆိုကြ၏။

Verse 138

एतस्मिन्नन्तरे तेषां श्रुत्वा शब्दाननेकशः कुम्भोदरो महातेजा दण्डेनाताडयत्सुरान्

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများ များစွာကို ကြားသဖြင့် တေဇာကြီးမားသော ကုမ္ဘောဒရသည် တံတားဖြင့် ဒေဝတို့ကို ထိုးနှက်ကာ မာနကို ချိုးဖျက်၍ စိတ်အားကို ပြိုကွဲစေ하였다။

Verse 139

दुद्रुवुस्ते भयाविष्टा देवा हाहेतिवादिनः अपतन्मुनयश्चान्ये देवाश् च धरणीतले

ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသော ဒေဝတို့သည် “ဟာဟာ!” ဟု အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးကြ၏။ အခြားမုနိတို့လည်း လဲကျကြပြီး၊ ဒေဝတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြိုလဲကြကာ၊ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) အားလုံးကို ချိုးဖျက်နိုင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပတိ၏ အာနုဘော်ရှေ့တွင် အနိုင်ကျသွားကြသည်။

Verse 140

अहो विधेर्बलं चेति मुनयः कश्यपादयः दृष्ट्वापि देवदेवेशं देवानां चासुरद्विषाम्

ကশ্যပတို့အစရှိသော မုနိများက “အဟို၊ ဗိဓိ (ကံကိစ္စ/သတ်မှတ်ချက်) ၏ အင်အားသည် ဤမျှလောက် အလွန်ကြီးမားပါလား!” ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။ ဒေဝတို့၏ အရှင် ဒေဝဒေဝေရှကို မြင်ပြီးနောက်တောင်၊ သူသည် ဒေဝတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်၍ အဆုရတို့၏ ရန်သူဖြစ်သည်။

Verse 141

अभाग्यान्न समाप्तं तु कार्यमित्यपरे द्विजाः प्रोचुर्नमः शिवायेति पूज्य चाल्पतरं हृदि

အခြား ဒွိဇများက “ကံမကောင်းသဖြင့် အခမ်းအနားကိစ္စ မပြီးဆုံးသေး” ဟု ဆိုကြ၏။ သို့သော် နှလုံးထဲတွင် လေးစားမှု အနည်းငယ်ကို ထိန်းထားကာ “နမಃ ရှိဝာယ” ဟု ဆုတောင်းဆိုပြီး ရှိဝကို ပူဇော်ကြသည်—အပြင်ပန်းအလုပ်များ မအောင်မြင်သော်လည်း ပတိအပေါ် အတွင်းစိတ်ဘက္တိ အနည်းငယ်ကပင် ပာရှဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ပရှုကို တည်ငြိမ်စေနိုင်ကြောင်းကို ပြသသည်။

Verse 142

ततः कपर्दी नन्दीशो महादेवप्रियो मुनिः शूली माली तथा हाली कुण्डली वलयी गदी

ထို့နောက် (သူကို) ကပရ္ဒီ၊ နန္ဒီရှ၊ မဟာဒေဝ ချစ်မြတ်နိုးသော မုနိဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ထရီရှူလကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ ပန်းကုံးဆင်မြန်းသူ၊ ထွန်ကို ကိုင်သူ၊ နားကပ်နှင့် လက်ကောက်များဖြင့် တန်ဆာဆင်သူ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သူဖြစ်သည်။

Verse 143

वृषमारुह्य सुश्वेतं ययौ तस्याज्ञया तदा ततो वै नन्दिनं दृष्ट्वा गणः कुम्भोदरो ऽपि सः

တောက်ပဖြူစင်သော နွားကို စီး၍ ထိုအချိန်တည်းက သခင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ထွက်ခွာသွား하였다။ ထို့နောက် နန္ဒိန်ကို မြင်လျှင် ဂဏ ကုမ္ဘောဒရလည်း ရှိဝ၏ အဓိကအမှုထမ်း၏ အမိန့်ကို လက်ခံကာ နောက်လိုက်လာ하였다။

Verse 144

प्रणम्य नन्दिनं मूर्ध्ना सह तेन त्वरन् ययौ नन्दी भाति महातेजा वृषपृष्ठे वृषध्वजः

နန္ဒိန်ကို ခေါင်းချ၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး သူနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ဆက်လက်သွား하였다။ ထိုနေရာ၌ နန္ဒိန်သည် မဟာတေဇဖြင့် တောက်ပလင်းလက်နေပြီး၊ နွားအလံတော်ရှင် သခင် (ရှီဝ) သည် နွားကျောပေါ်၌ ရွှင်လန်းတောက်ပကာ ပာရှုတို့ကို မုက္ခသို့ ဦးဆောင်သော ပတိအဖြစ် ထင်ရှား하였다။

Verse 145

सगणो गणसेनानीर् मेघपृष्ठे यथा भवः दशयोजनविस्तीर्णं मुक्ताजालैर् अलंकृतम्

ဂဏများနှင့် ဂဏတပ်မူးများနှင့်အတူ ဘဝ (ရှီဝ) သည် မိုးတိမ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရှားပေါ်ထွန်း하였다။ အကျယ် ဒသယောဇနာတိုင်အောင် ဖြန့်ကျက်၍ မုက္တာပုလဲကွန်ယက်များဖြင့် အလှဆင်ထား하였다။

Verse 146

सितातपत्रं शैलादेर् आकाशमिव भाति तत् तत्रान्तर्बद्धमाला सा मुक्ताफलमयी शुभा

တောင်တန်းကဲ့သို့သော အခြေခံပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ဖြူစင်သော အခမ်းအနားထီးသည် ကောင်းကင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။ ထိုအတွင်း၌ မုက္တာပုလဲစေ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မင်္ဂလာပန်းကုံးတစ်ခုကို ချည်နှောင်ထားပြီး၊ ရှီဝ၏ လင်္ဂပူဇာ၌ ရိုသေစွာ ဆက်ကပ်ထားသည်။

Verse 147

गङ्गाकाशान्निपतिता भाति मूर्ध्नि विभोर्यथा अथ दृष्ट्वा गणाध्यक्षं देवदुन्दुभयः शुभाः

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဂင်္ဂါမြစ်သည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော သခင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တောက်ပသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ရှီဝ၏ ဂဏအုပ်ချုပ်သူကို မြင်သောအခါ မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝဒုန္ဒုဘီ စည်တော်များ မြည်ဟည်းလာ하였다။

Verse 148

नियोगाद्वज्रिणः सर्वे विनेदुर्मुनिपुङ्गवाः तुष्टुवुश् च गणेशानं वाग्भिर् इष्टप्रदं शुभम्

ဝဇ္ဇရင် (အိန္ဒြာ) ၏ အမိန့်အတိုင်း မုနိမြတ်ကြီးတို့ အားလုံးက အော်ဟစ်ချီးမွမ်းသံများ ထွက်ပေါ်စေ၍၊ သန့်ရှင်းသော ဝါစကာများဖြင့် ဂဏေရှာန—မင်္ဂလာတော်ရှင်၊ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော အရှင်ကို စတုတ္ထာနာပြု ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 149

यथा देवा भवं दृष्ट्वा प्रीतिकण्टकितत्वचः नियोगाद्वज्रिणो मूर्ध्नि पुष्पवर्षं च खेचराः

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဘဝ (ရှီဝ) ကို မြင်သော် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြောင့် ကိုယ်အရေပြားတုန်လှုပ်လာကြ၏။ ထို့ပြင် ဝဇ္ဇရကိုင်ရှင် (အိန္ဒြာ) ၏ အမိန့်အတိုင်း ကောင်းကင်သွားသတ္တဝါတို့က သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပန်းမိုးရွာချကြသည်။

Verse 150

ववृषुश् च सुगन्धाढ्यं नन्दिनो गगनोदितम् वृष्ट्या तुष्टस्तदा रेजे तुष्ट्या पुष्ट्या यथार्थया

ထို့ပြင် နန္ဒင်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော အနံ့သင်းပြည့်ဝသည့် မိုးရေကို ရွာချ၏။ ထိုမိုးကြောင့် ပီတိတော်ရ၍ ထိုအခါ တောက်ပလင်းလက်လာကာ၊ ထိုပီတိသည် အမှန်တကယ် အာဟာရဖြစ်၍ မင်္ဂလာနှင့် အင်အားကို တိုးပွားစေ하였다။

Verse 151

नन्दी भवश् चान्द्रयातु स्नातया गन्धवारिणा पुष्पैर्नानाविधैस्तत्र भाति पृष्ठं वृषस्य तत्

ထိုနေရာ၌ နန္ဒီနှင့် ဘဝ (ရှီဝ) သည် စန္ဒြယာတုနှင့်အတူ အနံ့သင်းသော ဂန္ဓရေဖြင့် မြင်းမဟုတ်သော သန့်ရှင်းသည့် နွားတော် (ဝೃષ) ကို ရေချိုးပေးကြ၏။ ထို့နောက် ပန်းမျိုးစုံဖြင့် ထိုဝೃષ၏ ကျောပြင်သည် တောက်ပလင်းလက်လှ၏။

Verse 152

संकीर्णं तु दिवः पृष्ठं नक्षत्रैरिव सुव्रताः कुसुमैः संवृतो नन्दी वृषपृष्ठे रराज सः

«အို သီလဝတီတို့၊ ကောင်းကင်မိုးကာလွှာသည် ကြယ်များဖြင့် ပြန့်ကျဲနေသကဲ့သို့၊ ပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော နန္ဒီသည် နွားတော်၏ ကျောပေါ်တွင် တောက်ပစွာ ထင်ရှားလှ၏»။

Verse 153

दिवः पृष्ठे यथा चन्द्रो नक्षत्रैरिव सुव्रताः तं दृष्ट्वा नन्दिनं देवाः सेन्द्रोपेन्द्रास् तथाविधम्

ကြယ်များဝန်းရံသကဲ့သို့ ကောင်းကင်မိုးခုံးပေါ်တွင် လမင်းတောက်ပသကဲ့သို့ နန္ဒိန်လည်း ထင်ရှားပေါ်ထွန်း၏။ ထိုပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း မြင်ကြသော် ဒေဝတော်များသည် အိန္ဒြာနှင့် ဥပေန္ဒြာတို့နှင့်တကွ ပတိ (ရှီဝ) အပေါ် သဒ္ဓါနှင့် ဝရတတည်ကြည်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော တောက်ပမှုကို မြင်မြောက်ကြ၏။

Verse 154

तुष्टुवुर् गणपेशानं देवदेवमिवापरम् देवा ऊचुः नमस्ते रुद्रभक्ताय रुद्रजाप्यरताय च

ဒေဝတော်များသည် ဂဏေရှကို—ဂဏများ၏ အရှင်—ကို ဒေဝဒေဝတော်တစ်ပါးကဲ့သို့ ချီးမွမ်းကြ၏။ ဒေဝတော်များက ဆိုကြသည်– «ရုဒြာကို ချစ်ခင်ကိုးကွယ်သူ၊ ရုဒြာနာမ၏ သန့်ရှင်းသော ဇပ (နာမပြန်ဆိုခြင်း) တွင် အမြဲပျော်မွေ့သူ၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ»။

Verse 155

रुद्रभक्तार्तिनाशाय रौद्रकर्मरताय ते कूष्माण्डगणनाथाय योगिनां पतये नमः

ရုဒြာကို ကိုးကွယ်သူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးပေးသူ၊ ချုပ်နှောင်မှုကို နှိမ်နင်းသော ရုဒြာသဘော ရောဒြကမ္မတို့၌ အမြဲတမ်း အားထုတ်သူ၊ ကူෂ္မာဏ္ဍ ဂဏအဖွဲ့တို့၏ အရှင်၊ ယောဂီတို့၏ ပတိ—အထွတ်အမြတ် အရှင်—သင့်အား နမস্কာရ။

Verse 156

सर्वदाय शरण्याय सर्वज्ञायार्तिहारिणे वेदानां पतये चैव वेदवेद्याय ते नमः

အမြဲပေးကမ်းသော အားကိုးရာ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသူ၊ ဝေဒများ၏ အရှင်၊ ဝေဒတို့ဖြင့်သာ သိမြင်နိုင်သော အရှင်—သင့်အား နမস্কာရ။

Verse 157

वज्रिणे वज्रदंष्ट्राय वज्रिवज्रनिवारिणे वज्रालंकृतदेहाय वज्रिणाराधिताय ते

ဝဇ္ရကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ ဝဇ္ရကဲ့သို့ ခိုင်မာသော သွားစွယ်ရှိသူ၊ ဝဇ္ရကိုင်သူ၏ ဝဇ္ရတောင်မှ တားဆီးနိုင်သူ၊ အဒမန်တင်းတောက်ပမှုဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အလှဆင်ထားသူ၊ ဝဇ္ရကိုင်သူ အိန္ဒြာတောင်မှ ကိုးကွယ်ရသူ—သင့်အား နမস্কာရ။

Verse 158

रक्ताय रक्तनेत्राय रक्तांबरधराय ते रक्तानां भवपादाब्जे रुद्रलोकप्रदायिने

အို ရုဒြာဘုရား၊ အရောင်နီသဏ္ဍာန်၊ မျက်စိနီ၊ အဝတ်နီဝတ်ဆင်တော်မူသောအရှင်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ အနီရောင်ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် သင်၏ခြေတော်ပန်းကြာကို ဘက္တိဖြင့်ပူဇော်သူတို့အား ရုဒြာလောကကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 159

नमः सेनाधिपतये रुद्राणां पतये नमः भूतानां भुवनेशानां पतये पापहारिणे

ကောင်းကင်တပ်ဖွဲ့၏ စစ်သူကြီးတော်မူသောအရှင်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ ရုဒြာတို့၏ အရှင်တော်မူသောအရှင်အား နမസ്കာရပါ၏။ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်၊ လောကအုပ်စိုးရှင်တို့၏ အရှင်—အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော ပတိ (Pati) အရှင်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 160

रुद्राय रुद्रपतये रौद्रपापहराय ते नमः शिवाय सौम्याय रुद्रभक्ताय ते नमः

ရုဒြာအဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ ရုဒြာတို့၏ အရှင်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်များကို ဖယ်ရှားတော်မူသောအရှင်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ ရှိဝအဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ မင်္ဂလာနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအရှင်၊ ရုဒြာဘက္တိရှိသောအရှင်အား နမস্কာရပါ၏—ပတိ (Pati) အဖြစ် ပာရှု (paśu) ကို ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေတော်မူ၏။

Verse 161

सूत उवाच ततः प्रीतो गणाध्यक्षः प्राह देवांश्छिवात्मजः रथं च सारथिं शंभोः कार्मुकं शरमुत्तमम्

စူတာက ပြောသည်—ထို့နောက် ရှိဝ၏ ဂဏာများ၏ ခေါင်းဆောင်၊ ရှိဝ၏ သားတော်သည် ဝမ်းမြောက်၍ ဒေဝတို့အား မိန့်ကြားကာ၊ သမ္ဘူ၏ ရထားနှင့် ရထားမောင်း၊ သူ၏ လေးနှင့် အထူးမြတ်သော မြားကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 162

कर्तुमर्हथ यत्नेन नष्टं मत्वा पुरत्रयम् अथ ते ब्रह्मणा सार्धं तथा वै विश्वकर्मणा

“သေချာသေချာ ကြိုးစားအားထုတ်၍ ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြလော့၊ တ్రိပုရ (မြို့သုံးမြို့) ကို ပျက်စီးပြီးဟု မှတ်ယူလော့။” ထို့နောက် သူတို့သည် ဘြဟ္မာနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ဗိශ්ဝကರ್ಮာနှင့်အတူ လုပ်ငန်းကို စတင်ကြ၏။

Verse 163

रथं चक्रुः सुसंरब्धा देवदेवस्य धीमतः

သူတို့သည် စိတ်အားထက်သန်၍ အလျင်အမြန်ဖြင့် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော ဒေဝဒေဝ—ဘုရားတို့၏ဘုရားအတွက် ရထားကို ပြင်ဆင်ကြ၏၊ ထိုသို့ဖြင့် ထိုဘုရားနှင့် ဆက်နွယ်သော သာသနာတော်အလုပ်တော်သည် ပြီးမြောက်စေရန်။