Adhyaya 64

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे देवादिसृष्टिकथनं नाम त्रिषष्टितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं हि रक्षसा शक्तिर् भक्षितः सो ऽनुजैः सह वासिष्ठो वदतां श्रेष्ठ सूत वक्तुमिहार्हसि

ဤသို့ပင် «သီလင်္ဂမဟာပုရာဏ» ပူရဝဘဂၢ၌ «ဒေဝတို့မှအစ ပြုလုပ်ဖန်ဆင်းခြင်းအကြောင်း» ဟူသော အခန်း ၆၃ ကို စတင်၏။ ရှင်ရသီတို့က မေးလေသည်—«ဝသိဋ္ဌ၏သား သက္တိသည် မည်သို့ ရက္ခသက စားသောက်ခံရသနည်း၊ သူ၏ညီငယ်များနှင့်အတူပင်လော? အို စူတ၊ ပြောဆိုသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဤနေရာ၌ ပြောကြားရန် သင့်တော်ပါ၏»။

Verse 2

सूत उवाच शक्ति किल्लेद् ब्य् रुधिर राक्षसो रुधिरो नाम वसिष्ठस्य सुतं पुरा शक्तिं स भक्षयामास शक्तेः शापात्सहानुजैः

စူတက ပြောလေသည်—ရှေးကာလ၌ ရုဓိရဟူသော ရက္ခသသည် ဝသိဋ္ဌ၏သား သက္တိကို သတ်ခဲ့၏။ ထိုသက္တိကို စားသောက်လေ၏။ သက္တိ၏ ကျိန်စာကြောင့် ရုဓိရသည်လည်း—သူ၏ညီငယ်များနှင့်အတူ—ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 3

वसिष्ठयाज्यं विप्रेन्द्रास् तदादिश्यैव भूपतिम् कल्माषपादं रुधिरो विश्वामित्रेण चोदितः

အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဗိශ්ဝာမိတ္တရ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ရုဓိရဟူသော ရက္ခသသည် ဘုရင် ကလ္မာෂပါဒကို ဝသိဋ္ဌက ယဇ္ဉပူဇာကို ဆောင်ရွက်ပေးရမည့် ယဇ္ဉသို့ ဦးတည်စေခဲ့၏။

Verse 4

भक्षितः स इति श्रुत्वा वसिष्ठस्तेन रक्षसा शक्तिः शक्तिमतां श्रेष्ठो भ्रातृभिः सह धर्मवित्

«သူကို စားသောက်ခံရပြီ» ဟူသော သတင်းကို ကြားသော် ဝသိဋ္ဌသည် မိမိ၏ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ၊ ဓမ္မကို သိမြင်သူ၊ အင်အားရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး သက္တိသည် ထိုရက္ခသက စားသောက်ခဲ့ကြောင်း သိလေ၏။

Verse 5

हा पुत्र पुत्र पुत्रेति क्रन्दमानो मुहुर्मुहुः अरुन्धत्या सह मुनिः पपात भुवि दुःखितः

«အို သားရေ—သားရေ» ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးလျက်၊ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် မုနိသည် အရုန္ဓတီနှင့်အတူ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

Verse 6

वसिष्ठ wअन्त्स् तो चोम्मित् सुइचिदे नष्टं कुलमिति श्रुत्वा मर्तुं चक्रे मतिं तदा स्मरन्पुत्रशतं चैव शक्तिज्येष्ठं च शक्तिमान्

«မျိုးရိုးပျက်စီးပြီ» ဟူသောစကားကို ကြားသော် ဝသိဋ္ဌသည် ထိုအခါ အသက်ကို စွန့်ရန် ဆုံးဖြတ်하였다။ သားတစ်ရာနှင့် အထူးသဖြင့် အကြီးဆုံး သက္တိကို သတိရကာ အင်အားကြီးသော မုနိသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသည်။

Verse 7

न तं विनाहं जीविष्ये इति निश्चित्य दुःखितः

ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ «သူမရှိဘဲ ငါ မအသက်ရှင်နိုင်» ဟု ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 8

आरुह्य मूर्धानम् अजात्मजो ऽसौ तयात्मवान् सर्वविद् आत्मविच्च धराधरस्यैव तदा धरायां पपात पत्न्या सह साश्रुदृष्टिः

တောင်ကို ထမ်းဆောင်သူ အင်အားကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ၊ မမွေးဖွားသူ၏ သားတော်—စိတ်တည်ငြိမ်၍ အရာအားလုံးကို သိမြင်ကာ အတ္တဗိဇ္ဇာ၌ တည်မြဲသူ—သည် ထိုသူကို ဇနီးနှင့်အတူ မျက်ရည်ပြည့်သော မျက်လုံးဖြင့် မြေပေါ်သို့ လဲကျစေ하였다။

Verse 9

धराधरात्तं पतितं धरा तदा दधार तत्रापि विचित्रकण्ठी करांबुजाभ्यां करिखेलगामिनी रुदन्तमादाय रुरोद सा च

တောင်ထမ်းသူထံမှ လဲကျလာသောသူကို ထိုအခါ မြေမိခင်သည် ထမ်းတင်ထား하였다။ ထိုနေရာတွင်လည်း လည်ပင်းအံ့ဖွယ်ရှိသော မဟာမိခင်—ဆင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ လှုပ်ရှားသူ—သည် ကြာပန်းလက်များဖြင့် ငိုနေသူကို ချီယူကာ၊ ချီယူပြီးနောက် သူမလည်း ငိုကြွေး하였다။

Verse 10

तदा तस्य स्नुषा प्राह पत्नी शक्तेर्महामुनिम् वसिष्ठं वदतां श्रेष्ठं रुदन्ती भयविह्वला

ထိုအခါ သက္တိ၏ ဇနီးဖြစ်သော သူ၏ ချွေးမသည် ကြောက်လန့်၍ မျက်ရည်ကျကာ စကားပြောသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး မဟာမုနိ ဝသိဋ္ဌကို သာသနာဓမ္မ၌ အားကိုးရာ ရှာလျက် တုန်လှုပ်စွာ မေတ္တာရပ်ခံ၍ ပြောကြား하였다။

Verse 11

भगवन्ब्राह्मणश्रेष्ठ तव देहम् इदं शुभम् पालयस्व विभो द्रष्टुं तव पौत्रं ममात्मजम्

အို ဘဂဝန်၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရှင်။ အို အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သော အရှင်၊ သင်၏ ဤကောင်းမြတ်သန့်ရှင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းသိမ်းပါလော့၊ သင်၏ မြေးတော်—ကျွန်မ၏ သားတော်ကို မြင်နိုင်စေရန်။

Verse 12

न त्याज्यं तव विप्रेन्द्र देहमेतत्सुशोभनम् गर्भस्थो मम सर्वार्थसाधकः शक्तिजो यतः

အို ဗြာဟ္မဏအကြီးအကဲ၊ သင်၏ အလွန်တင့်တယ်သော ဤကိုယ်ခန္ဓာကို မစွန့်ပစ်သင့်ပါ။ အကြောင်းမူကား မိမိဝမ်းအတွင်းရှိသူသည် ကျွန်မ၏ အလိုတော်အားလုံးကို ပြည့်စုံစေမည့်သူဖြစ်ပြီး၊ သက္တိမှ မွေးဖွားသူဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 13

एवमुक्त्वाथ धर्मज्ञा कराभ्यां कमलेक्षणा उत्थाप्य श्वशुरं नत्वा नेत्रे संमृज्य वारिणा

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဓမ္မကို သိမြင်သော ကြာပန်းမျက်လုံးရှိ မိန်းမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချွေးဖခင်ကို ထူထောင်ပေး하였다။ ထို့နောက် ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ ရေဖြင့် မျက်လုံးကို နူးညံ့စွာ သုတ်ပေးကာ ဓမ္မတရားနှင့် ကရုဏာပြည့်ဝသော ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် စိတ်တည်ငြိမ်စေ하였다။

Verse 14

दुःखितापि परित्रातुं श्वशुरं दुःखितं तदा अरुन्धतीं च कल्याणीं प्रार्थयामास दुःखिताम्

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဝမ်းနည်းနေပေမယ့် ထိုအချိန်၌ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော ချွေးဖခင်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်း하였다။ ထို့ပြင် ဒုက္ခအတွင်း၌ပင် ကောင်းမြတ်သော အရုန္ဓတီကိုလည်း—ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားနေသူမကို—တောင်းပန်မေတ္တာရပ်ခံ하였다။

Verse 15

स्नुषावाक्यं ततः श्रुत्वा वसिष्ठ उत्थाय भूतलात् संज्ञामवाप्य चालिङ्ग्य सा पपात सुदुःखिता

ချွေးမ၏စကားကိုကြားသော် ဝသိဋ္ဌ မုနိသည် မြေပြင်မှထ၍ သတိပြန်ရလာကာ သူမကိုဖက်လှမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကြောင့် သူမသည် ထပ်မံလဲကျသွား하였다။

Verse 16

अरुन्धती कराभ्यां तां संस्पृश्यास्राकुलेक्षणाम् रुरोद मुनिशार्दूलो भार्यया सुतवत्सलः

အရုန္ဓတီသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမကိုထိကာ မျက်ရည်ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကိုမြင်၏။ သားကိုချစ်မြတ်နိုးသော မုနိတို့၏ကျားကြီး ဝသိဋ္ဌသည် ဇနီးနှင့်အတူ ငိုကြွေးလေ၏။ ဤလောကဒုက္ခ၌ ပశု (ချုပ်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) အောက်တွင် ထင်ရှားနေပြီး၊ ပတိ—လွတ်မြောက်စေသော သီဝဘုရားထံ အားကိုးရာယူသည့်အခါမှသာ လွတ်မြောက်၏။

Verse 17

पराशर रेचितेस् वेदिच् ह्य्म्न्स् अस् अन् एम्ब्र्यो अथ नाभ्यंबुजे विष्णोर् यथा तस्याश्चतुर्मुखः आसीनो गर्भशय्यायां कुमार ऋचमाह सः

မိခင်ဝမ်းအတွင်းရှိနေစဉ်ပင် ပရာရှရသည် ဝေဒသီချင်းများကို ရွတ်ဆိုခဲ့၏။ ဗိဿနု၏ နာဘိမှ ပေါက်သော ကြာပန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာက သန့်ရှင်းသော ဋ္ဌိက (ṛk) မန္တရများကို မိမိ၏ “ဝမ်းကဲ့သို့” နားနေရာမှ ပြောကြားသကဲ့သို့၊ ထိုမုနိကလေးလည်း မန္တရများကို ကြေညာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မန္တရ-ဉာဏ်သည် ဘုရားကရုဏာနှင့် ယခင်သံစ్కာရတို့ကြောင့် ပေါ်ထွန်းပြီး၊ အဆုံးတွင် ပတိ (သီဝ) ၏ အာဏာအောက်၌သာ အလင်းပွင့်ကြောင်း ပြသသည်။

Verse 18

ततो निशम्य भगवान् वसिष्ठ ऋचमादरात् केनोक्तमिति संचिन्त्य तदातिष्ठत्समाहितः

ထို့နောက် ဂုဏ်ထူးမြတ်သော မုနိ ဝသိဋ္ဌသည် ထိုသန့်ရှင်းသော ṛk-ဝါကျကို လေးစားစွာကြားနာပြီး “ဤကို မည်သူက ပြောခဲ့သနည်း” ဟု စဉ်းစားကာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အာရုံစိုက်၍ နေထိုင်လေ၏။

Verse 19

व्योमाङ्गणस्थो ऽथ हरिः पुण्डरीकनिभेक्षणः वसिष्ठमाह विश्वात्मा घृणया स घृणानिधिः

ထို့နောက် ကောင်းကင်အာကာသအလယ်၌ တည်နေသော ဟရိသည် ကြာပန်းမျက်လုံးရှိ၍ စကြဝဠာ၏ အတွင်းဝိညာဉ်ဖြစ်ကာ ကရုဏာဖြင့် ဝသိဋ္ဌအား မိန့်ကြားလေ၏။ အကြောင်းမူကား သူသည် ကရုဏာ၏ خز خز (သိုလှောင်ရာ) ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 20

भो वत्स वत्स विप्रेन्द्र वसिष्ठ सुतवत्सल तव पौत्रमुखाम्भोजाद् ऋग् एषाद्य विनिःसृता

အို ချစ်လှစွာသောကလေး—ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသူ၊ ဝသိဋ္ဌ၏ သားမြေးတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ—ယခု ဤ ရိဂ္ဝေဒ သုက္တသည် သင်၏ မြေး၏ ပါးစပ်ပဒုမမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 21

मत्समस्तव पौत्रो ऽसौ शक्तिजः शक्तिमान्मुने तस्मादुत्तिष्ठ संत्यज्य शोकं ब्रह्मसुतोत्तम

အို မုနိ၊ သူသည် သင်၏ မြေးဖြစ်၍ သက္တိမှ မွေးဖွားလာသူ၊ တပဿာဓာတ်အင်အားကြီးသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထ၍ ရပ်လော့; ဝမ်းနည်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်လော့၊ ဗြဟ္မာ၏ သားတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသူ။

Verse 22

रुद्रभक्तश् च गर्भस्थो रुद्रपूजापरायणः रुद्रदेवप्रभावेण कुलं ते संतरिष्यति

ဝမ်းအတွင်းရှိ ကလေးတောင် ရုဒြ၏ ဘက္တိဖြစ်လာ၍ ရုဒြပူဇာ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်၏။ ရုဒြဒေဝ၏ ပရဘဝာကြောင့် သင်၏ မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံးသည် ဘంధနှင့် အမင်္ဂလာတို့ကို ကျော်လွန်မည်။

Verse 23

एवमुक्त्वा घृणी विप्रं भगवान् पुरुषोत्तमः वसिष्ठं मुनिशार्दूलं तत्रैवान्तरधीयत

ဤသို့ မေတ္တာရှိသော ဗြာဟ္မဏမုနိ ဝသိဋ္ဌ—မုနိတို့အထဲ၌ ခြင်္သေ့တော်—အား မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ဘဂဝန် ပုရုရှောတ္တမသည် ထိုနေရာတည်းကပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 24

ततः प्रणम्य शिरसा वसिष्ठो वारिजेक्षणम् अदृश्यन्त्या महातेजाः पस्पर्शोदरमादरात्

ထို့နောက် တေဇောကြီးသော ဝသိဋ္ဌသည် ပဒုမမျက်စိရှိတော်မူသော အရှင်အား ခေါင်းချ၍ ပူဇော်ကန်တော့၏။ အရှင် မမြင်ရသော်လည်း လေးစားစွာဖြင့် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိတွေ့လေ၏—ပတိ (ရှီဝ) သည် မျက်မြင်ထက်လွန်၍ ရှိနေကြောင်း၊ ဘက္တိသည် အတွင်းသိမြင်ခြင်းဖြင့် အရှင်ထံ ရောက်နိုင်ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။

Verse 25

हा पुत्र पुत्र पुत्रेति पपात च सुदुःखितः ललापारुन्धती प्रेक्ष्य तदासौ रुदतीं द्विजाः

“အို သားရေ—သားရေ!” ဟု ငိုကြွေးကာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ လဲကျသွားသည်။ အရုန္ဓတီ ငိုနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့လည်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြသည်။

Verse 26

स्वपुत्रं च स्मरन् दुःखात् पुनरेह्येहि पुत्रक तव पुत्रमिमं दृष्ट्वा भो शक्ते कुलधारणम्

မိမိသားကို သတိရ၍ ဝမ်းနည်းစွာ “ပြန်လာ—ပြန်လာပါ သားလေးရေ! အို သက္တိရေ၊ သင်၏သားဤသူကို ကြည့်ပါ—မျိုးရိုးကို ထမ်းဆောင်ထိန်းသိမ်းသော အားတိုင်ပင်” ဟု အော်ခေါ်သည်။

Verse 27

तवान्तिकं गमिष्यामि तव मात्रा न संशयः सूत उवाच एवमुक्त्वा रुदन्विप्र आलिङ्ग्यारुन्धतीं तदा

“သင်ရှိရာသို့ ငါသွားမည်—သင်၏မိခင်၏စကားအတိုင်း မသံသယရှိ” ဟု ဆိုသည်။ စူတက ပြောသည်– ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် ငိုကြွေးလျက် အရုန္ဓတီကို ထိုခဏ၌ ဖက်抱하였다။

Verse 28

पपात ताडयन्तीव स्वस्य कुक्षी करेण वै अदृश्यन्ती जघानाथ शक्तिजस्यालयं शुभा

မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီသည် မိမိဝမ်းဗိုက်ကို လက်ဖြင့် ထိုးနှက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားသည်။ ထို့နောက် မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်ကာ သက္တိဇ၏ နေရာအိမ်ကို ချိုးဖျက်ပစ်하였다။

Verse 29

स्वोदरं दुःखिता भूमौ ललाप च पपात च अरुन्धति तदा भीता वसिष्ठश् च महामतिः

ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အရုန္ဓတီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မိမိဝမ်းဗိုက်ကို ထိုးနှက်ကာ ငိုကြွေးပြီး လဲကျသွားသည်။ ထိုအခါ မဟာမတိရှိသော ရှင်ဝသိဋ္ဌလည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်း ခံရသည်။

Verse 30

समुत्थाप्य स्नुषां बालाम् ऊचतुर्भयविह्वलौ

သူတို့နှစ်ဦးသည် မိမိတို့၏ငယ်ရွယ်သော သမီးမက်ကို ထူထောင်ကာ ကြောက်ရွံ့လန့်ဖျားလျက် သူမအား ပြောဆိုကြ၏။

Verse 31

विचारमुग्धे तव गर्भमण्डलं करांबुजाभ्यां विनिहत्य दुर्लभम् कुलं वसिष्ठस्य समस्तमप्यहो निहन्तुमार्ये कथमुद्यता वद

အို မြတ်နိုးဖွယ်သူရေ၊ စိုးရိမ်ပူပန်သော အတွေးများကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ မိမိ၏ လက်ပန်းကန်ကဲ့သို့သော လက်များဖြင့် ကိုယ်ဝန်ပန်းကန်ကို ထိုးနှက်၍ ရခဲလှသော အရာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ဝသိဋ္ဌ၏ မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံးကို ဖျက်သိမ်းရန် မည်သို့ ဆုံးဖြတ်လာသနည်း။ ပြောပါ။

Verse 32

तवात्मजं शक्तिसुतं च दृष्ट्वा चास्वाद्य वक्त्रामृतम् आर्यसूनोः त्रातुं यतो देहमिमं मुनीन्द्रः सुनिश्चितः पाहि ततः शरीरम्

မဟာမုနိသည် သင်၏သားနှင့် ရှက္တိ၏သားကိုလည်း မြင်တွေ့ကာ မြတ်နိုးဖွယ်သူ၏သား၏ စကားအမృతကိုလည်း ခံစားပြီး၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာကို ကယ်တင်ရန် အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ကာ ထွက်ခွာလျက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအန္တရာယ်မှ ဤကိုယ်ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 33

सूत उवाच एवं स्नुषामुपालभ्य मुनिं चारुन्धती स्थिता अरुन्धती वसिष्ठस्य प्राह चार्तेति विह्वला

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ သမီးမက်ကို ဆုံးမကာ အရုန္ဓတီ မုနိရှေ့၌ ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် အရုန္ဓတီသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် ဝသိဋ္ဌအား “အို အလား! ကျွန်မ ဒုက္ခရောက်ပါပြီ” ဟု ငိုကြွေးပြောဆို၏။

Verse 34

त्वय्येव जीवितं चास्य मुनेर् यत् सुव्रते मम जीवितं रक्ष देहस्य धात्री च कुरु यद्धितम्

အို သီလကောင်းသူရေ၊ ဤမုနိ၏ အသက်သည် သင်ပေါ်တွင်သာ တည်၏။ ကျွန်မ၏ အသက်ကို ကာကွယ်ပါ၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာ၏ ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်ကာ အကျိုးရှိသော အရာကို ပြုလုပ်ပါ။

Verse 35

अदृश्यन्त्युवाच मया यदि मुनिश्रेष्ठस् त्रातुं वै निश्चितं स्वकम् ममाशुभं शुभं देहं कथंचित् पालयाम्यहम्

အဒೃശ്യန္တီက ပြောသည်— «အို မုနိမြတ်ရှင်၊ သင်သည် မိမိ၏ သစ္စာကတိနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကာကွယ်ရန် အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်ထားလျှင်၊ ကျွန်မလည်း မသန့်ရှင်းသော်လည်း မင်္ဂလာဖြစ်နိုင်သော ဤကိုယ်ခန္ဓာကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းသိမ်းထားမည်၊ သင်၏ ကယ်တင်ခြင်း အမှု ပြည့်စုံစေရန်»။

Verse 36

प्रियदुःखमहं प्राप्ता ह्य् असती नात्र संशयः मुने दुःखादहं दग्धा यतः पुत्री मुने तव

ကျွန်မသည် ချစ်မြတ်နိုးရာမှ ခွဲခွာရသော ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားရပြီ။ အို မုနိ၊ သံသယမရှိဘဲ ကျွန်မသည် “အဆတီ” — မင်္ဂလာကင်းသောသူ — ဖြစ်နေပါသည်။ ကျွန်မသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်မသည် သင်၏ သမီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

Verse 37

अहो ऽद्भुतं मया दृष्टं दुःखपात्री ह्यहं विभो दुःखत्राता भव ब्रह्मन् ब्रह्मसूनो जगद्गुरो

အဟို—ကျွန်မမြင်တွေ့ခဲ့သမျှ အံ့ဩဖွယ်ပါပဲ! သို့သော် ကျွန်မသည် ဝမ်းနည်းမှု၏ အိုးအိမ် ဖြစ်လာပြီ၊ အို အင်အားကြီးရှင်။ အို ဗြဟ္မဏ၊ ကျွန်မ၏ ဒုက္ခမှ ကယ်တင်သူ ဖြစ်ပါစေ—ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ လောက၏ ဂုရုတော်။

Verse 38

तथापि भर्तृरहिता दीना नारी भवेदिह पाहि मां तत आर्येन्द्र परिभूता भविष्यति

«သို့သော်လည်း ခင်ပွန်းမရှိဘဲ ကျန်ခဲ့လျှင် ဤလောက၌ အားနည်းသော မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမည်။ ထို့ကြောင့် အို မြတ်နိုးဖွယ် အရှင်၊ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပါ; မဟုတ်လျှင် ကျွန်မသည် အရှက်ရစေကာ ဖိနှိပ်ခံရလိမ့်မည်»။

Verse 39

पिता माता च पुत्राश्च पौत्राः श्वशुर एव च एते न बान्धवाः स्त्रीणां भर्ता बन्धुः परा गतिः

မိန်းမအတွက် အဖေ၊ အမေ၊ သားများ၊ မြေးများ၊ ထို့ပြင် ယောက္ခမတော် (ယောက္ခဖ) ပင်လျှင် နောက်ဆုံးအကာအကွယ် မဟုတ်ကြ။ ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းသာ အမှန်တကယ်သော ဆွေမျိုးဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံးသော လမ်းကြောင်းဟု ကြေညာထားသည်။ (ရှైవအမြင်တွင် ဤသည်မှာ ဓမ္မတရားအရ ချည်နှောင်မှု၌ တည်ကြည်ခြင်းကို ညွှန်ပြသော်လည်း အမြင့်ဆုံးအရိပ်အကာမှာ ပတိ—သီဝ—ဖြစ်ပြီး လောကီဆက်နွယ်မှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သည်)

Verse 40

आत्मनो यद्धि कथितम् अप्यर्धमिति पण्डितैः तदप्यत्र मृषा ह्यासीद् गतः शक्तिरहं स्थिता

ပညာရှိတို့က အတ္တမ၏ အကြောင်းကို “တစ်ဝက်” ဟု ဆိုသော်လည်း ဤနေရာ၌ပင် မမှန်ကန်ကြောင်း ထင်ရှားလာ၏။ အကြောင်းမှာ သက္တိ (Śakti) သည် မထွက်ခွာသေးဘဲ၊ ငါတစ်ယောက်တည်းသာ မပြောင်းမလဲ တည်မြဲသော အင်အားအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။

Verse 41

अहो ममात्र काठिन्यं मनसो मुनिपुङ्गव पतिं प्राणसमं त्यक्त्वा स्थिता यत्र क्षणं यतः

အို—ဤနေရာ၌ ငါ့စိတ်သည် မည်မျှခက်ခဲကြမ်းတမ်းသွားပါသနည်း၊ မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်ရေ! အသက်ရှူသကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးရသော အရှင်ပတိကို စွန့်လွှတ်ပြီး ငါသည် ဤနေရာ၌ ခဏတစ်ခဏတောင် ဘာကြောင့် နေခဲ့ရသနည်း။

Verse 42

वसिष्ठाश्वत्थमाश्रित्य ह्य् अमृता तु यथा लता निर्मूलाप्यमृता भर्त्रा त्यक्ता दीना स्थिताप्यहम्

ဝသိဋ္ဌ၏ သန့်ရှင်းသော အရှဝတ္ထပင်ကို လိမ္မာလှသော လတာပင်က ကပ်တွယ်သကဲ့သို့၊ ငါ အမృతာလည်း အားကိုးကပ်တွယ်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင် “အမృతာ” ဟု အမည်ရှိသော်လည်း ငါသည် အမြစ်ပြုတ်ကာ—ခင်ပွန်းက စွန့်ပစ်သဖြင့်—ဒုက္ခရောက်လျက် ရပ်တည်နေဆဲပင်။

Verse 43

स्नुषावाक्यं निशम्यैव वसिष्ठो भार्यया सह तदा चक्रे मतिं धीमान् यातुं स्वाश्रममाश्रमी

ချွေးမ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ပညာရှိ မုနိဝသိဋ္ဌသည် မိမိဇနီးနှင့်အတူ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ကာ မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာရန်—အာရှရမ်၏ သီလစည်းကမ်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန်—အကြံပြုတော်မူ၏။

Verse 44

कृच्छ्रात्सभार्यो भगवान् वसिष्ठः स्वाश्रमं क्षणात् अदृश्यन्त्या च पुण्यात्मा संविवेश स चिन्तयन्

ခက်ခဲစွာဖြင့် ကောင်းမြတ်သော မုနိဝသိဋ္ဌသည် ဇနီးနှင့်အတူ ခဏချင်းပင် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်ရောက်လာ၏။ သို့သော် သူမသည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သန့်ရှင်းသော စိတ်ရှိသူသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အာရှရမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အတွေးအခေါ်တွင် နစ်မြုပ်နေ၏။

Verse 45

सा गर्भं पालयामास कथंचिन्मुनिपुङ्गवाः कुलसंधारणार्थाय शक्तिपत्नी पतिव्रता

အို မုနိမြတ်တို့၊ သူမသည် မည်သို့မည်ပုံဖြစ်စေ ကိုယ်ဝန်ကို ထိန်းသိမ်းကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်—သက္တိ (Śakti) အင်အားပါဝင်သော ပတိဗြတာ သစ္စာရှိဇနီးဖြစ်၍—မိသားစုသွေးဆက် မပြတ်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 46

ततः सासूत तनयं दशमे मासि सुप्रभम् शक्तिपत्नी यथा शक्तिं शक्तिमन्तमरुन्धती

ထို့နောက် ဒသမလတွင် အရုန္ဓတီသည် တောက်ပမြင့်မြတ်သော သားတော်ကို မွေးဖွား하였다—သက္တိ (Śakti) ၏ အဖော်သည် အင်အားကိုပင် ပေါ်ထွန်းစေသကဲ့သို့၊ သူမလည်း အင်အားပြည့်ဝသူကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

Verse 47

असूत सा दितिर्विष्णुं यथा स्वाहा गुहं सुतम् अग्निं यथारणिः पत्नी शक्तेः साक्षात्पराशरम्

သူမ (ဒိတိ) သည် ဗိဿဏုကို မွေးဖွားခဲ့သည်—စွာဟာက ဂုဟကို သားအဖြစ် မွေးသကဲ့သို့၊ အရဏိတုတ်များက အဂ္နိကို ထုတ်ပေါ်စေသကဲ့သို့—ထို့အတူ သက္တိ (Śakti) ၏ ဇနီးသည် ပရာရှရကို ကိုယ်တိုင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ ဓမ္မက သတ်မှတ်ထားသော ပေါင်းစည်းမှုများမှတဆင့် အင်အားကြီးသူများသည် လောက၏ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုအတွင်း ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။

Verse 48

यदा तदा शक्तिसूनुर् अवतीर्णो महीतले शक्तिस्त्यक्त्वा तदा दुःखं पितॄणां समतां ययौ

ထိုအချိန်တည်းက သက္တိ (Śakti) ၏ သားတော်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သက္တိ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ပိတೃများ (Pitṛs) ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ငြိမ်းချမ်းသက်သာကာ တည်ငြိမ်သော ညီမျှမှုသို့ ပြန်ရောက်하였다။

Verse 49

भ्रातृभिः सह पुण्यात्मा आदित्यैर् इव भास्करः रराज पितृलोकस्थो वासिष्ठो मुनिपुङ्गवाः

ပိတೃလောက၌ နေထိုင်သော အလွန်ပုဏ္ဏာတော်ကြီး ဝါသိဋ္ဌသည်—မုနိတို့အနက် အထွတ်အထိပ်—ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ အာဒိတျများအလယ်ရှိ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။

Verse 50

जगुस्तदा च पितरो ननृतुश् च पितामहाः प्रपितामहाश् च विप्रेन्द्रा ह्य् अवतीर्णे पराशरे

ထိုအခါ ပိတೃတို့သည် သီချင်းဆိုကြ၍ အဘိုးများနှင့် အဘိုးကြီးများလည်း ကခုန်ကြသည်၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ပရာရှရသည် လောကသို့ ဆင်းသက်မွေးဖွားလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 51

ये ब्रह्मवादिनो भूमौ ननृतुर् दिवि देवताः पुष्कराद्याश् च ससृजुः पुष्पवर्षं च खेचराः

ဗြဟ္မဝိဒ္ယာကို အလေးအနက်ထားသောသူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကခုန်ကြပြီး၊ ကောင်းကင်၌ ဒေဝတားတို့လည်း ပျော်ရွှင်ကြသည်။ ပုஷ్కရနှင့် အခြားသော ကောင်းကင်သားတို့က ပန်းမိုးရွာစေ၍၊ မိုးကောင်းကင်လှည့်လည်သူတို့က ပန်းပွင့်များကို ချွေးချွေးလှဲလှဲ ကြဲချကာ၊ ဓမ္မ၏ အောင်မြင်မှုနှင့် ပာရှုတို့ကို ပာရှာမှ လွတ်မြောက်စေသော ပတိ—သီဝ—ကို ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 52

पुरेषु राक्षसानां च प्रणादं विषमं द्विजाः आश्रमस्थाश् च मुनयः समूहुर्हर्षसंततिम्

ဒွိဇတို့ရေ၊ မြို့များအတွင်းရှိ ရက္ခသတို့က ကြမ်းတမ်း၍ မညီမညာသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှင့်သောအခါ၊ အာရှရမ်၌ နေထိုင်သော မုနိတို့သည် စုဝေးကာ မပြတ်မတောက် ပျော်ရွှင်မှုလှိုင်းဖြစ်လာကြသည်။ ထိုအုတ်အော်သံကို ပတိ—သီဝ—သည် ပာရှာ၏ အင်အားကို မကြာမီ ချေမှုန်း၍ ပာရှုတို့ကို ကာကွယ်မည်ဟု မင်္ဂလာလက္ခဏာအဖြစ် ဖတ်ရှုကြသည်။

Verse 53

अवतीर्णो यथा ह्यण्डाद् भानुः सो ऽपि पराशरः अदृश्यन्त्याश्चतुर्वक्त्रो मेघजालाद्दिवाकरः

ကမ္ဘာဥအဏ္ဍမှ နေမင်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပရာရှရလည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့ပြင် မိုးတိမ်ကွန်ယက် ခွာကွဲ၍ နေ့ဖန်ဆင်းသူ နေမင်း ပေါ်လွင်လာသောအခါ လေးမျက်နှာရှိသော ဗြဟ္မာ ပေါ်မြင်သကဲ့သို့၊ သူလည်း ထင်ရှားစွာ—တောက်ပ၍ အတားအဆီးမရှိ—မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 54

सुखं च दुःखमभवद् अदृश्यन्त्यास्तथा द्विजाः दृष्ट्वा पुत्रं पतिं स्मृत्वा अरुन्धत्या मुनेस्तथा

မမြင်ရတော့သော အရုန္ဓတီအတွက် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှု နှစ်မျိုးလုံး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဒွိဇတို့လည်း သူမ၏ သားကို မြင်၍ သူမ၏ ခင်ပွန်း—မုနိ—ကို သတိရသဖြင့် အတွင်းစိတ် လှုပ်ရှားကြသည်။

Verse 55

दृष्ट्वा च तनयं बाला पराशरमतिद्युतिम् ललाप विह्वला बाला सन्नकण्ठी पपात च

သူမသည် အလွန်တောက်ပသည့် အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသော သား ပရာရှရကို မြင်လျှင်၊ ငယ်ရွယ်သော မိခင်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ ငိုကြွေးလေ၏။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လည်ချောင်းတင်းကျပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 56

सा पराशरमहो महामतिं देवदानवगणैश् च पूजितम् जातमात्रम् अनघं शुचिस्मिता बुध्य साश्रुनयना ललाप च

သူမသည် သန့်ရှင်းသော အပြုံးဖြင့် ဉာဏ်သတိနိုးကြားကာ၊ ပရာရှရ၏ မျိုးရိုးမှ မဟာစိတ်ဓာတ်ကြီး၍ အလွန်ဉာဏ်ပညာမြင့်သူကို မြင်၏။ ဒေဝတများနှင့် ဒာနဝများ၏ အစုအဝေးတို့ကပါ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည့် ထိုသူကို၊ မွေးကင်းစ အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသူဟု သိမြင်လျှင် မျက်ရည်ပြည့်မျက်လုံးဖြင့် ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 57

हा वसिष्ठसुत कुत्रचिद्गतः पश्य पुत्रमनघं तवात्मजम् त्यज्य दीनवदनां वनान्तरे पुत्रदर्शनपरामिमां प्रभो

အို ဝသိဋ္ဌ၏ သားတော်ရေ၊ သင် ဘယ်သို့ သွားခဲ့သနည်း။ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်သား၊ အပြစ်ကင်းသော သားကို ကြည့်ပါ။ သားကို မြင်လိုစိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် နေသော ဤဝမ်းနည်းမျက်နှာရှိသူကို တောအတွင်း၌ မစွန့်ပစ်ပါနှင့်၊ အရှင်။

Verse 58

शक्ते स्वं च सुतं पश्य भ्रातृभिः सह षण्मुखम् यथा महेश्वरो ऽपश्यत् सगणो हृषिताननः

“အို Śakti ရေ၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်သား—Ṣaṇmukha—ကို သူ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ကြည့်ပါ။ ထိုနည်းတူ မဟေရှဝရသည် မိမိ၏ ဂဏများဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ မျက်နှာပျော်ရွှင်တောက်ပစွာဖြင့် သူ့ကို မြင်ခဲ့သည်။”

Verse 59

अथ तस्यास्तदालापं वसिष्ठो मुनिसत्तमः श्रुत्वा स्नुषामुवाचेदं मा रोदीर् इति दुःखितः

ထို့နောက် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဝသိဋ္ဌသည် သူမ၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားလျှင်၊ သနားကြင်နာစွာ သမီးမက်ကို “မငိုပါနှင့်” ဟု ပြော၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း။

Verse 60

पराशर: छिल्धोओद् अन्द् योउथ् आज्ञया तस्य सा शोकं वसिष्ठस्य कुलाङ्गना त्यक्त्वा ह्यपालयद्बालं बाला बालमृगेक्षणा

ပါရာရှရက ပြောသည်။ ကလေးဘဝနှင့် လူငယ်ဘဝအတွင်း သူ၏အမိန့်အတိုင်း ဝသိဋ္ဌ၏ မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားလာသော အရွယ်ရောက်မိန်းမငယ်သည် ဝမ်းနည်းမှုကို ချန်ထားကာ မျက်လုံးက သမင်ကလေးကဲ့သို့ နူးညံ့သောသူမက ကလေးကို သေချာစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

Verse 61

दृष्ट्वा तामबलां प्राह मङ्गलाभरणैर् विना आसीनामाकुलां साध्वीं बाष्पपर्याकुलेक्षणाम्

မင်္ဂလာအလင်္ကာမပါဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထိုင်နေသော အားနည်းသော်လည်း သီလရှိသည့် မိန်းမကို မြင်သဖြင့်—မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်ကြောင့် မိုးတိမ်ကဲ့သို့ မရှင်းလင်းဘဲ တုန်ယင်နေသဖြင့်—သူမအား စကားပြောလိုက်သည်။

Verse 62

शाक्तेय उवाच अम्ब मङ्गलविभूषणैर् विना देहयष्टिरनघे न शोभते वक्तुमर्हसि तवाद्य कारणं चन्द्रबिंबरहितेव शर्वरी

ရှာက်တေးယက ပြောသည်။ “အမေ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ—မင်္ဂလာအလင်္ကာမရှိလျှင် သင်၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာ မလှပတော့ပါ။ ယနေ့ သင်၏အခြေအနေ၏ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပါ; သင်သည် လမင်းဝိုင်းမရှိသော ညကဲ့သို့ ထင်ရသည်။”

Verse 63

मातर्मातः कथं त्यक्त्वा मङ्गलाभरणानि वै आसीना भर्तृहीनेव वक्तुमर्हसि शोभने

အမေ၊ အမေမြတ်ရေ—မင်္ဂလာအလင်္ကာတွေကို ဘာကြောင့် ပစ်ထားပြီး ခင်ပွန်းမရှိသလို ထိုင်နေရသနည်း။ လှပသူရေ၊ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြောပြသင့်သည်။

Verse 64

अदृश्यन्ती तदा वाक्यं श्रुत्वा तस्य सुतस्य सा न किंचिद् अब्रवीत् पुत्रं शुभं वा यदि वेतरत्

ထိုအခါ သူမသည် မည်သို့မျှ မဖော်ပြဘဲ သား၏စကားကို ကြားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မပြောခဲ့—သားအတွက် မင်္ဂလာဖြစ်သည်ဟုလည်း မဟုတ်၊ မင်္ဂလာမဟုတ်ဟုလည်း မဆိုခဲ့။

Verse 65

अदृश्यन्तीं पुनः प्राह शाक्तेयो भगवान्मम मातः कुत्र महातेजाः पिता वद वदेति ताम्

သူမ မပေါ်မလာသေးသည်ကိုမြင်၍ ကံတော်ရှင် သာက်တေယ ဘဂဝန်က ထပ်မံမေးလေသည်။ «အမေ၊ အလင်းရောင်ကြီးမားသော အဖေသည် ဘယ်မှာနေလဲ။ ပြောပါ—ပြောပါ» ဟု တောင်းပန်လေ၏။

Verse 66

श्रुत्वा रुरोद सा वाक्यं पुत्रस्यातीव विह्वला भक्षितो रक्षसा तातस् तवेति निपपात च

သား၏စကားကိုကြားသော် မိခင်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းတုန်လှုပ်ကာ ငိုကြွေးလေ၏။ «ချစ်သားရေ—မင်းအဖေကို ရက္ခသက စားသွားပြီ!» ဟု အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

Verse 67

श्रुत्वा वसिष्ठो ऽपि पपात भूमौ पौत्रस्य वाक्यं स रुदन्दयालुः अरुन्धती चाश्रमवासिनस्तदा मुनेर्वसिष्ठस्य मुनीश्वराश् च

မြေး၏စကားကိုကြားသော် ကရုဏာရှိသော မုနိ ဝသိဋ္ဌသည် ငိုကြွေးလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလေ၏။ ထို့နောက် အရုန္ဓတီနှင့် အာရှရမ်နေထိုင်သူများ၊ ဝသိဋ္ဌမုနိနှင့် ဆက်နွယ်သော မဟာမုနိတို့လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ငိုကြွေးကြလေသည်။

Verse 68

भक्षितो रक्षसा मातुः पिता तव मुखादिति श्रुत्वा पराशरो धीमान् प्राह चास्राविलेक्षणः

မိခင်၏ပါးစပ်မှ တိုက်ရိုက် «မင်းအဖေကို ရက္ခသက စားသွားပြီ» ဟု ကြားသော် ပညာရှိ ပါရာရှရသည် မျက်ရည်လျှံနေသော မျက်လုံးဖြင့် စကားဆိုလေ၏။

Verse 69

पराशर wइल्ल् सेइनेन् वतेर् र्äछेन् पराशर उवाच अभ्यर्च्य देवदेवेशं त्रैलोक्यं सचराचरम् क्षणेन मातः पितरं दर्शयामीति मे मतिः

ပါရာရှရက ပြောလေသည်— «ဒေဝတို့၏ ဒေဝေသ၊ သုံးလောကကို လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှနှင့်တကွ ပြည့်ဝစိမ့်သော အရှင်ကို သေချာစွာ ပူဇော်နမಸ್ಕာရ ပြု၍၊ အမေ၊ ငါ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ‘ခဏတစ်ခဏအတွင်း မင်းကို ငါ့အဖေကို မြင်စေမည်’ ဟူ၏»။

Verse 70

सा निशम्य वचनं तदा शुभं सस्मिता तनयमाह विस्मिता तथ्यम् एतदिति तं निरीक्ष्य सा पुत्र पुत्र भवमर्चयेति च

ထိုမင်္ဂလာရှိသောစကားကိုကြားသော် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာပြုံး၍ အံ့သြလျက် သားကိုကြည့်ကာဆို၏—«ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင်။ အို သားရေ၊ မိခင်၏သား—ဘဝ (သခင်ရှီဝ) ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုလော့»။

Verse 71

ज्ञात्वा शक्तिसुतस्यास्य संकल्पं मुनिपुङ्गवः वसिष्ठो भगवान्प्राह पौत्रं धीमान् घृणानिधिः

ရှက္တိ၏သား၏ အကြံတည်ချက်ကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ရှင်မြတ်ဝစಿಷ್ಠသည် မုနိတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ ထင်ရှားသူ၊ ပညာရှိ၍ ကရုဏာ၏ သိုလှောင်ရာဖြစ်သူအဖြစ် မိမိမြေးကို မိန့်ကြား၏။

Verse 72

स्थाने पौत्र मुनिश्रेष्ठ संकल्पस्तव सुव्रत तथापि शृणु लोकस्य क्षयं कर्तुं न चार्हसि

«အို မြေးရေ၊ မုနိအထွတ်အမြတ်၊ သင်၏အကြံတည်ချက်သည် သင်၏ကောင်းမြတ်သောဝ്രတနှင့် ကိုက်ညီ၏။ သို့သော် နားထောင်လော့—လောကတို့၏ပျက်စီးမှုကို သင်မဖြစ်စေသင့်။ သံဟာရ (လျော်လဲခြင်း) သည် ပတိ—သခင်ရှီဝ တစ်ပါးတည်း၏ အခွင့်အာဏာဖြစ်သည်»။

Verse 73

राक्षसानामभावाय कुरु सर्वेश्वरार्चनम् त्रैलोक्यं शृणु शाक्तेय अपराध्यति किं तव

«ရက္ခသတို့ ပျောက်ကွယ်စေရန် စర్వေရှ్వర (သခင်ရှီဝ) အား အာရ္ချနာပူဇာ ပြုလော့။ နားထောင်လော့၊ ရှက္တိ၏သားရေ—သုံးလောကလုံးက သင်ကို ပြစ်မှားသော်လည်း၊ ပတိသခင်ထံ အာရ္ချနာဖြင့် ခိုလှုံသူကို အမှန်တကယ် ဘာအန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်မည်နည်း»။

Verse 74

ततस्तस्य वसिष्ठस्य नियोगाच्छक्तिनन्दनः राक्षसानामभावाय मतिं चक्रे महामतिः

ထို့နောက် ဝစಿಷ್ಠ၏ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်အရ ရှက္တိ၏သားသည်—စိတ်ဓာတ်ကြီးမား၍ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသူ—ရက္ခသတို့ ပျောက်ကွယ်စေရန် အကြံကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်လေ၏။

Verse 75

अदृश्यन्तीं वसिष्ठं च प्रणम्यारुन्धतीं ततः कृत्वैकलिङ्गं क्षणिकं पांसुना मुनिसन्निधौ

ထို့နောက် အရုန္ဓတီသည် ဝသိဋ္ဌကို မျက်စိမလွှဲဘဲ ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ မုနိ၏ရှေ့တွင် ဖုန်မှုန့်ဖြင့် ခဏတာတည်ရှိမည့် လိင်္ဂတစ်ပါးကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီး하였다—ပတိ (ရှီဝ) အပေါ် မလှုပ်မယှက်သော ဘက္တိဖြင့် ပြုသော လိင်္ဂပူဇာသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ဓမ္မအင်အားရှိကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။

Verse 76

सम्पूज्य शिवसूक्तेन त्र्यंबकेन शुभेन च जप्त्वा त्वरितरुद्रं च शिवसंकल्पमेव च

ရှီဝ-စူက္တဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် မင်္ဂလာရှိသော တြျမ္ဗက မန္တရကိုလည်း အသုံးပြု၍၊ ထို့နောက် တဝရိတ-ရုဒြ နှင့် ရှီဝ-သင်ကల్ప ကိုလည်း ဂျပ်ရွတ်ရမည်—ဤသို့ဖြင့် ရှီဝပူဇာ၏ မန္တရအင်္ဂါကို ပြည့်စုံစေကာ ပသု (ချုပ်နှောင်နေသော ဝိညာဉ်) ကို ပတိ (အရှင်) ထံသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 77

नीलरुद्रं च शाक्तेयस् तथा रुद्रं च शोभनम् वामीयं पवमानं च पञ्चब्रह्म तथैव च

နီလရုဒြ၊ ရှာက္တေးယ ဟိမ်း၊ မင်္ဂလာရှိသော ရုဒြ ဟိမ်း၊ ဝာမီယ၊ ပဝမာန နှင့် ပဉ္စဗြဟ္မ ကိုလည်း ထပ်မံ ဂျပ်ရွတ်ရမည်—ဤဝေဒိက အာဟွာန်များသည် ပတိ (အရှင်) ကို သတ္တဝါအားလုံး၏ သန့်စင်သူနှင့် အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် တည်မြဲစေသည်။

Verse 78

होतारं लिङ्गसूक्तं च अथर्वशिर एव च अष्टाङ्गमर्घ्यं रुद्राय दत्त्वाभ्यर्च्य यथाविधि

ဟောတား အာဟွာန်၊ လိင်္ဂ-စူက္တ နှင့် အထရ္ဝ-ရှီရသ် ကို ဂျပ်ရွတ်ပြီးနောက်၊ ရုဒြအား အဋ္ဌာင်္ဂ အရ္ဃျ (ရှစ်မျိုးသော အရ္ဃျ) ကို ဆက်ကပ်၍ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ပသု (ချုပ်နှောင်နေသော ဝိညာဉ်) သည် မန္တရနှင့် မှန်ကန်သော ပူဇာအားဖြင့် ပတိ (အရှင်) ထံသို့ နီးကပ်လာကာ၊ ရှီဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) များ လျော့ပါးသည်။

Verse 79

पराशर उवाच भगवन्रक्षसा रुद्र भक्षितो रुधिरेण वै पिता मम महातेजा भ्रातृभिः सह शङ्कर

ပရာသရက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရားမြတ်၊ ရုဒြအရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အလွန်တောက်ပသော အဖေကို ရက္ခသ တစ်ကောင်က စားသောက်သွားပြီး သွေးတောင်ပါ သောက်ယူသွားပါသည်၊ အို ရှင်ကရ၊ ကျွန်ုပ်၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူပါ”။

Verse 80

द्रष्टुमिच्छामि भगवन् पितरं भ्रातृभिः सह एवं विज्ञापयांल्लिङ्गं प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

«အရှင်မြတ်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် အဖေကို ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ မြင်တွေ့လိုပါသည်» ဟုဆိုကာ၊ လင်္ဂကို မကြာခဏ ဦးချကန်တော့၍ စိတ်အနက်အမြတ်ဖြင့် တောင်းပန်လေ၏။ ထိုသည်မှာ ပရှု (paśu) ကို ချည်နှောင်သော ပါရှ (pāśa) ကို ကရုဏာဖြင့် ဖြေလျော့ပေးသော ပတိ (Pati) ကို ရှာဖွေတောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 81

हा रुद्र रुद्र रुद्रेति रुरोद निपपात च तं दृष्ट्वा भगवान्रुद्रो देवीमाह च शङ्करः

«ဟာ ရုဒြ! ရုဒြ! ရုဒြ!» ဟုအော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေး၍ လဲကျသွားလေ၏။ ထိုသို့မြင်သော အရှင်မြတ် ရုဒြ—ရှင်ကရ (Śaṅkara)—သည် ဒေဝီအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 82

पश्य बालं महाभागे बाष्पपर्याकुलेक्षणम् ममानुस्मरणे युक्तं मदाराधनतत्परम्

အလွန်ကံကောင်းသောသူမ၊ ဒီကလေးကိုကြည့်ပါ—မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်ဖြင့် မိုးအုံနေသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်ကို အမြဲသတိရနေပြီး ကျွန်ုပ်အား ပူဇော်ရာတွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။ ပါရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုမှ ပရှု (paśu) ကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (Pati) အပေါ် သဒ္ဓါတည်၏။

Verse 83

सा च दृष्ट्वा महादेवी पराशरमनिन्दिता दुःखात् संक्लिन्नसर्वाङ्गम् अस्राकुलविलोचनम्

အပြစ်ကင်းသော မဟာဒေဝီသည် ပရာရှရကို မြင်သောအခါ—ဒုက္ခကြောင့် ကိုယ်တစ်လုံးလုံး စိုစွတ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်လျှံနေသည်—ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်ထိခိုက်လှုပ်ရှားလေ၏။

Verse 84

लिङ्गार्चनविधौ सक्तं हर रुद्रेति वादिनम् प्राह भर्तारमीशानं शङ्करं जगतामुमा

လင်္ဂပူဇာ၏ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းတွင် အပြည့်အဝ စူးစိုက်နေပြီး «ဟရ! ရုဒြ!» ဟုဆိုနေသော မိမိ၏ အရှင်ကို မြင်သောအခါ၊ ဥမာသည် ကမ္ဘာလောကတို့၏ မင်္ဂလာရှင် အီရှာန ရှင်ကရ (Śaṅkara) အား မိန့်လျှောက်လေ၏။

Verse 85

ईप्सितं यच्छ सकलं प्रसीद परमेश्वर निशम्य वचनं तस्याः शङ्करः परमेश्वरः

«အို ပရမေရှ္ဝရ၊ ကရုဏာတော်ပြုပါ—လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှကို အပြည့်အဝ ပေးတော်မူပါ» ဟု မိန်းမ၏စကားကို ကြားသော်၊ ရှင်ကရာ ပရမေရှ္ဝရသည် နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 86

भार्यामार्यामुमां प्राह ततो हालाहलाशनः रक्षाम्येनं द्विजं बालं फुल्लेन्दीवरलोचनम्

ထို့နောက် ဟာလာဟလာ-အရှန (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဆိပ်ကို သောက်သုံးတော်မူသော ရှိဝ) သည် မိမိ၏ မြတ်နိုးဖွယ် မဟာမိဖုရား ဥမာအား မိန့်တော်မူ၏—«ပန်းပွင့်ပြည့်သော အပြာရောင် ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသည့် ဗြာဟ္မဏကလေးငယ်ကို ငါကာကွယ်မည်»။

Verse 87

ददामि दृष्टिं मद्रूपदर्शनक्षम एष वै एवमुक्त्वा गणैर् दिव्यैर् भगवान्नीललोहितः

«ငါ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိသော ဒർശနကို သင့်အား ပေးမည်» ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဂဏာတော်များနှင့်အတူရှိသော ဘဂဝန် နီလာလိုဟိတသည် ထိုကရုဏာကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 88

ब्रह्मेन्द्रविष्णुरुद्राद्यैः संवृतः परमेश्वरः ददौ च दर्शनं तस्मै मुनिपुत्राय धीमते

ဗြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ဗိဿဏု၊ ရုဒြနှင့် အခြားဒေဝတားများက ဝန်းရံထားသော ပရမေရှ္ဝရသည်—ပသု၏ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ဖြေလျော့ပေးသော ပတိ—ဉာဏ်ရှိသော မုနိ၏သားအား မိမိ၏ တိုက်ရိုက် ဒർശနကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 89

सो ऽपि दृष्ट्वा महादेवम् आनन्दास्राविलेक्षणः निपपात च हृष्टात्मा पादयोस्तस्य सादरम्

မဟာဒေဝကို မြင်သော်၊ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အာနန္ဒ၏ မျက်ရည်ဖြင့် ပြည့်လျှံလာ၏။ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက်၊ သူသည် လဲကျကာ လေးစားစွာဖြင့် ထိုဘုရား၏ ခြေတော်၌ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့၏။

Verse 90

पुनर्भवान्याः पादौ च नन्दिनश् च महात्मनः सफलं जीवितं मे ऽद्य ब्रह्माद्यांस्तांस्तदाह सः

ထို့နောက် ဘဝါနီ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်နှင့် မဟာအတ္တမ နန္ဒိန်၏ ခြေတော်တို့ကို ထပ်မံမြင်ရသဖြင့်၊ သူသည် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့အား «ယနေ့ ငါ၏အသက်တာသည် အကျိုးပြည့်စုံသွားပြီ» ဟု ဆို하였다။

Verse 91

रक्षार्थमागतस्त्वद्य मम बालेन्दुभूषणः को ऽन्यः समो मया लोके देवो वा दानवो ऽपि वा

«ယနေ့ ငါ့ကိုကာကွယ်ရန် သင်ကြွလာပြီ—လမင်းလေးကို အလှဆင်ထားသော အရှင်တော်။ ဤလောက၌ ငါနှင့်တူညီသူ မည်သူရှိမည်နည်း—ဒေဝတားဖြစ်စေ ဒါနဝဖြစ်စေ?»

Verse 92

अथ तस्मिन्क्षणादेव ददर्श दिवि संस्थितम् पितरं भ्रातृभिः सार्धं शाक्तेयस्तु पराशरः

ထိုအခဏ၌ပင်၊ သက္တိ၏သား ပါရာရှရသည် မိမိအဖကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ တည်ရှိနေသည်ကို မိမိ၏ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ မြင်တွေ့하였다။ ဤဒർശနသည် ဓမ္မ၏ စီမံအုပ်ချုပ်မှုကို အတည်ပြုသည်—ပိတೃတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော အနေအထား၌ နေထိုင်ကြပြီး၊ ကိုယ်ခံပသု (ဝိညာဉ်) သည် ဘုရားကရုဏာဖြင့် နူးညံ့သော လောကများကို တိုက်ရိုက်မြင်ခွင့်ရသည်။

Verse 93

सूर्यमण्डलसंकाशे विमाने विश्वतोमुखे भ्रातृभिः सहितं दृष्ट्वा ननाम च जहर्ष च

နေရောင်ဝိုင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မျက်နှာပေါင်းစုံရှိသော ကောင်းကင်ဗိမာန်ကို မိမိ၏ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ မြင်တွေ့သဖြင့်၊ သူသည် ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်လေ၏။

Verse 94

तदा वृषध्वजो देवः सभार्यः सगणेश्वरः वसिष्ठपुत्रं प्राहेदं पुत्रदर्शनतत्परम्

ထိုအခါ နွားတံဆိပ်တော်ကို ထမ်းဆောင်သော ကောင်းမြတ်သည့် သီဝဘုရားသည် မိမိ၏ သက္တိ (ဇနီးတော်) နှင့် ဂဏေရှဝရတို့အပါအဝင် ဂဏများနှင့်အတူ၊ သားကို မြင်တွေ့လိုသော ဆန္ဒပြင်းပြသူ ဝသိဋ္ဌ၏သားအား ဤသို့ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 95

श्रीदेव उवाच शक्ते पश्य सुतं बालम् आनन्दास्राविलेक्षणम् अदृश्यन्तीं च विप्रेन्द्र वसिष्ठं पितरं तव

သီရိဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «အို ရှက္တိ၊ သင်၏သားငယ်ကို ကြည့်လော့၊ အာနန္ဒကြောင့် မျက်ရည်စီးနေ၏။ ထို့ပြင် အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်၊ သင်လည်း ကြည့်လော့– သင်၏အဖေ ဝသိဋ္ဌသည် မမြင်နိုင်တော့ပြီ»။

Verse 96

अरुन्धतीं महाभागां कल्याणीं देवतोपमाम् मातरं पितरं चोभौ नमस्कुरु महामते

အို ဉာဏ်ကြီးသူ၊ ကံကောင်းမြတ်သော အရုန္ဓတီ—မင်္ဂလာရှိ၍ ဒေဝတားတူသောသူမ—အား ရိုသေစွာ ဦးချလော့။ ထို့ပြင် သင်၏ မိခင်နှင့် ဖခင် နှစ်ပါးလုံးကိုလည်း နမസ്കာရ ပြုလော့။

Verse 97

तदा हरं प्रणम्याशु देवदेवमुमां तथा वसिष्ठं च तदा श्रेष्ठं शक्तिर् वै शङ्कराज्ञया

ထို့နောက် ရှင်ကရာ၏ အမိန့်အတိုင်း ရှက္တိသည် အလျင်အမြန် ဟရ—ဒေဝဒေဝ—နှင့် ဥမာကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ထူးမြတ်သော ရှင်ဝသိဋ္ဌကိုလည်းကောင်း ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 98

मातरं च महाभागां कल्याणीं पतिदेवताम् अरुन्धतीं जगन्नाथनियोगात्प्राह शक्तिमान्

ဇဂန္နာထ—လောကအရှင်—၏ အမိန့်တော်အရ အင်အားကြီးသူက အရုန္ဓတီအကြောင်းကို ပြော하였다—သူ၏ မိခင်အဖြစ် အလွန်လေးစားထိုက်သူ၊ ကံကောင်းမြတ်၍ မင်္ဂလာရှိသူ၊ မိမိခင်ပွန်းကို မိမိ၏ ဘုရားသခင်အဖြစ် ယုံကြည်ကိုးကွယ်သော မဟာသီလရှင်မ။

Verse 99

वासिष्ठ उवाच भो वत्स वत्स विप्रेन्द्र पराशर महाद्युते रक्षितो ऽहं त्वया तात गर्भस्थेन महात्मना

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်– «အို ချစ်သား၊ အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ် ပရာရှရ မဟာတောက်ပသူ၊ ချစ်သားရေ၊ ငါသည် သင်—မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူ—က ဗိုက်ထဲ၌ရှိစဉ်ကပင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်»။

Verse 100

अणिमादिगुणैश्वर्यं मया वत्स पराशर लब्धमद्याननं दृष्टं तव बाल ममाज्ञया

«ချစ်လှစွာသော ကလေး ပါရာရှရ၊ ငါ၏အမိန့်ကြောင့် အဏိမာမှစ၍ ယောဂအာဏာတော်နှင့် ဗိဘူတိဂုဏ်အလုံးစုံကို ယခု သင်ရရှိပြီ။ ယနေ့ ငါသည် ထိုအာဏာတော်ဖြင့် သင်၏မျက်နှာကို ထပ်မံမြင်ရပြီ၊ ကလေးရေ»။

Verse 101

अदृश्यन्तीं महाभागां रक्ष वत्स महामते अरुन्धतीं च पितरं वसिष्ठं मम सर्वदा

ကလေးရေ—ဉာဏ်ကြီးမားသူ—ယခု မမြင်ရသော ငါ၏ကံကောင်းမြတ်သော အရုန္ဓတီကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ။ ထို့ပြင် ငါ၏အဖေ ဝသိဋ္ဌကိုလည်း အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပါ။

Verse 102

अन्वयः सकलो वत्स मम संतारितस्त्वया पुत्रेण लोकाञ्जयतीत्य् उक्तं सद्भिः सदैव हि

ချစ်လှစွာသော ကလေးရေ၊ သင်၏အားဖြင့် ငါ၏မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံးသည် (သံသရာပင်လယ်ကို) ကူးမြောက်သွားပြီ။ သာသနာတော်ကိုထိန်းသိမ်း၍ ဘိုးဘွားတို့ကို မင်္ဂလာသို့ ဦးဆောင်သောကြောင့် “သားသည် လောကတို့ကို အောင်မြင်စေသည်” ဟု သဒ္ဓါရှိသူတို့က အမြဲဆိုကြသည်။

Verse 103

ईप्सितं वरयेशानं जगतां प्रभवं प्रभुम् गमिष्याम्यभिवन्द्येशं भ्रातृभिः सह शङ्करम्

ငါသည် လောကတို့၏အရှင်၊ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဣရှာန—ရှင်ကရကို ထံမှ ငါလိုချင်သော ကောင်းချီးကို တောင်းမည်။ ငါသည် ညီအစ်ကိုတို့နှင့်အတူ ထိုအမြတ်မြတ်သော အရှင်ကို သွားရောက် ဦးချမည်။

Verse 104

एवं पुत्रमुपामन्त्र्य प्रणम्य च महेश्वरम् निरीक्ष्य भार्यां सदसि जगाम पितरं वशी

ထို့နောက် သူသည် သားကို အမိန့်ပေးနှုတ်ဆက်ပြီး မဟေရှဝရကို ဦးချကန်တော့ကာ၊ မိမိဇနီးကိုလည်း အစည်းအဝေးခန်းမတွင် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူသည် မိမိအဖေရှိရာ အစည်းအဝေးသို့ သွားလေ၏။

Verse 105

गतं दृष्ट्वाथ पितरं तदाभ्यर्च्यैव शङ्करम् तुष्टाव वाग्भिर् इष्टाभिः शाक्तेयः शशिभूषणम्

အဖေက ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ သာက်တေယသည် ရိုသေစွာ သင်္ကရကို ပူဇော်ကာ လမောက်တော်ဆင်မြတ်သော သီဝကို ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် စကားလုံးများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 106

ततस्तुष्टो महादेवो मन्मथान्धकमर्दनः अनुगृह्याथ शाक्तेयं तत्रैवान्तरधीयत

ထို့နောက် မဟာဒေဝ—မန်မထနှင့် အန္ဓကကို သတ်မြတ်သော အရှင်—အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ သာက်တေယအား ကရုဏာတော်ပေးကာ ထိုနေရာတင် မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 107

गते महेश्वरे सांबे प्रणम्य च महेश्वरम् ददाह राक्षसानां तु कुलं मन्त्रेण मन्त्रवित्

မဟေရှ္ဝရသည် သမ္ဘာ(ရှက္တိ)နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ မန္တရသိသူသည် မဟေရှ္ဝရကို ဦးညွှတ်ကာ မန္တရ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ရက္ခသတို့၏ မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလေ၏။

Verse 108

तदाह पौत्रं धर्मज्ञो वसिष्ठो मुनिभिर् वृतः अलम् अत्यन्तकोपेन तात मन्युमिमं जहि

ထို့နောက် ဓမ္မကို သိမြင်သော ဝသိဋ္ဌမုနိသည် မုနိများဝိုင်းရံလျက် မြေးတော်အား ဆို၏—“သားရေ၊ အလွန်အကျွံ ဒေါသမထွက်နှင့်တော့၊ ဤအမျက်ကို စွန့်လွှတ်လော့။”

Verse 109

राक्षसा नापराध्यन्ति पितुस् ते विहितं तथा मूढानामेव भवति क्रोधो बुद्धिमतां न हि

“ရက္ခသတို့သည် အပြစ်မကျူးလွန်ကြပါ; သင်၏အဖေက ချမှတ်ထားသကဲ့သို့ပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဒေါသသည် မိုက်မဲသူတို့၌သာ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပညာရှိတို့၌ မဖြစ်ပေါ်ပါ။”

Verse 110

हन्यते तात कः केन यतः स्वकृतभुक्पुमान् संचितस्यातिमहता वत्स क्लेशेन मानवैः

ချစ်သောကလေးရေ—တကယ်တမ်း ဘယ်သူက ဘယ်သူကို သတ်နိုင်သနည်း။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ဇီဝ (paśu) သည် မိမိပြုခဲ့သော ကမ္မ၏ အကျိုးကို မလွဲမသွေ ခံစားရသည်။ လူတို့ စုဆောင်းထားသော ကမ္မအစုကြီးသည် ပြင်းထန်သော ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့်သာ လျော့ပါးကုန်ခမ်းနိုင်သည်။

Verse 111

यशसस्तपसश्चैव क्रोधो नाशकरः स्मृतः अलं हि राक्षसैर् दग्धैर् दीनैर् अनपराधिभिः

ဒေါသသည် ဂုဏ်သတင်းနှင့် တပဿ (tapas) နှစ်ပါးလုံးကို ဖျက်ဆီးသူဟု သင်ကြားထားသည်။ လုံလောက်ပြီ—အပြစ်မရှိသော်လည်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ရက္ခသများကို ထပ်မံမီးရှို့မထားပါနှင့်။

Verse 112

सत्रं ते विरमत्वेतत् क्षमासारा हि साधवः एवं वसिष्ठवाक्येन शाक्तेयो मुनिपुङ्गवः

“သင်၏ စတြ (satra) ယဇ္ဉာပွဲကို ဤနေရာတွင် ရပ်နားပါစေ; စစ်မှန်သော သာဓုတို့၏ အနှစ်သာရမှာ ချမား (kṣamā) — သည်းခံခွင့်လွှတ်ခြင်း — ဖြစ်သည်” ဟုဆို၏။ ထို့ကြောင့် ဝသိဋ္ဌ၏ အကြံပေးစကားဖြင့် မုနိအထွတ်အမြတ် ရှာက်တေးယ သည် ထိန်းချုပ်မှုသို့ ဦးတည်လာ하였다။

Verse 113

उपसंहृतवान् सत्रं सद्यस्तद्वाक्यगौरवात् ततः प्रीतश् च भगवान् वसिष्ठो मुनिसत्तमः

ထိုစကား၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လေးစား၍ သူသည် စတြ (satra) ယဇ္ဉာကို ချက်ချင်း အဆုံးသတ်하였다။ ထို့နောက် မုနိတို့အထွတ်အမြတ် ဝသိဋ္ဌ ဘုရားသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကာ—အခမ်းအနားအားလုံးကို ဦးဆောင်သော အရှင် (Pati) ထံ ရိုသေစိတ်ဖြင့် စိတ်တည်ငြိမ်하였다။

Verse 114

सम्प्राप्तश् च तदा सत्रं पुलस्त्यो ब्रह्मणः सुतः वसिष्ठेन तु दत्तार्घ्यः कृतासनपरिग्रहः

ထိုအခါ ဘြဟ္မာ၏ သား ပုလஸ္တျ (Pulastya) သည် စတြ (satra) ပွဲသို့ ရောက်လာ하였다။ ဝသိဋ္ဌက ရိုသေစွာ အရ္ဃျ (arghya) ကို ပူဇော်ကာ၊ ပုလஸ္တျသည် အာသနကို လက်ခံ၍ နေရာယူထိုင်하였다။

Verse 115

पराशरमुवाचेदं प्रणिपत्य स्थितं मुनिः वैरे महति यद्वाक्याद् गुरोर् अद्याश्रिता क्षमा

ပါရာရှရက ပြောသည်။ ရှင်မုနိသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး တည်ကြည်စွာ ရပ်ကာ ဤသို့ဆို၏— «ရန်ငြိုးကြီးမားသော်လည်း ယနေ့တွင် ဂုရု၏ အမိန့်ကြောင့် က్షမာ (သည်းခံခွင့်လွှတ်ခြင်း) ကို အားကိုးခိုလှုံပြီ»။

Verse 116

त्वया तस्मात्समस्तानि भवाञ्छास्त्राणि वेत्स्यति संततेर्मम न छेदः क्रुद्धेनापि यतः कृतः

ထို့ကြောင့် သင်အားဖြင့် သင်သည် ရှာස්ထရား အားလုံးကို သိမြင်လာမည်။ အကြောင်းမူကား ငါ၏ မျိုးဆက်ဆက်လက်မှုသည် မပြတ်တောက်ခဲ့—ဒေါသဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အမှုတစ်ခုရှိသော်လည်း။

Verse 117

त्वया तस्मान्महाभाग ददाम्यन्यं महावरम् पुराणसंहिताकर्ता भवान्वत्स भविष्यति

ထို့ကြောင့် မဟာဘဂါ၊ ငါသည် သင့်အား အခြားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေး၏။ ချစ်သားရေ၊ သင်သည် ပုရာဏ-သံဟိတာ၏ စုစည်းရေးသားသူနှင့် ပြန်လည်တည်းဖြတ်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤအားဖြင့် ပသုပတိ သခင်၏ ကရုဏာကြောင့် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) များ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ရှိုင်ဝ သဒ္ဓန္တ သင်ကြားချက်သည် ထိန်းသိမ်းကာ ဆက်လက်ပို့ဆောင်မည်။

Verse 118

देवतापरमार्थं च यथावद्वेत्स्यते भवान् प्रवृत्तौ वा निवृत्तौ वा कर्मणस् ते ऽमला मतिः

သင်သည် ဒေဝတားနှင့်ဆိုင်သော အမြင့်ဆုံး သစ္စာတရားကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သင်သည် ပရဝတ္တိ (လောကီလုပ်ငန်း) တွင် ပါဝင်စေကာမူ၊ နိဝတ္တိ (ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်း) တွင် နေစေကာမူ၊ ကမ္မအပေါ် သင်၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုသည် အညစ်အကြေးကင်းစင်၍—ပာရှုကို ပာရှမှ လွန်ကဲကာ ပတိ သခင်ထံသို့ ဦးဆောင်ရန် သင့်တော်လိမ့်မည်။

Verse 119

मत्प्रसादादसंदिग्धा तव वत्स भविष्यति ततश् च प्राह भगवान् वसिष्ठो वदतां वरः

«ငါ၏ ကရုဏာကြောင့် ချစ်သားရေ၊ သင်၏ ဆန္ဒသည် သံသယမရှိဘဲ အမှန်တကယ် ပြည့်စုံလိမ့်မည်» ဟုဆိုပြီးနောက်၊ မင်္ဂလာရှိသော ဝသိဋ္ဌ—ပြောဆိုမှု၌ အထွဋ်အမြတ်—သည် ထပ်မံ ပြောကြား하였다။

Verse 120

पराशर बेचोमेस् औथोर् ओफ़् विष्णुपुराण पुलस्त्येन यदुक्तं ते सर्वमेतद्भविष्यति अथ तस्य पुलस्त्यस्य वसिष्ठस्य च धीमतः

ပုလတ္စျက ကြေညာသည်– «ပရာရှရသည် ဗိဿဏုပုရာဏကို ရေးသားသူ ဖြစ်လာမည်။ ပုလတ္စျက သင့်အား ပြောခဲ့သမျှ အားလုံးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်»။ ထို့နောက် ပုလတ္စျနှင့် ပညာရှိ ဝသိဋ္ဌ၏ အကြောင်းအရာ ဆက်လက် ပြောကြားသည်။

Verse 121

प्रसादाद्वैष्णवं चक्रे पुराणं वै पराशरः षट्प्रकारं समस्तार्थसाधकं ज्ञानसंचयम्

အရှင့်ကရုဏာတော်ကြောင့် ပရာရှရသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပုရာဏကို အမှန်တကယ် စီစဉ်ရေးသားခဲ့သည်—ပုံစံခြောက်မျိုးဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး—လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ပညာ၏ စုဆောင်းမှု ဖြစ်ကာ လူ့ရည်မှန်းချက် အားလုံးကို ပြည့်စုံစေနိုင်သည်။ ရှိုင်ဝ သဘောတရားအရ ထိုသို့သော သာသနာတော်၏ ကရုဏာသည် နောက်ဆုံးတွင် ပတိ (ရှီဝ) အပေါ် ဘက္တိအဖြစ် ရင့်ကျက်လာပြီး ပရှုမှ ပာရှကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသည်။

Verse 122

षट्साहस्रमितं सर्वं वेदार्थेन च संयुतम् चतुर्थं हि पुराणानां संहितासु सुशोभनम्

ဤစာတမ်းတစ်စုံလုံးသည် ခြောက်ထောင်ခန့် (ဂါထာ) အတိုင်းအတာရှိပြီး ဝေဒ၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။ ပုရာဏများအနက် စတုတ္ထမြောက်အဖြစ် တည်ရှိကာ ပုရာဏ စံဟိတာများအတွင်း လှပစွာ တောက်ပနေသည်။

Verse 123

एष वः कथितः सर्वो वासिष्ठानां समासतः प्रभवः शक्तिसूनोश् च प्रभावो मुनिपुङ्गवाः

အို မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဝသိဋ္ဌတို့၏ မူလအစ အားလုံးကိုလည်းကောင်း၊ သက္တိ၏ သား၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ဝိညာဉ်ရေး အာနုဘော်ကိုလည်းကောင်း—သူ၏ တပသ်နှင့် ရှိုင်ဝ ကရုဏာကြောင့် ကျော်ကြားလာသော—သင်တို့အား အကျဉ်းချုပ် ပြောပြပြီးပြီ။