Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 10
Gṛhastha Livelihood, Āpad-dharma, and Sacrificial Stewardship of Wealth
शिलोञ्छं वाप्याददीत गृहस्थः साधकः पुनः / विद्याशिल्पादयस्त्वन्ये बहवो वृत्तिहेतवः
śiloñchaṃ vāpyādadīta gṛhasthaḥ sādhakaḥ punaḥ / vidyāśilpādayastvanye bahavo vṛttihetavaḥ
စည်းကမ်းရှိသော အိမ်ထောင်ရှင်သည် «သိလိုဉ္ဆ» ဟူသော နည်းဖြင့် လယ်ကွင်း၌ ကျန်ရစ်သည့်အရာကို ကောက်ယူ၍ အသက်မွေးနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ပညာသင်ယူခြင်း၊ လက်မှုအနုပညာနှင့် အခြားလုပ်ငန်းများ များစွာသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအကြောင်းရင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
Traditional Purāṇic narrator (instructional discourse on dharma; commonly framed as the teaching voice within the Kurma Purana’s dialogue setting)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
This verse does not directly define Ātman; it supports the broader Purāṇic view that spiritual striving (sādhana) can be sustained even within household life through dharmic, non-exploitative livelihood.
No specific yogic technique is taught here; the emphasis is on preparatory discipline—right livelihood (vṛtti) for a sādhaka-gṛhastha—so that daily life remains compatible with later practices of devotion, austerity, and yoga taught elsewhere in the Kurma Purana.
It does not explicitly mention Śiva or Viṣṇu; indirectly, it reflects the Kurma Purana’s integrative ethos where dharma-based living supports devotion and yoga regardless of whether one approaches the Supreme through Śaiva or Vaiṣṇava forms.