Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 9
Varnāśrama-Krama, Vairāgya as the Ground of Saṃnyāsa, and Brahmārpaṇa Karma-yoga
प्राजापत्यां निरूप्येष्टिमाग्नेयीमथवा द्विजः / प्रव्रजेत गृही विद्वान् वनाद् वा श्रुतिचोदनात्
prājāpatyāṃ nirūpyeṣṭimāgneyīmathavā dvijaḥ / pravrajeta gṛhī vidvān vanād vā śruticodanāt
ပညာရှိသော ဒွိဇ ဂৃহီသည် ပရာဇာပတျယ ယဇ္ဉကို သင့်တော်စွာ စီစဉ်၍ ဆောင်ရွက်သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အဂ္နိနှင့် ဆိုင်သော ပူဇာကရိယာကို ဆောင်ရွက်သော်လည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ပရဗ္ဗရာဇျ (ထွက်ခွာ၍ အလှည့်လှည့်သွားခြင်း) သို့ ထွက်သင့်၏။ သို့မဟုတ် တော၌ နေထိုင်ပြီးနောက် သရုတိ (ဝေဒ) ၏ အမိန့်အတိုင်း သံန്യാസကို ခံယူနိုင်၏။
Narrator/ācārya-style instruction within the Purāṇic discourse (traditional dharma teaching voice, framed in the Kurma Purana dialogue)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
Indirectly: it emphasizes purification and detachment through Vedicly sanctioned renunciation, a prerequisite for steady knowledge of the Self (ātma-jñāna) taught elsewhere in the Kurma Purana’s higher contemplative sections.
The verse highlights the preparatory discipline for Yoga—ritual purification (iṣṭi) and the regulated life-stages (gṛhastha → vānaprastha → sannyāsa). In the Kurma Purana’s broader teaching arc, this supports later meditative absorption by establishing vairāgya (dispassion) and śāstra-guided conduct.
Not explicitly; its emphasis is on Śruti-based dharma as the shared ground that supports both Śaiva and Vaiṣṇava soteriology in the Kurma Purana—purification and renunciation as common means toward the one Supreme.