Shloka 67
Kṛṣṇa’s Impending Departure; Uddhava’s Surrender; King Yadu and the Avadhūta’s Twenty-Four Gurus
Beginnings
कपोत: स्वात्मजान् बद्धानात्मनोऽप्यधिकान् प्रियान् । भार्यां चात्मसमां दीनो विललापातिदु:खित: ॥ ६७ ॥
kapotaḥ svātmajān baddhān ātmano ’py adhikān priyān bhāryāṁ cātma-samāṁ dīno vilalāpāti-duḥkhitaḥ
မိမိအသက်ထက်ပင် ပို၍ချစ်မြတ်နိုးသော ကလေးများ ကွန်ယက်ထဲတွင် ချည်နှောင်ခံထားရသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိနှင့်တူညီသည်ဟု ယူဆသော အလွန်ချစ်သော ဇနီးလည်း ဖမ်းမိထားသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်သဖြင့် ထိုဒုက္ခရောက်သော ပျားငှက်အဖသည် အလွန်ဝမ်းနည်းကာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေ၏။
FAQs
This verse shows how intense attachment to wife and children can overwhelm the mind with grief and lead one into bondage, illustrating the need for detachment and higher shelter.
He sees his children caught in a trap and his wife also in danger; considering them dearer than his own life, he becomes helpless and collapses into lamentation.
Love and responsibility can be honored, but one should avoid possessive attachment; cultivate spiritual steadiness so that fear and grief do not control one’s decisions.