Shloka 66
Kṛṣṇa’s Impending Departure; Uddhava’s Surrender; King Yadu and the Avadhūta’s Twenty-Four Gurus
Beginnings
सासकृत्स्नेहगुणिता दीनचित्ताजमायया । स्वयं चाबध्यत शिचा बद्धान् पश्यन्त्यपस्मृति: ॥ ६६ ॥
sāsakṛt sneha-guṇitā dīna-cittāja-māyayā svayaṁ cābadhyata śicā baddhān paśyanty apasmṛtiḥ
ပျားငှက်အမသည် ပြင်းထန်သော လောကီချစ်ခင်မှု၏ ကြိုးများဖြင့် အမြဲတမ်း ချည်နှောင်ခံထားရသဖြင့် စိတ်နှလုံး ပူဆွေးနာကျင်နေသည်။ ဘုရား၏ မာယာဓာတ်၏ လက်အောက်တွင် ကိုယ်ကို မေ့လျော့ကာ အကူအညီမဲ့ ကလေးများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် ကွန်ယက်ထဲတွင် ပိတ်မိသွားသည်။
FAQs
This verse shows that repeated emotional attachment can overpower discrimination, so that one willingly enters the same bondage one is witnessing—illustrating how māyā works through affection and forgetfulness.
It is used within the Avadhūta’s teachings (conveyed to Uddhava by Kṛṣṇa) to demonstrate how family-attachment and delusion can bind the soul, and why a seeker should cultivate detachment and clear remembrance.
Notice when emotion makes you ignore obvious consequences; pause, remember your spiritual aim, and act with dharma and discernment rather than being pulled into harmful patterns by attachment.