Adhyaya 371
Chapter 371 — Yama-Niyama and Praṇava-Upāsanā (Oṅkāra) as Brahma-vidyā
အဂ္နိက ယောဂကို ekacittatā (စိတ်တစ်ချက်တည်း) ဟု သတ်မှတ်ပြီး jīva–Brahman ဆက်နွယ်မှုကို သိမြင်ရန် အမြင့်ဆုံးနည်းလမ်းအဖြစ် citta-vṛtti-nirodha ကို တင်မြှောက်သည်။ အခန်းတွင် ယမ ၅—ahiṃsā, satya, asteya, brahmacarya, aparigraha—နှင့် နိယမ ၅—śauca, santoṣa, tapas, svādhyāya, īśvara-pūjana—ကို စည်းကမ်းတကျ ပြဋ္ဌာန်းကာ Brahma-vidyā အတွက် မဖြစ်မနေ အခြေခံသဘောတရားဟု ဆိုသည်။ Ahiṃsā ကို အမြင့်ဆုံး ဓမ္မဟု ချီးမြှောက်ပြီး satya ကို “အမှန်နှင့် ချိုသာမှု” စည်းကမ်းအရ နောက်ဆုံးအကျိုးရှိစေသော စကားပြောဟု သန့်စင်ဖော်ပြသည်။ Brahmacarya ကို စိတ်မှ လုပ်ရပ်ထိ အဆင့် ၈ မျိုး ထိန်းချုပ်မှုဟု ခွဲခြမ်းပြီး aparigraha ကို ကိုယ်ခန္ဓာ ထိန်းသိမ်းရန် အနည်းဆုံးသာ ယူဆောင်ခြင်းဟု ကန့်သတ်သည်။ ထို့နောက် သန့်စင်ခြင်းနှင့် tapas မှ svādhyāya သို့ ရွှေ့ကာ Praṇava ကို အဓိကထားသည်—Om ကို A-U-M နှင့် သေးငယ်သော “half-mātrā” အဖြစ် ခွဲ၍ ဝေဒ၊ လောကများ၊ guṇa များ၊ အသိစိတ်အခြေအနေများနှင့် သာသနာတော် သုံးပါးတို့နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ နှလုံးပန်းကန်တွင် turīya (စတုတ္ထ) ကို သမาธိပြုရန် ညွှန်ကြားပြီး Praṇava=လေး၊ အတ္တ=မြား၊ Brahman=ပစ်မှတ် ဟူသော ဥပမာကို ထုတ်ဖော်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မန္တရအသုံးချမှုကို Gāyatrī မီတာ သတ်မှတ်ခြင်း၊ bhukti-mukti အတွက် viniyoga၊ kavaca/nyāsa၊ Viṣṇu ပူဇော်ခြင်း၊ homa နှင့် စည်းကမ်းရှိ japa ဖြင့် Brahman ပေါ်ထွန်းလာသည်အထိ စနစ်တကျ ပြုလုပ်ရန် ဆိုပြီး၊ ဘုရားသို့ para-bhakti နှင့် Guru ကို တန်းတူဂရုဏာဖြင့် ရိုသေသူအတွက်သာ အဓိပ္ပါယ်များ ပြည့်စုံစွာ ထွန်းလင်းမည်ဟု အဆုံးသတ်သည်။
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे नरकनिरूपणं नाम सप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः यमनियमाः अग्निर् उवाच संसारतापमुक्त्यर्थं वक्ष्याम्य् अष्टाङ्गयोगकं ब्रह्मप्रकाशकं ज्ञानं योगस्तत्रैकचित्तता
ဤသို့ဖြင့် အဂ္နိမဟာပုရာဏ၌ «နရက (ငရဲ) ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၃၇၀ ပြီးဆုံး၏။ ယခု အခန်း ၃၇၁ «ယမနှင့် နိယမများ» စတင်၏။ အဂ္နိက မိန့်တော်မူသည်– «သံသရာ၏ မီးလောင်သကဲ့သို့သော ဒုက္ခများမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ငါသည် အဋ္ဌာင်္ဂယောဂကို သင်ကြားမည်။ ၎င်းသည် ဘြဟ္မန်ကို ထင်ရှားစေသော ဉာဏ်ပညာဖြစ်၏။ ထိုသင်တန်း၌ ယောဂဟူသည် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း အာရုံစိုက်ခြင်း ဖြစ်၏»။
Verse 2
चित्तवृत्तिर्निरोधश् च जीवब्रह्मात्मनोः परः अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ
စိတ်၏ ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားမှုများ (စိတ္တ-ဝృတ္တိ) ကို တားဆီးခြင်း (နိရောဓ) သည် ဇီဝ (ပုဂ္ဂိုလ်အတ္တ) နှင့် ဘြဟ္မန်/အာတ္မန် တို့၏ အလွန်မြင့်သော အတူတကွဖြစ်ခြင်း/လွန်ကဲခြင်းကို သိမြင်ရန် အမြင့်ဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ (အခြေခံကတိများမှာ) အဟിംသာ၊ သစ္စာ၊ မခိုးယူခြင်း၊ ဘြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းစွာနေထိုင်ခြင်း) နှင့် မပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း တို့ဖြစ်သည်။
Verse 3
यमाः पञ्च स्मृता नियमाद्भुक्तिमुक्तिदाः शौचं सन्तोषतपसी स्वाध्यायेश्वरपूजने
ယမ ၅ ပါးကို မှတ်သားထားကြ၏။ နိယမများမှလည်း လောကီအကျိုး (ဘုက္ခ) နှင့် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးစွမ်းသော အကျင့်များ ပေါ်ထွန်းသည်– သန့်ရှင်းမှု (ရှောချ), ကျေနပ်တင်းတိမ်မှု (သန္တောష), တပဿ (အတင်းအကျပ်ကျင့်သုံးခြင်း), စွာဓျာယ (ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်း/ကျမ်းဖတ်ခြင်း), နှင့် ဣශ්ဝရ ပူဇာ (သခင်ဘုရားကို ပူဇော်ခြင်း)။
Verse 4
भूतापीडा ह्य् अहिंसा स्यादहिंसा धर्म उत्तमः यथा गजपदे ऽन्यानि पदानि पथगामिनां
အမှန်တကယ် သက်ရှိအရာဝတ္ထုများကို မထိခိုက်စေခြင်းကို အဟിംသာ ဟု ခေါ်၏။ အဟിംသာသည် အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မ ဖြစ်သည်– လမ်းလျှောက်သွားလာသော သတ္တဝါအခြားတို့၏ ခြေရာများသည် ဆင်ခြေရာအတွင်း ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။
Verse 5
एवं सर्वमहिंसायां धर्मार्थमभिधीयते उद्वेगजननं हिंसा सन्तापकरणन्तथा
ထို့ကြောင့် အဟിംသာကို ပြည့်စုံစွာ လိုက်နာခြင်းအတွင်း၌ ဓမ္မ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဤသို့ ရှင်းလင်းဆိုထားသည်။ ဟിംသာ (အကြမ်းဖက်ခြင်း) သည် ကြောက်ရွံ့နှလုံးမငြိမ်မှုကို ဖြစ်စေသောအရာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ဒုက္ခဝေဒနာကိုလည်း ဖြစ်စေသောအရာ ဖြစ်သည်။
Verse 6
रुक्कृतिः शोनितकृतिः पैशुन्यकरणन्तथा ब्रह्मप्रकाशनं ज्ञानमिति ञ यथा नागपदे ऽन्यानीति क पदगामिनामिति ख , ज च हितस्यातिनिषेधश् च मर्मोद्घाटनमेव च
နာကျင်စေခြင်း၊ သွေးယိုစေခြင်း၊ အပြစ်တင်စကားဖြင့် အပြောအဆိုပျက်စီးစေခြင်းတို့နှင့်တကွ၊ ဗြဟ္မ (brahman) ဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာကို ဖော်ထုတ်ပြောကြားခြင်းသည်လည်း အပြစ်တင်ရမည့် အကျင့်များဟု သိရမည်။ ထို့ပြင် အခြားသူတို့ကို လမ်းမှားသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်းနှင့် ထိုလမ်းကို လိုက်လျှောက်သူတို့၏ အပြစ်၊ အကျိုးရှိသည့်အရာကိုတောင် အလွန်အကျွံ တားမြစ်ခြင်း၊ နှင့် အခြားသူ၏ မာర్మ (marmas) အရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖွင့်ဟခြင်းတို့လည်း ပါဝင်သည်။
Verse 7
सुखापह्नुतिः संरोधो बधो दशविथा च सा यद्भूतहितमत्यन्तं वचः सत्यस्य लक्षणं
«အမှန်တရားပြောဆိုခြင်း» သည် အမျိုးအစား ဆယ်မျိုးရှိပြီး၊ အခြားသူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်ခြင်း၊ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ နှင့် တားမြစ်ခြင်းတို့လည်း ပါဝင်သည်။ သတ္တဝါတို့အတွက် အလွန်အမင်း အကျိုးပြုသော စကားသည် အမှန်တရား၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။
Verse 8
सत्यं ब्रूयात्प्रियं ब्रूयान्न ब्रूयात्सत्यमप्रियं प्रियञ्च नानृतं ब्रूयादेष धर्मः सनातनः
အမှန်ကို ပြောရမည်၊ နှစ်သက်ဖွယ်စကားကိုလည်း ပြောရမည်။ မနှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သော အမှန်ကို မပြောရ; နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း မမှန်သောစကားကိုလည်း မပြောရ။ ဤသည်မှာ ထာဝရဓမ္မ၏ စည်းကမ်းဖြစ်သည်။
Verse 9
मैथुनस्य परित्यागो ब्रह्मचर्यन्तदष्टधा स्मरणं कीर्तनं केलिः प्रेक्ष्यणं गुह्यभाषणं
ဗြဟ္မစရိယ (brahmacarya) သည် လိင်ဆက်ဆံမှုကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ၎င်းသည် အမျိုးအစား ရှစ်မျိုးရှိ၍—ကာမစိတ်ဖြင့် အမှတ်ရခြင်း၊ အာရုံလှုံ့ဆော်သော စကားပြောခြင်း၊ ချစ်ရေးကစားခြင်း၊ လိုလားစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုခြင်း၊ နှင့် လျှို့ဝှက်/မသင့်လျော်သော စကားဝိုင်းပြောဆိုခြင်း (နှင့် ကာမထိတွေ့မှုဆိုင်ရာ အခြားပုံစံများ) ကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
Verse 10
सङ्कल्पो ऽध्यवसायश् च क्रियानिर्वृत्तिरेव च एतन्मैथुनमष्टाङ्गं प्रवदन्ति मनीषिणः
စင်္ကల్ప (saṅkalpa)၊ အဓျဝသာယ (adhyavasāya) ဟူသော ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်၊ နှင့် ကရိယာ-နိရ္ဝෘတ္တိ (kriyā-nirvṛtti) ဟူသော လုပ်ရပ်ကို အပြီးသတ်ခြင်း—ဉာဏ်ရှိသူတို့က ဤအရာတို့ကို မૈထုန (maithuna) အရှစ်အင်္ဂ (aṣṭāṅga) ဟု ကြေညာကြသည်။
Verse 11
ब्रह्मचर्यं क्रियामूलमन्यथा विफला क्रिया वसिष्ठश् चन्द्रमाः शुक्रो देवाचार्यः पितामहः
ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းစည်းကမ်းနှင့် သင်တန်းသားဘဝ) သည် သာသနာရေးကိစ္စအားလုံး၏ အမြစ်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် အခမ်းအနားလုပ်ရပ်တို့သည် အကျိုးမရှိသွားသည်။ ဤသို့ကို ဝသိဋ္ဌ၊ စန္ဒ్రమာ (လ)၊ သုက္ရ၊ ဒေဝဂုရု (ဗြဟස්ပတိ) နှင့် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) တို့ သင်ကြားကြသည်။
Verse 12
तपोवृद्धा वयोवृद्धास्ते ऽपि स्त्रीभिर्विमोहिताः गौडी पैष्टी च माध्वी च विज्ञेयास्त्रिविधाः सुराः
တပေါ (အာဓိဋ္ဌာန်တရား) ဖြင့် တိုးတက်သူများနှင့် အသက်အရွယ်ကြီးသူများပင် မိန်းမတို့ကြောင့် မောဟဖြစ်ကြသည်။ သုရာ (အရက်မူးစေသောအရည်) သည် သုံးမျိုးရှိသည်ဟု သိရမည်—ဂေါဍီ၊ ပိုင်ဋ္ဌီ၊ မာဓွီ။
Verse 13
चतुर्थी स्त्री सुरा ज्ञेया ययेदं मोहितं जगत् माद्यति प्रमदां दृष्ट्वा सुरां पीत्वा तु माद्यति
စတုတ္ထီ (လေးခုမြောက် ခြေ/အပိုဒ်) ကို ‘မိန်းမ’ နှင့် ‘သုရာ’ ဟု သိရမည်၊ ထိုအရာတို့ကြောင့် ဤလောက မောဟဖြစ်သည်။ လှပသောမိန်းမကို မြင်လျှင် မူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ သုရာကို သောက်လျှင်လည်း မူးယစ်သည်။
Verse 14
यस्माद्दृष्टमदा नारी तस्मात्तान्नावलोकयेत् यद्वा तद्वापरद्रव्यमपहृत्य बलान्नरः
ကြည့်ရှုခြင်းကြောင့် မိန်းမသည် မာန/ကာမမောဟဖြင့် မူးယစ်လာသဖြင့် ထို့ကြောင့် သူမကို မျက်စိစိုက်မကြည့်သင့်။ ထိုနည်းတူပင် လူသည် မည်သည့်ပစ္စည်းမဆို အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို အင်အားသုံး၍ မလုယူသင့်။
Verse 15
अवश्यं याति तिर्यक्त्वं जग्ध्वा चैवाहुतं हविः कौपीनाच्छादनं वासः कन्थां शीतनिवारिणीं
ပူဇော်ပြီးသော ဟဝိ (အာဟုတိ) ကို စားသုံးခဲ့သဖြင့် သူသည် မလွဲမသွေ တိရစ္ဆာန်ဘဝသို့ ကျရောက်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားမှာ လည်ပင်းမရှိသော လည်ပတ်အဝတ် (ကောပီန) သာကျန်ပြီး၊ အအေးကာရန် အစုတ်အပြတ် စောင်တစ်ထည်သာ ရှိလာသည်။
Verse 16
पादुके चापि गृह्णीयात् कुर्यान्नान्यस्य संग्रहं देहस्थितिनिमित्तस्य वस्त्रादेः स्यात्परिग्रहः
သူသည် ခြေနင်းတစ်စုံကိုလည်း လက်ခံယူနိုင်သည်။ အခြားအရာများကို မစုဆောင်းမိစေရ။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်သာ အဝတ်အစားစသည့် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ရမည်။
Verse 17
शरीरं धर्मसंयुक्तं रक्षणीयं प्रयत्नतः शौचन्तु द्विविधं प्रोक्तं वाह्यमभ्यन्तरं तथा
ဓမ္မနှင့် ဆက်စပ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြိုးပမ်းအားထုတ်၍ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည်။ သန့်ရှင်းမှု (śauca) ကို အပြင်ပိုင်းနှင့် အတွင်းပိုင်း ဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိကြောင်း ဆိုထားသည်။
Verse 18
गृज्जलाभ्यां स्मृतं वाह्यं भावशुद्धेरथान्तरं उभयेन शुचिर्यस्तु स शुचिर्नेतरः शुचिः
အပြင်ပိုင်းသန့်ရှင်းမှုကို မြေနှင့် ရေဖြင့် ရရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်။ အတွင်းပိုင်းသန့်ရှင်းမှုမှာ စိတ်သဘောထားကို သန့်စင်ခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် သန့်ရှင်းသူသာ အမှန်တကယ် သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူသည် မဟုတ်။
Verse 19
यथा कथञ्चित्प्राप्त्या च सन्तोषस्तुष्टिरुच्यते मनसश्चेन्द्रियाणाञ्च ऐकाग्र्यं तप उच्यते
ကျေနပ်မှု (santoṣa) ကို တုṣṭi ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး၊ မည်သို့ပင် ရရှိလာသမျှကို စိတ်ပျော်ရွှင်ကျေနပ်နေခြင်းဟု ဆိုသည်။ စိတ်နှင့် အင်္ဒြိယများ၏ တစ်ချက်တည်းတည်ငြိမ်မှု (aikāgrya) ကို တပစ် (tapas) ဟု ခေါ်သည်။
Verse 20
तज्जयः सर्वधर्मेभ्यः स धर्मः पर उच्यते वाचिकं मन्त्रजप्यादि मानसं रागवर्जनं
အတွင်းရန်သူ—လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် တွယ်ကပ်မှု—ကို အနိုင်ယူခြင်းသည် အခြားဓမ္မတာဝန်အားလုံးထက် မြင့်မားသည်; ထိုအရာကို အမြင့်ဆုံးဓမ္မဟု ကြေညာသည်။ နှုတ်ဖြင့်ကျင့်သည့် စည်းကမ်းမှာ မန္တရားရွတ်ဆိုခြင်း စသည့်အရာများဖြစ်ပြီး၊ စိတ်ဖြင့်ကျင့်သည့် စည်းကမ်းမှာ ရာဂနှင့် တွယ်ကပ်မှုကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
Verse 21
शारीरं देवपूजादि सर्वदन्तु त्रिधा तपः प्रणवाद्यास्ततो वेदाः प्रणवे पर्यवस्थिताः
တပဿ (tapas) သည် သုံးမျိုးရှိသည်—ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ တပဿမှာ နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်ခြင်း စသဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတပဿများလည်း အစုံအလင်ရှိသည်။ ဝေဒများသည် ပရဏဝ (Oṃ) ဖြင့် စတင်ကာ၊ ဝေဒအားလုံးသည် ပရဏဝ၌ တည်မြဲနေသည်။
Verse 22
वाङ्मयः प्रणवः सर्वं तस्मात्प्रणवमभ्यसेत् अकारश् च तथोकारो मकारश्चार्धमात्रया
ပရဏဝ (Oṃ) သည် အသံထွက်သော စကားလုံးအားလုံး၏ အနှစ်သာရတစ်ခုလုံး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပရဏဝကို (ရွတ်ဆို၍ စိတ်ကူးသဘောထားဖြင့်) လေ့ကျင့်သင့်သည်—A၊ U၊ M ဟူသော အသံအက္ခရာများနှင့် အာဓမాత్రာ (နိဂုံးသံတုန်လှုပ်သေးသိမ်) ပါဝင်သည်။
Verse 23
तिस्रो मात्रास्त्रयो वेदाः लोका भूरादयो गुणाः जाग्रत्स्वप्नः सुषुप्तिश् च ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
မಾತ್ರာ သုံးပါး၊ ဝေဒ သုံးပါး၊ ဘူḥ (Bhūḥ) မှ စသော လောကများ၊ ဂုဏ သုံးပါး၊ နိုးနေခြင်း၊ အိပ်မက်မြင်ခြင်း၊ အိပ်ပျော်နက်ခြင်း ဟူသော အခြေအနေသုံးပါး၊ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ မဟေရှ္ဝရ ဟူသော သုံးပါးသော ဒေဝတားတို့လည်း ရှိသည်။
Verse 24
प्रद्युम्नः श्रीर्वासुदेवः सर्वमोङ्गारकः क्रमात् अमात्रो नष्टमात्रश् च द्वैतस्यापगमः शिवः
သူသည် ပရဒျုမ္န (Pradyumna) ဖြစ်၏; သူသည် သရီ (Śrī—ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် ကံကောင်းခြင်း) ဖြစ်၏; သူသည် ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ဖြစ်၏။ အစဉ်လိုက်အားဖြင့် သူသည် အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်လွှမ်းမိုးသော ‘Oṃ’ သဘောတရား ဖြစ်၏။ သူသည် မာထရာဖြင့် တိုင်းတာမရသူ၊ မာထရာအားလုံး ပျော်ဝင်သွားရာ အခြေခံဖြစ်သူ၊ ဒွိတဝါဒ ပျောက်ကွယ်ရာ—အရှီဝ (Śiva) မင်္ဂလာရှင် ဖြစ်၏။
Verse 25
ओङ्कारो विदितो येन स मुनिर्नेतरो मुनिः चतुर्थी मात्रा गान्धारी प्रयुक्ता मूर्ध्निलक्ष्यते
Oṃ (Oṅkāra) ကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်သူသာ မုနိ (sage) အမှန် ဖြစ်၏; အခြားသူသည် မုနိ အမှန် မဟုတ်။ စတုတ္ထ မာထရာကို ဂန္ဓာရီ (Gāndhārī) ဟု ခေါ်ပြီး၊ မှန်ကန်စွာ အသုံးချလျှင် ခေါင်းထိပ် (mūrdhan) တွင် အမှတ်အသားဖြင့် သိသာလာသည်၊ အထက်ပိုင်း/ဦးနှောက်ဆိုင်ရာ ရေဇိုနန့်စ်အဖြစ် ဖြစ်သည်။
Verse 26
तत्तुरीयं परं ब्रह्म ज्योतिर्दीपो घटे यथा तथा हृत्पद्मनिलयं ध्यायेन्नित्यं जपेन्नरः
တုရိယ (စတုတ္ထ) သည် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန် ဖြစ်၏—အိုးအတွင်းရှိ မီးအလင်းကဲ့သို့။ ထိုနည်းတူ နှလုံးပဒ్మ၌ နေထိုင်သော အရာကို နిత్యం ဓ్యာန ပြု၍ ဇပ (japa) ကို အစဉ်မပြတ် ထပ်ဆိုရမည်။
Verse 27
प्रणवो धनुः शरो ह्य् आत्मा ब्रह्म तल्लक्ष्यमुच्यते अप्रमत्तेन वेद्धव्यं शरवत्तन्मयो भवेत्
ပရဏဝ (အိုမ်) သည် လေးဖြစ်၏၊ အတ္တမ (Self) သည် မြားဖြစ်၏၊ ဘြဟ္မန်ကို ထို၏ ပစ်မှတ်ဟု ဆိုကြ၏။ မလျော့မရဲ သတိတရားဖြင့် ထိုပစ်မှတ်ကို ထိုးဖောက်ရမည်၊ ထို့နောက် မြားကဲ့သို့ ထိုဘြဟ္မန်၏ သဘာဝဖြစ်လာမည်။
Verse 28
एतेदेकाक्षरं ब्रह्म एतदेकाक्षरं परं देतदेकाक्षरं ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत्
ဤသည်မှာ တစ်အက္ခရာ ဘြဟ္မန် ဖြစ်၏၊ ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံး တစ်အက္ခရာ ဖြစ်၏။ ဤတစ်အက္ခရာကို သိရှိပြီးသူသည် မိမိလိုလားသမျှ အရာကို ရရှိလာ၏။
Verse 29
छन्दो ऽस्य देवी गायत्री अन्तर्यामी ऋषिः स्मृतः देवता परमात्मास्य नियोगो भुक्तिमुक्तये
ဤမန္တရ၏ ချန္ဒ (မီတာ) သည် ဒေဝီ ဂါယတ္ရီ ဖြစ်၏၊ ရှိသည် အန္တర్యာမင် ဟု မှတ်ယူကြ၏။ အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ ပရမာတ္မာ (အမြင့်ဆုံး အတ္တမ) ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ ဝိနိယောဂ (အသုံးချမှု) သည် ဘုဂ္ဂ (လောကီခံစားမှု) နှင့် မုက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) နှစ်မျိုးလုံး ရရှိရန် ဖြစ်၏။
Verse 30
भूरग्न्यात्मने हृदयं भुवः प्राजापत्यात्मने शिरः स्वःसूर्यात्मने च शिखा कवचमुच्यते
‘ဘူḥ’—အဂ္နိကို အတွင်းအတ္တမအဖြစ် ထားသောအရာ—ကို နှလုံး၌ သတ်မှတ်၏။ ‘ဘုဝḥ’—ပရာဇာပတိကို အတွင်းအတ္တမအဖြစ် ထားသောအရာ—ကို ခေါင်း၌ သတ်မှတ်၏။ ‘ဆွḥ’—နေကို အတွင်းအတ္တမအဖြစ် ထားသောအရာ—ကို ရှိခါ (ခေါင်းထိပ်ဆံစု) ၌ သတ်မှတ်၏။ ဤသည်ကို ကဝච (ကာကွယ်ရေးအာမို) ဟု ခေါ်သည်။
Verse 31
ओंभूर्भुवः स्वःकवचं सत्यात्मने ततो ऽस्त्रकं विन्यस्य पूजयेद्विष्णुं जपेद्वै भुक्तिमुक्तये
သစ္စာအတ္တမရှိသော အရှင်အတွက် “oṁ bhūr bhuvaḥ svaḥ” ဟူသော ကာဝစမန်တရားကို ကိုယ်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ကာ၊ ထို့နောက် အစတြ-ညာသ (လက်နက်မန်တရားတပ်ဆင်ခြင်း) ပြုလုပ်ပြီး၊ ဗိဿဏုကို ပူဇော်ကာ လောကီအကျိုးနှင့် မောက္ခအတွက် မန်တရားကို ဂျပ်ပြုရမည်။
Verse 32
जुहुयाच्च तिलाज्यादि सर्वं सम्पद्यते नरे यस्तु द्वादशसाहस्रं जपमन्वहमाचरेत्
ထို့ပြင် မီးဟောမတွင် နှမ်း၊ ဂီ (ghee) စသည့်အရာများကို ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မန်တရားကို ၁၂,၀၀၀ ကြိမ် ဂျပ်ပြုသူအတွက် အရာအားလုံး အောင်မြင်စွာ ပြည့်စုံလာသည်။
Verse 33
तस्य द्वादशभिर्मासैः परं ब्रह्म प्रकाशते अनिमादि कोटिजप्याल्लक्षात्सारस्वतादिकं
ထိုသို့ အကျင့်ပြုသူအတွက် လ ၁၂ လအတွင်း အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန် (ပရဘြဟ္မ) သည် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသည်။ ဤသည်မှာ အဏိမာ စိဒ္ဓိတို့မှ စတင်သော မန္တရားဂျပ် ကုဋေကုဋေ၏ ကုသိုလ်နှင့်၊ စာရသွတီ (Sarasvatī) မန္တရား စသည့်အရာများကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ပြုခြင်း၏ အကျိုးကြောင့်ဟု ဆိုသည်။
Verse 34
वैदिकस्तान्त्रिको मिश्रो विष्णार्वै त्रिविधो मखः त्रयानामीप्सितेनैकविधिना हरिमर्चयेत्
အမှန်တကယ် ဗိဿဏုအတွက် မခ (ယဇ္ဉ) သည် သုံးမျိုးရှိသည်—ဝေဒိက၊ တန္တရိက၊ နှင့် ပေါင်းစပ်သောပုံစံ။ ထိုသုံးမျိုးအနက် မိမိရွေးချယ်သင့်လျော်သော နည်းလမ်းတစ်မျိုးတည်းဖြင့် ဟရီကို ပူဇော်ရမည်။
Verse 35
प्रणम्य दण्डवद्भूमौ नमस्कारेण यो ऽर्चयेत् स याङ्गतिमवाप्नोति न तां क्रतुशतैर् अपि
မြေပေါ်တွင် တုတ်တန်းကဲ့သို့ (ဒဏ္ဍဝတ်) လဲကျကာ ဂုဏ်ပြုနမസ്കာရဖြင့် ပူဇော်သူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေကို ရရှိသည်။ ထိုအခြေအနေကို ယဇ္ဉ တစ်ရာဖြင့်ပင် မရနိုင်ဟု ဆိုသည်။
Verse 36
यस्य देवे परा भक्तिर्यथा देवे तथा गुरौ तस्यैते कथिता ह्य् अर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः
ဘုရားသခင်အပေါ် အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်ကိုကဲ့သို့ပင် ဂုရုအပေါ်လည်း ဘက္တိရှိသော မဟာစိတ်ရှိသူအတွက်၊ သင်ကြားထားသော အဓိပ္ပါယ်များသည် အမှန်တကယ် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသည်။
Frequently Asked Questions
It gives a structured, quasi-śāstric mapping of Praṇava: A-U-M plus ardha-mātrā; correlations with Vedas, lokas, guṇas, and consciousness-states; and a ritual-technical protocol (viniyoga, kavaca, astra-nyāsa, homa, and a quantified japa regimen of 12,000 daily).
It builds a step-ladder from conduct to concentration: yama-niyama purify intention and behavior, tapas and svādhyāya stabilize attention, and Praṇava-upāsanā focuses the mind toward turīya—culminating in non-dual realization framed as ‘piercing’ Brahman with unwavering awareness.